Jonah HAADSTIK 1 1 En it wird des Heare kaem ta Jona, de soan fen Amittai, sizzende: 2 Gean oerein, gean nei Ninevé, dy grutte stêd, en rôp der tsjin; hwent hjar kwea is foar my opkommen. 3 Mar Jona kaem op om nei Tarsis te flechtsjen foar it oantlit des Heare, en teach del nei Joppe; en hy foun in skip dat nei Tarsis siet, en hy betelle de farkosten en kaem deryn del, om mei hjarren nei Tarsis to gean út it oantlit des Heare. 4 Mar de Heare stjûrde in greate wyn út yn ’e sé, en der kaem in machtige stoarm yn ’e sé, dat it skip like brutsen te wurden. 5 Do waerden de seelju benaud, en rôpen elk ta syn god, en smieten de guod dy’t yn it skip wier yn ’e sé, om it hjar to ljochtsjen. Mar Jona wier del yn 'e sydkanten fan it skip; en hy lei en sliepte fêst. 6 Do kaem de skipshear by him, en sei tsjin him: Hwet bidoelst, o slieper? oerein, rop dyn God oan, as dat sa is dat God oan ús tinkt, dat wy net omkomme. 7 En hja seine elk tsjin syn oare: Kom en lit ús it lot smite, dat wy witte meije om hwaens reden dit kwea oer ús is. En hja smieten it lot, en it lot foel op Jona. 8 Do seine hja tsjin him: Sis ús dochs, om hwaens reden dit kwea oer ús is; Wat is dyn berop? en wêr komme jo wei? wat is dyn lân? en fan hokker folk bistû? 9 En hy sei tsjin hjar: Ik bin in Hebrieus; en ik freezje de Heare, de God fan 'e himel, dy't de sé en it droege makke hat. 10 Do waerden de mannen tige bang, en seine tsjin him: Hwerom hast dit dien? Hwent de mannen wisten dat er flechte foar it oantlit des Heare, om't er it hjar sein hie. 11 Do seine hja tsjin him: Hwet scille wy dy dwaen, dat de sé ús stil wirde mei? hwent de sé wreide en wier stoarmich. 12 En hy sei tsjin hjar: Nim my op en smyt my út yn ’e sé; sa scil de sé foar jimme rêstich wêze: hwent ik wit dat dizze greate stoarm om myn wille oer jimme komt. 13 Mar de mannen roeiden hurd om it yn it lân to bringen; mar hja koenen net, hwent de see gyng en wie stoarm tsjin hjar. 14 Dêrom rôpen hja ta de Heare en seine: Wy bidde Jo, Heare, lit ús net omkomme foar it libben fan dizze man, en net ûnskuldich bloed op ús lizze; hwent Jo, Heare, hawwe dien lyk as it wol. dy. 15 Do namen hja Jona op en smieten him yn ’e sé, en de sé bleau op fen hjar razen. 16 Do frezen de mannen de Heare tige, en brochten de Heare in offer, en makken biloften. 17 En de Heare hie in greate fisk klearmakke, om Jona op to slokken. En Jona wie trije dagen en trije nachten yn 'e búk fen 'e fisk. HAADSTIK 2 1 Do bea Jona ta de Heare, syn God, út 'e bûk fan 'e fisk, 2 En sei: Ik rôp fen myn ellinde ta de Heare, en Hy hearde my; út 'e búk fan 'e hel rôp ik, en do hast myn stimme heard.
3 Hwent Jo hawwe my yn ’e djipte smiten, midden yn ’e sé; en de floeden omsingelen my: al jins golven en jins weagen gongen oer my hinne. 4 Do sei ik: Ik bin út jins oantlit smiten; dochs scil ik wer sjen nei jins hillige timpel. 5 De wetters omsingelen my, oant de siel ta: de djipte slút my om, it ûnkrûd waerd my om ’e holle slein. 6 Ik teach del nei de boaiem fen ’e bergen; de ierde mei har bargen wie foar ivich om my hinne: dochs hast myn libben opwekke út fordjerding, Heare myn God. 7 Do’t myn siele yn my flau wie, tocht ik oan de Heare, en myn gebed kaem ta dy yn, yn jins hillige timpel. 8 Dy’t lizzende idelheden observearje litte har eigen genede forlitte. 9 Mar ik scil dy offerje mei de stim fen tanksizzing; Ik sil betelje dat ik haw beloofd. Ferlossing is fan 'e Heare. 10 En de Heare spriek ta de fisk, en dy spuie Jona út op it droege. HAADSTIK 3 1 En it wird des Heare kaem de twadde kear ta Jona, sizzende: 2 Gean oerein, gean nei Ninevé, dy greate stêd, en preekje hjar de preekjen dy’t ik dy bize. 3 Do makke Jona him oerein en gyng nei Ninevé, neffens it wird des Heare. No wie Ninevé in tige grutte stêd fan trije dagenreis. 4 Do bigoun Jona in deireis de stêd yn to kommen, en hy rôp en sei: Noch fjirtich dagen, en Ninevé scil omkeard wirde. 5 Do leauden it folk fen Ninevé God, en rôpen in fêsten út, en diene in sek oan, fen ’e greatsten fen hjarren oant de minste fen hjarren. 6 Hwent in wird kaem ta de kening fen Ninevé, en hy gyng op fen syn troan, en hy lei syn mantel fen him ôf, en bedekke him mei in sek, en siet yn 'e jiske. 7 En hy liet it útroppen en publisearje troch Ninevé troch it befel fen ’e kening en syn eallju, sizzende: Lit gjin minske noch beest, keppel noch keppel eat priuwe; lit hja net weidzje, noch wetter drinke; 8 Mar lit minsken en bisten mei in sek bedutsen wirde, en mei machtich ta God roppe, ja, lit hja elk keare fen syn kweade wei en fen it geweld dat yn hjar hannen is. 9 Hwa kin sizze, oft God him keare scil en bikearje scil, en ôfwike scil fen syn fûle grime, dat wy net omkomme? 10 En God seach hjar wirken, dat hja har kearden fen hjar kweade wei; en God birou fan it kwea, dat er sein hie dat er hjar dwaen scoe; en hy die it net. HAADSTIK 4 1 Mar it wie Jona tige mislik, en hy waerd tige lilk. 2 En hy bea ta de Heare en sei: Heare, wie dit myn sizzen net, do’t ik noch yn myn lân wier? Dêrom flechte ik foarôf nei Tarsis, hwent ik wist dat Jo in genedich God binne, en barmhertich, stadich ta lilkens en grutte freonlikens, en jo bekeare Jo fan it kwea. 3 Nim dêrom no, o Heare, myn libben fen my; hwent it is my better to stjerren as to libjen. 4 Do sei de Heare: Is it goed dat jo lilk wurde?