Lamentations HAADSTIK 1 1 Hoe sit de stêd iensum, dy’t fol folk wie! hoe is hja wurden as widdo! hja, dy't grut wie ûnder de heidenen, en prinsesse ûnder de provinsjes, hoe is hja in sydjild wurden! 2 Hja skriemt yn ’e nacht, en hjar triennen binne op ’e wangen: hja hat gjinien ûnder al hjar leafhawwers dy’t har treastje kin: al hjar freonen hawwe hjar ferriederlik dien, hja binne hjar fijannen wurden. 3 Juda is yn ballingskip gien om eangst en om greate tsjinstheit: hja wennet ûnder de heidenen, hja fynt gjin rêst; 4 De wegen fen Sion treurje, om’t gjinien komt ta de feestlike feesten: al hjar poarten binne forwoast: hjar preesters suchtsje, hjar jongfammen binne benaud, en hja is yn bitterheid. 5 hjar fijannen binne de foarsten, hjar fijannen binne foarspoedich; hwent de Heare hat hjar forneatige om de mannichte fen hjar oertrêdings: hjar bern binne yn ballingskip gien foar de fijân. 6 En fen ’e dochter Sions is al hjar skientme ôfwykt: hjar foarsten binne wurden as herten dy’t gjin greide fine, en hja binne sûnder krêft fuortgien foar de forfolger. 7 Jeruzalem tocht yn ’e dagen fan har ellinde en fan har ellinde al har noflike dingen dy’t hja hie yn ’e dagen fan âlds, doe’t hjar folk yn ’e hân fen ’e fijân foel, en gjinien hjar holp: de fijannen seagen hjar en diene spot mei har sabbatten. 8 Jeruzalem hat swier sûndige; dêrom is se fuorthelle: allegearre dy't har eare hawwe, ferachtsje har, om't se har skamte sjoen hawwe: ja, se suchtet en keart har werom. 9 Hjar smoarch is yn hjar rokken; hja tinkt net oan har lêste ein; dêrom kaem hja wûnderlik del: hja hie gjin trooster. O Heare, sjuch myn ellinde, hwent de fijân hat him grutmakke. 10 De tsjinstanner hat syn hân útstutsen oer al hjar noflike dingen, hwent hja hat sjoen, dat de heidenen yn hjar hillichdom ynkamen, dy’t Jo gebean hawwe, dat se net yn jins gemeinte komme scoene. 11 Al hjar folk suchtet, hja siikje brea; hja hawwe har noflike dingen as iten jûn om de siel te ferlossen; hwent ik bin skande wurden. 12 Is it jimme neat, allegearre dy’t foarbygeane? sjuch, en sjuch oft d'r in fertriet is lyk as myn fertriet, dat my dien is, dêr't de Heare my mei forneatige hat op 'e dei fan syn grimmitige grime. 13 Fan boppen hat Er fjûr yn myn bonken stjûrd, en it oerwoog hjar: Hy hat in net útspraat foar myn fuotten, Hy hat my weromkeard: Hy hat my de hiele dei in woestenij en flauwe makke. 14 It jok fen myn oertrêdings is bûn troch syn hân: hja binne omkrând en komme op myn nekke; 15 De Heare hat al myn helden yn my formidden trape: Hy hat in gemeinte tsjin my roppen om myn jongfeinten to forpletterjen; 16 Om dizze dingen skriem ik; myn each, myn each rint del mei wetter, om't de trooster dy't myn siel ferlosse moat, is fier fan my: myn bern binne woesten, om't de fijân oerwûn.
17 Sion strekt hjar hannen út, en der is gjinien dy’t hjar treast: de Heare hat oan Jakob gebean, dat syn fijannen om him hinne scil wêze: Jeruzalem is as in menstruele frou ûnder hjarren. 18 De Heare is rjuchtfeardich; hwent ik bin yn opstân kommen tsjin syn gebod; 19 Ik rôp myn leafhawwers, mar hja hawwe my ferrifele: myn preesters en myn âldsten joegen de spoek op yn ’e stêd, wylst hja hjar spize sochten om hjar sielen to ferlossen. 20 Sjuch, Heare; hwent ik bin yn need: myn yngewanten binne ûnrêst; myn hert is yn my keard; hwent ik bin grif yn opstân kommen: bûtenlân is it swurd beroerd, thús is der as de dea. 21 Hja hawwe heard dat ik suchtsje: der is gjinien dy’t my treast: al myn fijannen hawwe heard fan myn benaudens; hja binne bliid datstû it dien hast: dû scilst de dei bringe datstû roppen hast, en hja scille wêze as my. 22 Lit al hjar kwea foar dyn oantlit komme; en doch tsjin hjar, lyk as jo my dien hawwe foar al myn oertrêdings: hwent myn suchten binne in protte, en myn hert is saai. HAADSTIK 2 1 Ho hat de Heare yn syn grime de dochter Sions mei in wolk bedutsen, en de pracht fen Israël út ’e himel delset op ’e ierde, en net tocht oan syn fuotbank de dei fen syn grime! 2 De Heare hat al Jakobs wenningen ferslokt, en hat gjin barmhertichheid hân; hy hat se nei de ierde brocht: hy hat it keninkryk en syn foarsten ûntreinige. 3 Hy hat yn syn grimmitige grime de hiele hoarn fen Israël ôfsnien; syn rjuchterhân hat er weromlutsen foar it oantlit fen ’e fijân, en hy forbaernde tsjin Jakob as in flammend fjûr, dat rounom fortret. 4 Hy hat syn bôge bûgd as in fijân: hy stie mei syn rjuchterhân as in fijân, en deade allegearre dy’t leaflik wiene foar it each yn ’e tinte fen ’e dochter Sions; 5 De Heare wier as in fijân: Hy hat Israël forslokt, Hy hat al hjar paleizen ferslokt; 6 En hy hat syn tabernakel mei geweld ôfnommen, lyk as it út in tún wier: syn plakken fen ’e gearkomst hat er fordylge; lilkens de kening en de preester. 7 De Heare hat syn alter ôfset, Hy hat in ôfgriis fan syn hillichdom, Hy hat de muorren fen hjar paleizen yn ’e hân fen ’e fijân oerjûn; hja hawwe lûd makke yn it hûs des Heare, lyk as de dei fen in feestdei. 8 De Heare hat bidoeld de muorre fen ’e dochter Sions to fordjergjen; hja smieten tegearre. 9 Har poarten binne yn ’e ierde forsonken; hjar latten hat er ferneatige en brutsen: hjar kening en hjar foarsten binne ûnder de heidenen: de wet is net mear; hjar profeten fine ek gjin fizioen fen 'e Heare. 10 De âldsten fen ’e dochter Sions sitte op ’e ierde en swijje: hja hawwe stof op ’e holle smiten; hja hawwe harsels omgord mei sek: de jongfammen fan Jeruzalem hingje de holle nei de grûn. 11 Myn eagen falle fan triennen, myn yngewanten binne ûnrêstich, myn lever is útgetten oer de ierde, om ’e fordylging fen ’e dochter fen myn folk; hwent de bern en de soannen swymje op 'e strjitten fan 'e stêd.