Spreuken HAADSTIK 1 1 De spreuken fen Salomo, de soan fen David, de kening fen Israël; 2 Om wiisheid en tucht to kennen; om de wurden fan ferstân te fernimmen; 3 Om de tucht oan to ûntfangen fen wysheit, rjucht, en rjucht, en gerjochtichheid; 4 Om de ienfâldigen subtiliteit to jaen, de jonge man kennis en ynsjoch. 5 In wiis man scil hearre, en scil it learen tanimme; en in man fan forstân scil komme ta wize rieden. 6 In sprekwurd en de útlis to forstean; de wirden fen 'e wizen en hjar tsjustere wirden. 7 De freze des Heare is it begjin fen ’e kennis, mar de dwazen forachtsje wiisheid en tucht. 8 Myn soan, harkje nei de tucht fen jins heit, en lit de wet fen jins mem net litte; 9 Hwent hja scille jins holle in sierlike sieraden wêze, en keatlingen om jins nekke. 10 Myn soan! 11 As hja sizze: Kom mei ús, lit ús wachtsje op bloed, lit ús sûnder reden foar de ûnskuldige loerje: 12 Lit ús hjar libben opslokke as in grêf; en hiel, lykas dejingen dy't delgeane yn 'e kûle: 13 Wy scille alle kostbere guod fine, wy scille ús huzen folje mei bút; 14 Werp yn jins lot ûnder ús; lit ús allegearre ien beurs hawwe: 15 Myn soan, gean net mei hjar op ’e wei; hâld dyn foet fan har paad: 16 Hwent hjar foetten rinne nei it kwea ta, en ha hast om bloed te ferjitten. 17 Wiswier, omdôch is it net útspraat foar de eagen fen elke fûgel. 18 En hja leinen to wachtsjen op hjar eigen bloed; se lústerje foar har eigen libben. 19 Sa binne de wegen fen elk dy’t gierich is om winst; dy't it libben nimt fan 'e eigners dêrfan. 20 De wiisheid ropt bûten; hja docht har stim út op 'e strjitten: 21 Hja ropt yn it foarste plak fen ’e gearkomst, yn ’e iepeningen fen ’e poarten: yn ’e stêd sprekt hja hjar wirden, sizzende: 22 Hoe lang, jimme ienfâldigen, sille jimme de ienfâldichheid hâlde? en de spotters genietsje fan har spot, en dwazen haatsje kennis? 23 Kear jimme ta myn bestraffing: sjuch, Ik scil myn geast oer jimme útgiete, Ik scil jimme myn wirden bekend meitsje. 24 Hwent ik haw roppen, en jimme wegere; Ik haw myn hân útstutsen, en gjin minske seach; 25 Mar jimme hawwe al myn rie forspile, en myn biskriuwing woene jimme net: 26 Ek scil ik laitsje om jins ramp; Ik sil spot as dyn eangst komt; 27 Hwennear’t jins freze komt as in forwoasting, en jins fordjerring komt as in stoarm; as need en eangst oer jimme komt.
28 Den scille hja my oanroppe, mar ik scil net antwirdzje; hja scille my betiid sykje, mar hja scille my net fine: 29 Hwent hja hate kennis, en net keazen foar de freze des Heare; 30 Hja woenen neat fen myn rie: hja forachten al myn bestraffing. 31 Dêrom scille hja ite fen ’e frucht fen hjar eigen wei, en fol wirde mei hjar rieden. 32 Hwent de ôfkearing fen ’e ienfâldichen scil hjar deadzje, en de foarspoed fen de dwazen scil hjar fordylgje. 33 Mar hwa’t nei My harket, scil feilich wenje en stil wêze fen eangst foar it kwea. HAADSTIK 2 1 Myn soan, as jo myn wirden oannimme en myn geboaden by dy ferbergje; 2 Datstû jins ear neiigje ta wiisheid, en jins hert ta it forstân stelle; 3 Ja, astû ropt nei kennis, en dyn stim ophefst ta forstân; 4 Hwennearstû hjar siikje as sulver, en hjar siikje as for forburgen skatten; 5 Den scilstû de freze des Heare begripe, en de kennis Gods fine. 6 Hwent de Heare jowt wysheit: út syn mûle komt kennis en forstân. 7 Hy leit sûne wiisheid foar de rjuchtfeardigen: in skut is er foar dyjingen dy’t oprjocht rinne. 8 Hy hâldt de paden fen it rjucht, en biwarret de wei fen syn hilligen. 9 Den scilstû rjuchtfeardichheit en rjucht en gerjochtichheid begripe; ja, elk goed paad. 10 Hwennear’t wiisheid yn jins hert komt, en kennis jins siele noflik is; 11 De ynsjoch scil dy biwarje, forstân scil dy biwarje: 12 om dy te rêden út ’e wei fen ’e kweade, fen ’e man dy’t ûnrjochte dingen sprekt; 13 dy’t de paden fen ’e oprjuchtheit forlitte, om to gean op ’e wegen fen ’e tsjusternis; 14 dy’t bliid binne om kwea te dwaen, en nocht hawwe yn ’e grime fen ’e goddeleaze; 15 Hwaens wegen krom binne, en hja dwaen op hjar paden; 16 om dy te rêden fen ’e frjemde frou, fen ’e frjemde dy’t mei hjar wirden vlei; 17 dy’t de gids fen hjar jonkheit forjit, en it forboun fen hjar God forjit. 18 Hwent hjar hûs hellet ta de dea, en hjar paden nei de deaden. 19 Gjinien dy’t nei hjar ta giet, komt werom, en grypt de paden des libbens net. 20 Datstû op ’e wei fen ’e goede minsken rinne meist, en de paden fen ’e rjuchtfeardigen bewarje. 21 Hwent de oprjochten scille yn it lân wenje, en de oprjochten scille dêryn bliuwe. 22 Mar de goddeleaze scille út ’e ierde útroege wirde, en de oertreders scille der út woartele wirde. HAADSTIK 3 1 Myn soan, forjit myn wet net; mar lit dyn hert myn geboaden hâlde: 2 Hwent lang fen dagen en lang libben en frede scille hja dy taheakke.