Joel HAADSTIK 1 1 It wird des Heare dat ta Joël, de soan fen Petuël, kommen is. 2 Harkje dit, jimme âlden, en harkje, alle biwenners fen it lân. Hat dit west yn jimme dagen, of sels yn 'e dagen fen jimme âffears? 3 Fertel jimme bern derfan, en lit jimme bern it hjar bern sizze, en hjar bern in oar slachte. 4 Hwet de palmwjirm oerlitten hat, hat de sprinkhaan iten; en hwet de sprinkhaan oerbleaun hat, hat de kribbe iten; en hwet de kribbe oerbleaun hat, hat de rups opiten. 5 Wês wekker, jimme dronkenen, en skrieme; en gûle, alle wyndrinkers, om de nije wyn; hwent it is ôfsnien fen dyn mûle. 6 Hwent in folk is opkommen oer myn lân, sterk en sûnder tal, hwaens tosken de tosken fen in liuw binne, en hy hat de wangtosken fen in greate liuw. 7 Hy hat myn wynstôk forwoasten, en myn figebeam blaft; de tûken dêrfan binne wyt makke. 8 Klaaglje as in faem dy't mei sek omgord is oer de man fen hjar jonkheit. 9 It spiisoffer en it drankoffer wirde út it hûs des Heare útroege; de preesters, de tsjinstfeinten des Heare, rouwe. 10 It fjild is forwoaste, it lân treuret; hwent it nôt is forwoast: de nije wyn is opdroege, de oalje smyt. 11 Skamje jimme, o boerlju; gûl, o wynboeren! hwent de rispinge fen it fjild is fordylge. 12 De wynstôk is fordroege, en de figebeam forswynt; de granaatappelbeam, ek de palmbeam, en de appelbeam, ja al de beammen fan it fjild, binne forwelke, om't de freugde ferdwynt fan 'e minskensoanen. 13 Omgord jimsels en klaagje, jim prysters: jûl, jim tsjinstfeinten fan it alter: kom, lizze de hiele nacht yn in sak, jim tsjinstfeinten fan myn God, hwent it spijsoffer en it drankoffer is weromhâlden út it hûs fen jimme God. 14 Hilligje in fêsten, rop in plechtige gearkomst, sammelje de âldsten en al de biwenners fen it lân yn it hûs fen ’e Heare jimme God, en rop ta de Heare, 15 Och foar de dei! hwent de dei des Heare is kommen, en as in forneatiging fen 'e Almachtige scil er komme. 16 Is it fleis net foar ús eagen ôfsnien, ja, freugde en blydskip út it hûs fen ús God? 17 It sied is rot ûnder hjar klonten, de skuorren binne forwoast lein, de skuorren binne ôfbrutsen; hwent it nôt is ferdwûn. 18 Hoe kreunje de bisten! de keppels binne ferbjustere, om't se gjin greide hawwe; ja, de keppels skiep binne woestens makke. 19 O Heare, ik scil Jo roppe, hwent it fjûr hat de greiden fen ’e woastenije fortarre, en de flamme hat alle beammen fen it fjild forbaernd. 20 Ek rôp it bist fen it fjild ta dy: hwent de rivieren fen ’e wetters binne opdroege, en it fjûr hat de greiden fen ’e woastenije fortarre.
HAADSTIK 2 1 Blaas de trompet to Sion, en slacht alarm op myn hillige berch: lit alle biwenners fen it lân bibberje, hwent de dei des Heare komt, hwent hy is tichtby; 2 In dei fen tsjusterens en tsjusternis, in dei fen wolken en fen dikke tsjusternis, lyk as de moarns oer de bergen ferspraat: in great folk en in sterk; d'r hat ea net west, en d'r sil net mear wêze nei it, oant de jierren fan in protte slachten. 3 In fjûr fortret foar hjar oantlit; en efter hjarren baarnt in flamme: it lân is foar hjar as de tún fen Eden, en efter hjarren in woeste woastenije; ja, en neat scil hjar ûntkomme. 4 It oansjen fen hjarren is as it oansjen fen hynders; en as ruters, sa scille hja rinne. 5 Lykas it geraas fen weinen op ’e toppen fen ’e bergen scille hja springe, lyk as it geraas fen in fjûrlamme dy’t stoppels fortjerret, as in sterk folk dat yn ’e striid stiet. 6 Foar hjar oantlit scil it folk tige pynlik wirde: alle oantliten scille swart sammelje. 7 Hja scille rinne as helden; hja scille de muorre opklimme as kriichslju; en hja scille elk op syn wegen trekken, en hja scille hjar rigen net brekke. 8 Ek scil de iene de oare net stouwe; hja scille elk op syn paad rinne, en as hja op it swird falle, scille hja net ferwûne wirde. 9 Hja scille rinne yn ’e stêd; hja scille op 'e muorre rinne, hja scille op 'e huzen klimme; hja scille by de finsters yngean as in dief. 10 De ierde scil bibberje foar hjar oantlit; de himel sil trilje: de sinne en de moanne sille tsjuster wêze, en de stjerren sille har skine weromlûke: 11 En de Heare scil syn stim útsprekke foar syn leger oantlit, hwent syn leger is tige great, hwent hy is sterk, dy’t syn wird docht, hwent de dei des Heare is grut en tige freeslik; en wa kin it oanhâlde? 12 Dêrom ek no, seit de Heare, keare jimme sels ta My mei jimme hiele hert, en mei fêstjen en mei skriemen en mei rouwe: 13 En skear dyn hert, en net dyn klean, en keare ta de Heare dyn God; 14 Hwa wit oft er weromkear en him bekeare scil, en in seining efter him litte scil; sels in spiisoffer en in drankoffer de Heare dyn God? 15 Blaas de trompet to Sion, hilligje in fêsten, rop in plechtige gearkomst: 16 Sammelje it folk, hilligje de gemeinte, forgearje de âldsten, sammelje de bern en de boarsten sûgje: lit de brêgeman út syn keamer útgean, en de breid út har kastiel. 17 Lit de preesters, de tsjinstfeinten des Heare, skrieme twisken it foarhûs en it alter, en lit hja sizze: Sparje jins folk, Heare, en jou jins erfskip net ta smaed, dat de heidenen oer hjar hearskje scoene; sis ûnder it folk: Wêr is har God? 18 Den scil de Heare jaloersk wirde oer syn lân, en meilijen oer syn folk. 19 Ja, de Heare scil antwirdzje en tsjin syn folk sizze: Sjuch, Ik scil jimme nôt, en wyn en oalje stjûre, en jimme scille der sêd mei wirde; en Ik scil jimme net mear ta in smaad meitsje ûnder de heidenen; 20 Mar Ik scil it leger fan it noarden fier fan dy ôf weinimme, en Ik scil him yn in ûnfruchtber en wyld lân