Το φόρεμα της Αφροδίτης

ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε ένα μικρό γραφικό χωριό μια όμορφη κοπέλα που την έλεγαν Αφροδίτη.Είχε μακριά ξανθά μαλλιά και δυο όμορφα γαλανά μάτια.Όλοι στο χωριό την αγαπούσαν γιατί ήταν ευγενική, χαμογελαστή και καλοσυνάτη. Κάποιοι είπαν πως την έστειλε ο Θεός!Το λέγανε γιατί την ίδια μέρα που γεννήθηκε η Αφροδίτη, το ποτάμι που είναι δίπλα στο χωριό ενώ κόντευε να στερέψει ξαφνικά γέμισε νερό!! Από τότε οι χωρικοί μπορούσαν να ποτίζουν τα χωράφια τους και να παράγουν περισσότερους καρπούς. Η Αφροδίτη ήταν από φτωχή οικογένεια και οι γονείς της έλειπαν όλη μέρα στη δουλειά τους.Γι αυτό και η μικρή μας φίλη έμενε μόνη στο σπίτι. Εκείνη είχε αναλάβει όλες τις δουλειές του σπιτιού. Ξεσκόνιζε, σκούπιζε, σφουγγάριζε, μαγείρευε, έπλενε τα ρούχα και τα σιδέρωνε, έβγαινε για ψώνια...τα πάντα! Κάπως έτσι λοιπόν κυλούσε η μέρα της. Ένα απόγευμα, που πότιζε τα λουλούδια έξω στον κήπο της αυλής, πέρασε ένας γείτονας κι αφού την χαιρέτησε της είπε: - "Αφροδίτη τα`μαθες τα νέα;Το Σάββατο θα γίνει μεγάλο πανηγύρι στην πλατεία του χωριού. Θα μαζευτεί κόσμος κι απ`τα γύρω χωριά κι όλοι θα φοράνε τα καλά τους ρούχα και τις παραδοσιακές τους στολές." Τ`άκουσε η Αφροδίτη κι έδειξε χαρούμενη, μα όταν έφυγε ο χωρικός έβαλε τα κλάματα η δύστυχη. Ήταν στεναχωρημένη γιατί δεν είχε καλά ρούχα να φορέσει και δυστυχώς δεν είχε χρήματα για να αγοράσει καινούργια. Έτσι κάθισε στην πολυθρόνα της απελπισμένη και λυπημένη και προσπάθησε να σκεφτεί μια λύση... - "Το βρήκααααα!!!" ξεφώνισε με ένα πρόσωπο που έλαμπε σαν τον ήλιο. Με μια σβέλτη κίνηση βούτηξε τον κουμπαρά της πάνω απ`το ράφι με τα πιάτα. Τον άνοιξε με βιασύνη κι έριξε τα λεφτά μέσα στην τσέπη της ποδιάς της. Σε λίγα λεπτά είχε ήδη φτάσει στο ραφτάδικο του κυρ-Θάνου. Βγάζει όσα χρήματα είχε μέσα στις τσέπες της και τα αφήνει στον πάγκο λες κι αράδιαζε ολόκληρο θησαυρό!!! - "Θα ήθελα την πιο όμορφη κλωστή που έχεις!" του είπε με ένα χαμόγελο ευτυχίας και λαχτάρας. Ο κυρ-Θάνος λες κι ήταν έτοιμος καιρό γι αυτήν την παραγγελία της δίνει ένα μεγάλο κουβάρι πράσινη μεταξωτή κλωστή. Έβαλε τα λεφτά χωρίς να τα μετρήσει σε ένα συρτάρι κι αποκρίθηκε: -"Εύχομαι να φτιάξεις κάτι καλό με την κλωστή αυτή κόρη μου!", και την συνόδεψε ως την πόρτα. -"Θα δεις το Σάββατο"! του είπε κι έτρεξε προς το σπίτι της. Με σβελτάδα και χαρά πήρε το καρεκλάκι της,έκατσε στην αυλή και με τα δυο της βελόνια ξεκίνησε το πλέξιμο. Ήταν τόοοοσο χαρούμενη που ενώ έπλεκε συνάμα τραγουδούσε. - “Με τα δυο μου τα βελόνια φτιάχνω κάλτσες και σκουφιά. Δαντελίτσες στα σεντόνια και φορέματα χρυσά!”