DE LIJST De mooiste job van de wereld.
DE MOOISTE JOB
VAN DE
WERELD
E
LK NUMMER VRAGEN WE EEN COLLEGA NAAR ZIJN HERINNERINGEN, IDEEËN EN MENING OVER ZIJN WERK BIJ JESSA. IN DIT NUMMER: ROBERTO AIRO, DIE ALS SOCIAAL MEDEWERKER OP CAMPUS ST.-URSULA MET VEEL GEDREVENHEID EEN VLEUGJE POSITIVISME AAN IEDERS DAG TOEVOEGT.
Herinner je je eerste werkdag bij Jessa nog? Twee weken nadat ik afgestudeerd was, begon ik als jobstudent op campus Salvator. Ik weet nog goed dat het een vlotte start was, de collega’s vingen me dan ook ontzettend goed op. Vervolgens deed ik enkele vervangingen en op 7 april 2014 kreeg ik de kans om het team van de sociale dienst op campus St.-Ursula te vervoegen. Een superuitdaging waar ik nog steeds veel voldoening uithaal. Aangezien de revalidanten hier langer verblijven dan de patiënten in een acuut ziekenhuis, is het een iets andere manier van werken. De nood aan informatie en advies is hier bijvoorbeeld groter en we investeren toch ook flink wat tijd om een goed beeld te krijgen van de sociale situatie van onze revalidanten. Gelukkig kon ik ook hier rekenen op een goede begeleiding van de collega’s en vond ik snel mijn draai.
Hoe ziet jouw perfecte werkdag uit? Dat vind ik een moeilijke vraag. Bestaat dé perfecte werkdag wel? Voor mij is een werkdag geslaagd als ik al het werk dat ik gepland had, ook effectief heb kunnen uitvoeren. Elke morgen check ik mijn agenda en maak ik een lijstje met prioritaire to do’s. Daarnaast probeer ik nog wat extra taken te doen. En natuurlijk maakt het mij blij als de mensen tevreden zijn.
Ben je een solist of een teamplayer? Een teamplayer. Dat is absoluut een must om een correct beeld te krijgen van het functioneren en de mogelijkheden van onze revalidanten. We overleggen dus niet alleen regelmatig met de collega’s van de sociale dienst, maar zitten ook op weekbasis samen met een multidisciplinair team bestaande uit kinesisten, ergotherapeuten, logopedisten, verpleegkundigen en artsen. Tijdens zo’n overleg pikken we belangrijke informatie op die we kunnen meenemen in het beslissingsproces en in gesprekken met de revalidanten en hun familie.
Omschrijf jouw job in drie kernwoorden. Ondersteuning, bruggenbouwer (tussen de dienst en de revalidant) en ontslagbegeleiding.
Waaruit haal je het meest voldoening? Eigenlijk uit verschillende zaken. Als we op het einde van een revalidatietraject het gewenste resultaat behaald hebben, dan ben ik content. Voor iedereen die hier verblijft leggen we namelijk een aantal doelstellingen vast. Specifiek voor de sociale dienst heeft dat dan betrekking op het ontslag en enkele sociale aspecten. Verder is het fijn als zowel de revalidant als zijn familie tevreden zijn met de mogelijkheden die op tafel liggen. De kers op de taart is als iedereen hier met een tevreden gevoel vertrekt, want daar doen we het uiteindelijk voor.
Welke (karakter)eigenschap helpt jou vooruit in je dagelijks werk? Hmmm, het is een combinatie van meerdere factoren volgens mij. Zo probeer ik alles te relativeren en elke situatie met een open geest te benaderen. Ik kijk bijvoorbeeld niet naar de beperkingen van een persoon, maar naar zijn mogelijkheden. Een persoon staat ook nooit an sich, maar beschikt over een netwerk van familie en/ of vrienden. Die positieve ingesteldheid en ruime benadering maakt dat revalidanten zelf ook de focus leggen op het positieve.
Hoe ontspan je je na het werk? Ik spreek met vrienden af en zet graag eens een stapje in de wereld. Thuis kan ik me ook ontspannen door het huishouden te doen.
Welke kwaliteit wordt het meest onderschat op de werkvloer? Binnen Jessa wordt ons werk erg gewaardeerd. Naar de buitenwereld toe heerst er misschien nog te fel het clichĂŠ dat een maatschappelijk werker enkel wat moet praten met de mensen, terwijl onze verantwoordelijkheid veel verder reikt dan een babbeltje slaan. Bovendien investeren we echt wel veel tijd en energie in een dossier, maar dat is niet altijd even zichtbaar naar buiten toe.
Waar zie je jezelf over vijf jaar? Hopelijk nog aan deze bureau! Ik doe mijn werk ĂŠcht graag en wil hier dus ook blijven werken.
Roberto Airo