Issuu

‫משלי‬ ‫קאפיטל ‪1‬‬ ‫‪1‬די משלי ּון שלמה בן דד ִו דן ‪,‬מלך ישראל;‬ ‫‪2‬צִ ִִיסן חכמה אִן תִרה ;צִ זעען די ִִערטער ִּן שכל;‬ ‫‪3‬צִ באא קִמען די לימִד ִּן חכמה ‪,‬גערעכטיקייט ‪,‬אִן משּט ‪,‬אִן יִשר;‬ ‫‪4‬צִ נתן רשעִת ּאר דעם ּשִטן ‪ּ,‬אר דעם בחִר ידע אִן שיקִל דעת‪.‬‬ ‫‪5‬דער חכם ִִעט שמע ‪,‬אִן ער ִִעט מערן לערנען ;אִן אא מענטש ִּן שכל ִִעט דערגרייכן חכמים‪.‬‬ ‫‪6‬צִ ּאא רשטיין אא משל ‪,‬אִן דעם ּירִש ;די ִִערטער ִּן די חכמים ‪,‬אִן זייערע ּינצטערע רייד‪.‬‬ ‫‪7‬די יראת ה 'איז דער התחלה ּון דא ַאת ‪,‬אד בער כסילים בִז חכמה און מִסר‪.‬‬ ‫דַן מִטער;‬ ‫דַן פאד טער ‪,‬אִן זאד לסט ניט פאא רלאד זן די תורה פִן א‬ ‫‪8‬מַן זִן ‪,‬שמע די תִרה פִן א‬ ‫א‬ ‫‪ִִ9‬אד רעם זיי ִִעלן זיין אא חן חן צִ דיין קאד פ ‪,‬אִן קייטן אא רִם דיין האא לדז‪.‬‬ ‫‪10‬מייאן זִן ‪,‬אִיב זינדיקע ּייטן דיך ‪,‬דִ זאלסט נישט מסכים זיין‪.‬‬ ‫‪11‬אִיב זיי זאד גן ‪:‬קִם מיט אִנדז ‪,‬לאד מיר ִִאא רטן אִיף בלִט ‪,‬לאד מיר זיך לערנט ּאא רן תמים אד ן סיבה;‬ ‫‪12‬לאד מיר זיי שלינגען לעבעדיק ִִי די קבר ;אִן גאא נץ ‪ִִ,‬י די ִִאד ס גיין אא ראד פ אין די גרִב‪:‬‬ ‫‪13‬מיר ִִעלן געפינען אא לע טייאער זאא כן ‪,‬מיר ִִעלן אד נּילן אִנדזער הייזער מיט שלל;‬ ‫‪ִִ14‬אד רף אין דייאן גורל צִִישן אִנדז ;לאד מיר אא לע האד בן איין בייטל‪:‬‬ ‫‪15‬מייאן זִן ‪,‬זאד לסט ניט גיין מיט זיי אִיף דעם ִִעג ;האא לטן דיין פיס ִּן זייער ִִעג‪:‬‬ ‫‪ִִ16‬אד רעם זייערע רגלים לוּן צִ דרַדה ‪,‬און זיי אייאלן צִ שּך דמים‪.‬‬ ‫‪ִִ17‬ארים ‪,‬אִמזיסט איז די נעץ ּארשּרייט אין די אִיגן ִּן קיין ציִּר‪.‬‬ ‫‪18‬אִן זיי האד בן געלעגן אִיף זייער אייגענעם בלִט ;זיי לאד קערן זיך פאא ר זייער אייגענעם לעבן‪.‬‬ ‫‪19‬אא זִי זענען די ִִעגן ִּן איטלעכער ִִאד ס איז זשעדנע ִּן געִִינס ;ִִאד ס נעמט אא ִִעק דאד ס לעבן ִּן איר בעלים‪.‬‬ ‫‪20‬די חכמה שרייט אא רִיס ;זי רעדט איר קִל אין די גאסן‪:‬‬ ‫‪21‬זי שרייט אין דער הִיפט‪-‬אד רט ִּן אא טמאד סּער ‪,‬אין די ּתחים ִּן די טִיערן ;אין דער שטאד ט האד ט זי געזאד גט אירע ִִערטער ‪,‬אא זִי‬ ‫צִ זאד גן‪:‬‬ ‫פַנט‬ ‫‪ִִ22‬י לאא נג ‪,‬איר פשִטע ‪ִִ,‬עט איר ליבע פשט ?אִן די שפאד טים האד בן זיך געפעלן אין זַער פאא רשַדִנג ‪,‬אִן די נאא רן האד בן א‬ ‫װיסן?‬ ‫‪23‬קער אייאך צִ מיין תִכחה ‪:‬הו ֵנה ‪,‬איך ִִעל שּך אִיס מיין גייסט צִ דיר ‪,‬איך ִִעל מאא כן באקאנט מיין ִִערטער צִ דיר‪.‬‬ ‫‪24‬מחמת איך האד ב קרא ‪,‬אִן איר האד ט נישט רצה ;איך האב אִיסגעשטרעקט מיין האנט ‪,‬אִן קיינער האט נישט געקִקט;‬ ‫מַנע תִכחה האד ט איר נישט געִִאד לט;‬ ‫‪25‬אד בער איר האד ט ּאא רנישט געמאא כט מיין גאא נצע עצה ‪,‬און א‬ ‫‪26‬אִיך איך ִִעל לאא כן ִִעגן דיין צרִת ;איך ִִעל שפיץ ִִען דיין מִרא ִִעט קִמען;‬ ‫‪ִִ27‬ען דיין מִרא קִמט ִִי שממה ‪,‬אִן דיין חִרבן קִמט ִִי אא סערִִינג ;ִִען נִיט אִן יסִרים קִמען אִיף דיר‪.‬‬ ‫‪28‬דעמאלט ִִעלן זיי רִּן צִ מיר ‪,‬אד בער איך ִִעל ניט ענטפערן ;זיי ִִעלן מיך זִכן ּרי ‪,‬אד בער זיי ִִעלן ניט געפינען מיר‪.‬‬ ‫‪ִִ29‬ארים זיי האבן ּיינט ִִיסן ‪,‬אִן ניט אִיסדערִִיילט די מִרא ִּן ה‪'.‬‬ ‫‪30‬זיי האד בן ּון מייאנע עצה נישט געּעלט ;זיי האד בן בִז אא לע מייאן תִכחה‪.‬‬ ‫‪31‬דעריבער ִִעלן זיי אכל ּון די ּרי ּון זייער אייגענעם דְ ְרך ‪,‬און זיך שא מיט זייערע אייגענע מחשבִת‪.‬‬ ‫‪ִִ32‬אד רעם דער סר ּון די ּשט ִִעט זיי הרג ‪,‬און דער שד גדל ּון כסילים ִִעט זיי אבד‪.‬‬ ‫‪33‬אד בער ִִער סע שמע צִ מיר ‪ִִ,‬עט ישב בבטחה ‪,‬אִן ִִעט זיין שקט ִּן מִרא ִּן בייז‪.‬‬ ‫קאפיטל ‪2‬‬ ‫‪1‬מיין זִן ‪,‬אִיב דִ ִִעסט קבל מיינע רייד ‪,‬אִן סתר מיינע מצִִת מיט דיר;‬ ‫‪2‬אא זִי אא ז דִ נטה דייאן אִזן צִ חכמה ‪,‬אִן האד סט נתן דייאן לנב צִ בינה;‬ ‫‪3‬יאד ‪,‬אִיב דִ ִִעסט שרייען נאד ך דא ַאת ‪,‬אִן רִם דייאן קול צִם שכל;‬ ‫‪4‬אִיב דִ זִכסט זי ִִי ְֶסְ ף ‪,‬און ִִעסט איר חּש ִִי אוצרִת חבִרִת;‬ ‫‪5‬דעמאלט ִִעסטִ ּארשטיין די יראת ה ‪',‬אִן ִִעסט מצא די דא ַאת ה‪'.‬‬ ‫‪ִִ6‬אד רעם ה 'גיט חכמה ‪ּ,‬ון זיין פְה קִמט ידע אִן בינה‪.‬‬ ‫‪7‬ער לייגט ארִיף חכמה ּאא ר די צדיקים ‪,‬ער איז אא בִקס ּאא ר די ִִאד ס הלך ישר‪.‬‬ ‫‪8‬ער היט די פאא טס ִּן משּט ‪,‬אִן היט דעם ִִעג ִּן זיינע קדִשים‪.‬‬ ‫‪9‬דעמאלט ִִעסטִ ּארשטיין גערעכטיקייט ‪,‬אִן משּט ‪,‬אִן יִשר ;יאד ‪,‬יעדער גִט ִִעג‪.‬‬ ‫‪ִִ10‬ען חכמה בִא אין דייאן לנב ‪,‬אִן ידע איז נעם צִ דיין נּש;‬ ‫‪11‬שיקִל דעת ִִעט דיך שִמר ‪,‬שכל ִִעט דיך היטן;‬