Issuu

‫נחמיה‬ ‫קאפיטל ‪1‬‬ ‫‪1‬די ווערטער פון נחמיה דעם זון פון חכאליה ‪.‬און עס איז געשען אין חודש כישלו ‪,‬אין צוואנציגסטן יאר ‪,‬ווען איך בין געווען אין‬ ‫שושן דעם פאלאץ‪,‬‬ ‫‪2‬אז חנאני ‪,‬איינער פון מיינע ברידער ‪,‬איז געקומען ‪,‬ער און עטלעכע מענטשן פון יהודה ;און איך האב זיי געפרעגט וועגן די יידן‬ ‫וואא ס זענען אנ נטלאא פן ‪,‬וואא ס זענען געבליבן פון דער גלות ‪,‬און וועגן ירושלים‪.‬‬ ‫‪3‬און זיי האא בן צו מיר געזאא גט ‪:‬די איבערבלייבענישן וואא ס זענען געבליבן פון דער גלות דאא רטן אין דער פראא ווינץ זענען אין גרויסער‬ ‫צרה און חרפה ;די וואנ נט פון ירושלים איז אויך צעבראא כן ‪,‬און אירע טויערן זענען פארברענט מיט פיינער‪.‬‬ ‫‪4‬און עס איז געווען ‪,‬ווען איך האא ב געהערט די ווערטער ‪,‬האא ב איך זיך אנ וועקגעזעצט און געוויינט ‪,‬און געטרויערט געוויסע טעג ‪,‬און‬ ‫געפאסט ‪,‬און געבעטן פאר גאא ט פון הימל‪,‬‬ ‫‪5‬און האא ט געזאא גט ‪:‬איך בעט דיך ‪,‬גאא ט פון הימל ‪,‬דער גרויסער און שרעקלעכער גאא ט ‪,‬וואא ס האנ לט דעם בונד און די גנאא ד פאנ ר די‬ ‫וואא ס ליבן אים און האנ לטן זיינע געבאא טן‪:‬‬ ‫דַן קנעכט ‪,‬וואא ס איך בעט פאנ ר דיר‬ ‫דַנע אויגן אא פן ‪,‬כדי דו זאא לסט הערן די ֿפילה פון נ‬ ‫זַן אויפמערקזאנ ם ‪,‬און נ‬ ‫דַן אויער נ‬ ‫‪6‬זאא ל נ‬ ‫‪,‬דַנע קנעכט ‪,‬און איך מודה זיך אויף די זינד פון די קינדער פון ישראל ‪,‬וואא ס מיר‬ ‫הַנט ‪,‬טאא ג און נאנ כט ‪,‬פאנ ר די קינדער פון ישראל נ‬ ‫נ‬ ‫מַן פאא טערס הויז האא בן געזינדיקט‪.‬‬ ‫סַ נ‬ ‫‪:‬סַ איך און נ‬ ‫האא בן געזינדיקט קעגן דיר נ‬ ‫‪7‬מיר האא בן זיך זייער שלעכט געטאא ן קעגן דיר ‪,‬און מיר האא בן נישט געהיט די מצוות ‪,‬אדער די חוקים ‪,‬אדער די משפטים ‪,‬וואא ס דו‬ ‫דַן קנעכט משהן‪.‬‬ ‫האא סט באנ פױלן נ‬ ‫דַן קנעכט משהן ‪,‬זאא גנדיק ‪:‬אויב איר וועט איבערטרעטן ‪,‬וועל איך‬ ‫‪8‬געדענק ‪,‬איך בעט דיך ‪,‬דאא ס וואא רט וואא ס דו האא סט באנ פױלן נ‬ ‫אַך צעשפרייטן צווישן די פעלקער‪.‬‬ ‫נ‬ ‫‪9‬אבער אויב איר וועט זיך אומקערן צו מיר ‪,‬און היטן מיינע מצוות ‪,‬און זיי טאא ן ;כאא טש עס זענען פון אייך אנ רויסגעוואא רפן ביזן עק‬ ‫הימל ‪,‬וועל איך זיי פון דאא רטן איינזאנ מלען ‪,‬און וועל זיי ברענגען צו דעם אא רט וואא ס איך האא ב אויסגעקליבן צו שטעלן מיין נאא מען‬ ‫דאא רט‪.‬‬ ‫דַן שטאנ רקער‬ ‫דַן גרויסער מאנ כט און מיט נ‬ ‫דַן פאא לק ‪,‬וועמען דו האא סט אויסגעלייזט מיט נ‬ ‫דַנע קנעכט און נ‬ ‫זַנען נ‬ ‫‪10‬איצט דאא ס נ‬ ‫האנ נט‪.‬‬ ‫דַנע‬ ‫דַן קנעכט ‪,‬און אויף דער ֿפילה פון נ‬ ‫זַן אויפמערקזאנ ם אויף דער ֿפילה פון נ‬ ‫דַן אויער נ‬ ‫‪11‬גאא ט ‪,‬איך בעט דיך ‪,‬זאא ל איצט נ‬ ‫זַן ‪,‬איך בעט דיך ‪,‬און זאא ל אים געבן רחמנות פאנ ר‬ ‫הַנט מצליח נ‬ ‫דַן קנעכט נ‬ ‫דַן נאא מען ;און זאא ל נ‬ ‫קנעכט ‪,‬וואא ס ווילן מורא האא בן פאנ ר נ‬ ‫‪,‬ווַל איך בין געווען דער קעניג'ס בעכער‪.‬‬ ‫די אויגן פון דעם מאנ ן נ‬ ‫קאפיטל ‪2‬‬ ‫‪1‬און עס איז געשען אין חודש ניסן ‪,‬אין צוואנציגסטן יאר פון מלך ארתחשסתא ‪,‬איז וויין געווען פאר אים ;און איך האב אויפגעהויבן‬ ‫דעם וויין ‪,‬און עס געגעבן דעם מלך ‪.‬איצט בין איך פריער נישט געווען טרויעריק פאר אים‪.‬‬ ‫‪2‬דעריבער האא ט דער מלך צו מיר געזאא גט ‪:‬פאנ רוואא ס איז דיין פנים טרויעריק ‪,‬אנ ז דו ביסט נישט קראנ נק ?דאא ס איז גאא רנישט אנ נדערש‬ ‫ווי טרויער אין האנ רצן ‪.‬דעמאא לט האא ב איך זיך זייער שטאנ רק דערשרעקט‪.‬‬ ‫זַן טרויעריק ‪,‬ווען די שטאא ט ‪,‬דער‬ ‫מַן פנים נישט נ‬ ‫‪3‬און ער האא ט געזאא גט צום מלך ‪:‬זאא ל דער מלך לעבן אויף אייביק !פאנ רוואא ס זאא ל נ‬ ‫פַער?‬ ‫מַנע פאא טערס קברים ‪,‬ליגט חרוב ‪,‬און אירע טויערן זענען פאנ רברענט מיט נ‬ ‫אא רט פון נ‬ ‫‪4‬האא ט דער מלך צו מיר געזאא גט ‪:‬וואא ס בעטסטו ?האא ב איך מתפלל געווען צום גאא ט פון הימל‪.‬‬ ‫דַנע אויגן ‪,‬זאא לסטו מיך‬ ‫דַן קנעכט האא ט געפונען חן אין נ‬ ‫‪5‬און איך האא ב געזאא גט צום מלך ‪:‬אויב עס וועט דעם מלך געפעלן ‪,‬און אויב נ‬ ‫מַנע פאא טערס קברים ‪,‬כדי איך זאא ל זי אויפבויען‪.‬‬ ‫שיקן קיין יהודה ‪,‬צו דער שטאא ט פון נ‬ ‫‪6‬און דער מלך האא ט צו מיר געזאא גט( ‪,‬די מלכה זיצט אויך לעבן אים ‪),‬ווי לאנ נג וועט דיין רייזע זיין ?און ווען וועסטו צוריקקומען ?‬ ‫אנ זוי האא ט דער מלך געוואא לט מיך שיקן ;און איך האא ב אים באנ שטימט אנ צייט‪.‬‬ ‫טַך ‪,‬כדי‬ ‫זַט נ‬ ‫‪7‬און איך האא ב געזאא גט צום מלך ‪:‬אויב עס איז גוט פאנ רן מלך ‪,‬זאא ל מען מיר געבן בריוו צו די פראא פאנ גאנ נען אויף יענער נ‬ ‫זיי זאא לן מיך אנ ריבערפירן ביז איך קום קיין יהודה;‬ ‫‪8‬און א בריוו צו אסף ‪,‬דעם היטער פונעם קעניגלעכן וואנ לד ‪,‬אז ער זאל מיר געבן האא לץ צו מאנ כן באנ לקנס פאר די טויערן פון דעם‬ ‫רַנגיין ‪.‬און דער מלך‬ ‫פאנ לאנ ץ וואא ס האא בן געהערט צום הויז ‪,‬און פאר דער וואנ נט פון דער שטאא ט ‪,‬און פאר דעם הויז וואא ס איך וועל אנ נ‬ ‫מַן גאא ט אויף מיר‪.‬‬ ‫האא ט מיר געגעבן ‪,‬לויט דער גוטער האנ נט פון נ‬ ‫טַך ‪,‬און איך האא ב זיי געגעבן די בריוו פונעם מלך ‪.‬דער מלך האא ט‬ ‫זַט נ‬ ‫‪9‬דעמאא לט בין איך געקומען צו די פראא פאנ גאנ נען אויף יענער נ‬ ‫מיט מיר געשיקט חילקקאנ פיטאנ נען און רייטער‪.‬‬ ‫‪10‬ווען סנ נבאנ לאנ ט דער חורוני ‪,‬און טוביה דער קנעכט ‪,‬דער עמוני ‪,‬האא בן דאא ס געהערט ‪,‬האא ט עס זיי שטאנ רק באנ דראא ט ‪,‬אנ ז עס איז‬ ‫געקומען אנ מאנ ן צו זוכן דאא ס גוטס פון די קינדער פון ישראל‪.‬‬ ‫‪11‬אנ זוי בין איך געקומען קיין ירושלים ‪,‬און בין דאא רט געווען דריי טעג‪.‬‬