Salmau Solomon CYFLWYNIAD Rhodd gan awdur Semitig hynafol yw'r casgliad hwn o ddeunaw o ganeuon rhyfel. Mae'r llawysgrif wreiddiol wedi darfod ond yn ffodus mae cyfieithiadau Groeg wedi'u cadw, ac yn ddiweddar mae fersiwn Syrieg o'r un caneuon wedi dod i'r amlwg a'i chyhoeddi yn Saesneg am y tro cyntaf ym 1909 gan Dr. Rendel Harris. Gellir sefydlu dyddiad yr ysgrifen yng nghanol y Ganrif Gyntaf CC oherwydd thema'r caneuon hyn yw gweithredoedd Pompei ym Mhalestina a'i farwolaeth yn yr Aifft yn 48 CC. Roedd gan y salmau hyn safle pwysig ac roeddent yn cael eu dosbarthu'n eang yn yr Eglwys gynnar. Cyfeirir atynt yn aml yn y gwahanol Godexau a hanesion o ganrifoedd cyntaf y Cyfnod Cristnogol. Yn ddiweddarach, collwyd hwy am resymau anesboniadwy; a dim ond ar ôl canrifoedd lawer y cawsant eu hadfer ar gyfer ein defnydd ni. Heblaw am werth llenyddol rhythm tebyg i utgorn y penillion hyn, mae gennym yma bennod o hanes hynafol cyffrous a ysgrifennwyd gan lygad-dyst. Daw Pompei o'r Gorllewin. Mae'n defnyddio hyrddod taro ar y caerau. Mae ei filwyr yn halogi'r allor. Mae'n cael ei ladd yn yr Aifft ar ôl gyrfa ofnadwy. Yn "gyfiawn" y salmau hyn gwelwn y Phariseaid; yn y "pechaduriaid" gwelwn y Sadwceaid. Mae'n epig am bobl fawr yng nghanol argyfwng mawr. PENNOD 1 Gwaeddais ar yr Arglwydd pan oeddwn mewn trallod, At Dduw pan ymosododd pechaduriaid. Yn sydyn clywyd larwm rhyfel o'm blaen; Dywedais i, Bydd yn gwrando arnaf, oherwydd fy mod i'n llawn cyfiawnder. Meddyliais yn fy nghalon fy mod yn llawn cyfiawnder, Oherwydd fy mod i'n gyfoethog ac wedi dod yn gyfoethog mewn plant. Lledodd eu cyfoeth i'r holl ddaear, A'u gogoniant hyd eithaf y ddaear. Fe'u dyrchafwyd hyd y sêr; Dywedon nhw na fydden nhw byth yn gefnogwr. Ond aethant yn ddigywilydd yn eu ffyniant,
Ac roedden nhw heb ddealltwriaeth, Roedd eu pechodau yn y dirgel, A hyd yn oed fi ddim yn gwybod amdanyn nhw. Aeth eu camweddau y tu hwnt i rai’r cenhedloedd o’u blaenau; Halogasant bethau sanctaidd yr Arglwydd yn llwyr. PENNOD 2 Pan ddaeth y pechadur yn falch, â hwrdd curo fe daflodd i lawr furiau caerog, Ac ni wnest ti ei atal. Esgynnodd cenhedloedd estron Dy allor, Sathron nhw ef yn falch gyda'u sandalau; Oherwydd bod meibion Jerwsalem wedi halogi pethau sanctaidd yr Arglwydd, Wedi halogi offrymau Duw trwy anwireddau. Am hynny dywedodd, Bwriwch hwy ymhell oddi wrthyf; Fe'i gosodwyd yn ddiwerth gerbron Duw, Cafodd ei ddirmygu’n llwyr; Roedd y meibion a'r merched mewn caethiwed difrifol, Wedi'i selio oedd eu gwddf, wedi'i frandio ymhlith y cenhedloedd. Yn ôl eu pechodau y gwnaeth iddynt, Oherwydd y gadawodd hwy yn nwylo'r rhai a orchfygodd. Trodd ei wyneb oddi wrth dosturi wrthynt, Hen ac ifanc a'u plant gyda'i gilydd; Oherwydd yr oeddent wedi gwneud drwg i gyd, trwy beidio â gwrando. Ac roedd y nefoedd yn flin, A’r ddaear a’u ffieiddiodd hwynt; Oherwydd nad oedd neb arno wedi gwneud yr hyn a wnaethant, Ac fe adnabu'r ddaear y cyfan Dy farnau cyfiawn, O Dduw. Gosodasant feibion Jerwsalem i gael eu gwawdio yn gyfnewid am y puteiniaid ynddi; Daeth pob teithiwr i mewn yng ngolau dydd llawn. Gwnaethant watwar â'u camweddau, fel yr oeddent hwy eu hunain yn arfer ei wneud; Yng ngolau dydd y datgelasant eu hanwireddau. A halogwyd merched Jerwsalem yn ôl Dy farn, Oherwydd eu bod wedi halogi eu hunain â chyfathrach rywiol annaturiol. Yr wyf yn poeni yn fy ngholuddion a'm mewnol am y pethau hyn. Ac eto byddaf yn dy gyfiawnhau di, O Dduw, mewn uniondeb calon,
Salmau Solomon
Oherwydd yn dy farnau y dangosir dy gyfiawnder, O Dduw. Oherwydd ti a dalaist i'r pechaduriaid yn ôl eu gweithredoedd, Ie, yn ôl eu pechodau, a oeddent yn ddrwg iawn. Datguddiaist eu pechodau, fel y byddai Dy farn yn amlwg; Ti a ddileaist eu coffadwriaeth oddi ar y ddaear. Duw yw barnwr cyfiawn, Ac nid yw'n derbyn person.
A thrugarha wrth y cyfiawn, gan ei achub o gystudd y pechadur, A thalu'r pechadur am yr hyn a wnaeth i'r cyfiawn. Oherwydd mae'r Arglwydd yn dda i'r rhai sy'n galw arno mewn amynedd, Gan wneud yn ôl Ei drugaredd i'w rai duwiol, Gan eu sefydlu bob amser ger ei fron mewn nerth.
Oherwydd y cenhedloedd a wawdiodd Jerwsalem, gan ei sathru i lawr; Llusgwyd ei phrydferthwch i lawr o orsedd y gogoniant. Gwregysodd sachliain yn lle dillad gweddus, Roedd rhaff o amgylch ei phen yn lle coron. Tynnodd i ffwrdd y diadem ogoneddus a osododd Duw arni, Mewn gwarth y bwriwyd ei phrydferthwch ar y llawr.
PENNOD 3
A gwelais ac ymbilais ar yr Arglwydd a dywedais, Hir ddigon, O Arglwydd, y bu dy law yn drwm ar Israel, wrth ddwyn y cenhedloedd arnynt. Oherwydd y maent wedi gwneud hwyl yn ddi-baid mewn digofaint a dicter ffyrnig; A byddant yn gwneud diwedd llwyr, oni bai eich bod chi, O Arglwydd, yn eu ceryddu yn eich digofaint. Oherwydd nid mewn sêl y gwnaethant hynny, ond mewn chwant enaid, Yn tywallt eu digofaint arnom gyda'r bwriad o ysbeilio. Nac oedi, O Dduw, cyn rhoi’r tâl iddynt ar eu pennau, I droi balchder y ddraig yn amarch. Ac nid oedd yn rhaid i mi aros yn hir cyn i Dduw ddangos yr un digywilydd i mi Wedi'u lladd ar fynyddoedd yr Aifft, Yn cael ei ystyried yn llai cyfrifol na'r lleiaf, ar dir a môr; Ei gorff hefyd, wedi'i gario yma ac acw ar y tonnau gyda llawer o haerllugrwydd, Heb neb i'w gladdu, oherwydd ei fod wedi'i wrthod â gwarth.
Mae'r cyfiawn yn cofio'r Arglwydd bob amser, Gyda diolchgarwch a datganiad o gyfiawnder barnedigaethau'r Arglwydd. Nid yw'r cyfiawn yn dirmygu cerydd yr Arglwydd; Mae ei ewyllys bob amser gerbron yr Arglwydd. Y mae'r cyfiawn yn baglu, ac yn dal yr Arglwydd yn gyfiawn: Mae'n cwympo ac yn edrych allan am yr hyn a wna Duw iddo; Mae'n ceisio o ble y daw ei waredigaeth. O Dduw, eu gwaredwr, y mae cadernid y cyfiawn; Ni letya yn nhŷ'r cyfiawn bechod ar bechod. Mae'r cyfiawn yn chwilio ei dŷ yn barhaus, I gael gwared yn llwyr ar bob anwiredd a wnaeth efe trwy gamgymeriad. Mae'n gwneud cymod am bechodau anwybodaeth trwy ymprydio a gorthrymu ei enaid, Ac mae'r Arglwydd yn cyfrif pob gŵr duwiol a'i dŷ yn ddieuog. Mae'r pechadur yn baglu ac yn melltithio ei fywyd Y dydd y cenhedlwyd ef, a thrallod ei fam. Y mae'n ychwanegu pechodau at bechodau, tra byddo byw; Mae'n cwympo—yn wir yn drwm yw ei gwymp—ac nid yw'n codi mwyach. Mae dinistr y pechadur am byth, Ac ni chofir ef, pan ymwelir â'r cyfiawn. Dyma ran pechaduriaid am byth.
Ni fyfyriodd ei fod yn ddyn, Ac heb fyfyrio ar y diwedd; Dywedodd: Byddaf yn arglwydd tir a môr; Ac ni sylweddolodd mai Duw sy'n fawr, Cadarn yn Ei nerth mawr. Mae'n frenin dros y nefoedd, Ac yn barnu brenhinoedd a theyrnasoedd. Efe yw'r un sy'n fy ngosod mewn gogoniant, Ac yn disgyn y balch i ddinistr tragwyddol mewn gwarth, Oherwydd nad oeddent yn ei adnabod Ef. Ac yn awr welwch, chwi dywysogion y ddaear, farn yr Arglwydd, Oherwydd brenin mawr a chyfiawn yw Efe, yn barnu popeth sydd dan y nef. Bendithiwch Dduw, chwi sy'n ofni'r Arglwydd â doethineb, Oherwydd bydd trugaredd yr Arglwydd ar y rhai sy'n ei ofni, yn y Farn; Fel y bydd yn gwahaniaethu rhwng y cyfiawn a'r pechadur, A thalu’r pechaduriaid am byth yn ôl eu gweithredoedd;
Bendigedig fyddo'r Arglwydd am byth gerbron ei weision.
Pam yr wyt ti'n cysgu, O fy enaid, Ac oni fendithia yr Arglwydd? Canwch gân newydd, I Dduw sy'n deilwng o gael ei glodfori. Canwch a byddwch effro yn erbyn Ei ddeffroad, Canys daioni yw salm a ganir i Dduw o galon lawen.
Ond y rhai sy'n ofni'r Arglwydd a gyfydant i fywyd tragwyddol, A bydd eu bywyd yng ngoleuni'r Arglwydd, ac ni ddaw i ben mwyach. PENNOD 4 Pam yr wyt ti'n eistedd, O ddyn halogedig, yng nghyngor y duwiol, Gan fod dy galon ymhell oddi wrth yr Arglwydd, Yn cythruddo Duw Israel â throseddusrwydd? Afradlon mewn lleferydd, afradlon mewn ymddangosiad allanol y tu hwnt i bob dyn,
Salmau Solomon
Ai efe sydd â lleferydd llym wrth gondemnio pechaduriaid mewn barn? A'i law ef yn gyntaf arno fel pe bai'n gweithredu mewn sêl, Ac eto mae efe ei hun yn euog o ran pechodau amrywiol ac anlladrwydd. Mae ei lygaid ar bob menyw heb wahaniaeth; Mae ei dafod yn dweud celwydd pan fydd yn gwneud cytundeb â llw. Yn y nos ac yn y dirgel y mae'n pechu fel pe na bai'n weladwy, Â'i lygaid y mae'n siarad â phob menyw sydd â chytundebau drwg. Mae'n gyflym i fynd i mewn i bob tŷ gyda llawenydd fel pe bai'n ddi-euog. Bydded i Dduw symud y rhai sy'n byw mewn rhagrith yng nghwmni'r duwiol, Hyd yn oed bywyd un o'r fath gyda llygredd ei gnawd a'i dlodi. Bydded i Dduw ddatgelu gweithredoedd y rhai sy'n plesio dynion, Gweithredoedd y cyfryw gyda chwerthin a gwatwar; Fel y gall y duwiol gyfrif barn eu Duw yn gyfiawn, Pan symudir pechaduriaid o flaen y cyfiawn, Hyd yn oed y sawl sy'n plesio dynion ac sy'n llefaru cyfraith yn dwyllodrus. Ac mae eu llygaid wedi'u gosod ar dŷ unrhyw ddyn sy'n dal yn ddiogel, Fel y gallant, fel y Sarff, ddinistrio doethineb . . . â geiriau troseddwyr, Mae ei eiriau'n dwyllodrus er mwyn iddo gyflawni ei awydd drygionus. Nid yw byth yn peidio â gwasgaru teuluoedd fel pe baent yn amddifad, Ie, mae'n dinistrio tŷ oherwydd ei awydd anufudd. Y mae'n twyllo â geiriau, gan ddywedyd, Nid oes neb a welo, nac a farnu. Mae'n llenwi un tŷ â drygioni, Ac yna mae ei lygaid yn cael eu gosod ar y tŷ nesaf, I'w ddinistrio â geiriau sy'n rhoi adain i awydd. Eto gyda'r rhain i gyd, nid yw ei enaid, fel Sheol, yn cael ei fodloni. Bydded ei ran, O Arglwydd, yn amarchedig ger dy fron; Aed allan yn ochain, a dyfod adref yn felltith. Treulir ei fywyd mewn ing, a thlodi, ac eisiau, O Arglwydd; Bydded ei gwsg yn llawn poenau a'i ddeffro â dryswch. Tynnwch gwsg oddi ar ei amrannau yn y nos; Bydded iddo fethu'n anwaraidd ym mhob gwaith ei ddwylo. Gadewch iddo ddod adref yn waglaw i'w dŷ, A byddai ei dŷ yn wag o bopeth y gallai fodloni ei archwaeth ag ef. Treulir ei henaint mewn unigrwydd di-blant nes ei symud gan farwolaeth. Bydded i gnawd y rhai sy'n plesio dynion gael ei rwygo gan anifeiliaid gwyllt, A gadewch i esgyrn y digyfraith orwedd wedi'u gwarth yng ngolwg yr haul.
Bydded i gigfrain bigo allan lygaid y rhagrithwyr. Oherwydd maent wedi dinistrio llawer o dai dynion, mewn gwarth, A'u gwasgaru yn eu chwant; Ac nid ydynt wedi cofio Duw, Ac ni ofnodd Dduw yn yr holl bethau hyn; Ond maen nhw wedi cythruddo Duw a'i flini. Bydded iddo eu symud oddi ar y ddaear, Oherwydd â thwyll y twyllasant eneidiau'r rhai perffaith. Gwyn eu byd y rhai sy'n ofni'r Arglwydd yn eu perffeithrwydd; Bydd yr Arglwydd yn eu gwaredu oddi wrth ddynion twyllodrus a phechaduriaid, A gwared ni o bob maen tramgwydd y (dynion cyfraith). Bydded i Dduw ddinistrio'r rhai sy'n gwneud pob anghyfiawnder yn ddigywilydd, Oherwydd barnwr mawr a chadarn yw'r Arglwydd ein Duw mewn cyfiawnder. Bydded Dy drugaredd, O Arglwydd, ar y rhai oll sy'n dy garu di. PENNOD 5 O Arglwydd Dduw, byddaf yn clodfori dy enw â llawenydd, Ymhlith y rhai sy'n adnabod dy farnau cyfiawn. Oherwydd da a thrugarog wyt Ti, lloches i'r tlodion; Pan fyddaf yn gweiddi arnat Ti, paid â'm hanwybyddu'n dawel. Canys nid yw neb yn cymryd ysbail oddi wrth ŵr cadarn; Pwy, felly, all gymryd dim o'r hyn a wnaethost, oni bai dy fod Ti dy hun yn ei roi? Oherwydd y mae dyn a'i ran o'th flaen yn y glorian; Ni all ychwanegu at, er mwyn ehangu, yr hyn a ragnodir gennych Ti. O Dduw, pan fyddwn mewn trallod galwwn arnat ti am gymorth, Ac nid wyt yn gwrthod ein deisyfiad, oherwydd Ti yw ein Duw. Na fydd dy law yn drwm arnom, Rhag ofn i ni bechu trwy angenrheidrwydd. Er na fyddi’n hadfer, ni fyddwn yn cadw draw; Ond atat Ti y deuwn. Oherwydd os byddaf yn newynu, arnat Ti, O Dduw; A thi a roddi i mi. Adar a physgod wyt Ti'n eu maethu, Gan dy fod yn rhoi glaw i'r stepdiroedd fel y gall glaswellt gwyrdd dyfu, Felly i baratoi porthiant yn y paith ar gyfer pob peth byw; Ac os byddant yn newynu, atat Ti y maent yn codi eu hwyneb. Brenhinoedd a llywodraethwyr a phobloedd yr wyt ti'n eu maethu, O Dduw; A phwy yw cymorth y tlawd a'r anghenus, os nad Ti, O Arglwydd? A wrandewi di—oherwydd pwy sy'n dda ac yn addfwyn ond ti?—
Salmau Solomon
Yn llawenhau enaid y gostyngedig trwy agor Dy law mewn trugaredd. Rhoddir daioni dyn yn anfoddog a ...; Ac os bydd yn ei ailadrodd heb grwgnach, mae hynny hyd yn oed yn rhyfeddol. Ond mae Dy rodd yn fawr mewn daioni a chyfoeth, A'r hwn sydd â'i obaith ynot Ti, ni fydd prinder rhoddion. Dros yr holl ddaear y mae Dy drugaredd, O Arglwydd, mewn daioni. Gwyn ei fyd yr hwn y mae Duw yn ei gofio wrth roi iddo ddigonedd dyledus; Os bydd dyn yn gormodedd, y mae'n pechu. Digon yw dulliau cymedrol gyda chyfiawnder, A thrwy hyn y mae bendith yr Arglwydd yn dod yn helaeth gyda chyfiawnder. Y rhai sy'n ofni'r Arglwydd yn llawenhau mewn rhoddion da, A’th ddaioni sydd ar Israel yn Dy deyrnas. Bendigedig yw gogoniant yr Arglwydd, oherwydd ef yw ein brenin. PENNOD 6 Gwyn ei fyd y dyn sydd â'i galon wedi'i gosod i alw ar enw'r Arglwydd; Pan gofio enw'r Arglwydd, fe'i hachubir. Gwnaed ei ffyrdd hyd yn oed gan yr Arglwydd, A gweithredoedd ei ddwylo a gedwir gan yr Arglwydd ei Dduw. Wrth yr hyn a welo yn ei freuddwydion drwg, ni fydd ei enaid yn cael ei gynhyrfu; Pan fyddo yn mynd trwy afonydd a thyrbinau’r moroedd, ni fydd yn dychryn. Mae'n codi o'i gwsg, ac yn bendithio enw'r Arglwydd: Pan fydd ei galon mewn heddwch, mae'n canu i enw ei Dduw, Ac y mae'n gweddïo ar yr Arglwydd dros ei holl dŷ. Ac mae'r Arglwydd yn clywed gweddi pob un sy'n ofni Duw, A phob cais yr enaid sy'n gobeithio ynddo, y mae'r Arglwydd yn ei gyflawni. Bendigedig yw'r Arglwydd, sy'n dangos trugaredd i'r rhai sy'n ei garu mewn diffuant. PENNOD 7 Paid â gwneud dy breswylfa ymhell oddi wrthym, O Dduw; Rhag iddynt ymosod arnom ni sy'n ein casáu heb achos. Oherwydd Ti a'u gwrthodaist, O Dduw; Na fydded i'w troed sathru ar Dy etifeddiaeth sanctaidd. Cosbi ni Dy Hun yn Dy bleser da; Ond na roddwch ni i fyny i'r cenhedloedd; Oherwydd, os anfoni di bla, Ti Dy Hun sy'n rhoi'r gorchymyn amdano ni; Oherwydd trugarog wyt Ti, Ac na fydd yn ddig nes ei fod yn ein difa.
Tra fyddo Dy enw yn trigo yn ein mysg, cawn drugaredd; Ac ni fydd y cenhedloedd yn gorchfygu yn ein herbyn. Oherwydd Ti yw ein tarian, A phan alwn arnat Ti, yr wyt Ti yn gwrando arnom; Oherwydd byddi’n tosturio wrth had Israel am byth. Ac ni fyddwch yn eu gwrthod: Ond byddwn ni, dan Dy iau am byth, A than wialen Dy gerydd. Fe'n sefydli di yn yr amser y byddi'n ein cynorthwyo, Yn dangos trugaredd i dŷ Jacob ar y dydd yr addewaist eu cynorthwyo. PENNOD 8 Clywodd fy nghlust gyfyngder a sŵn rhyfel, Sŵn utgorn yn cyhoeddi lladdfa a thrychineb, Sŵn llawer o bobl fel gwynt cryf iawn, Fel storm â thân nerthol yn ysgubo trwy'r Negeb. A dywedais yn fy nghalon, Yn sicr mae Duw yn ein barnu ni; Sŵn rwy'n ei glywed yn symud tuag at Jerwsalem, y ddinas sanctaidd Torrodd fy llwynau wrth yr hyn a glywais, siglodd fy ngliniau; Yr oedd fy nghalon yn ofnus, fy esgyrn yn ddychryn fel llin. Dywedais i: Maent yn sefydlu eu ffyrdd mewn cyfiawnder. Meddyliais am farnedigaethau Duw ers creu nef a daear; Daliais Dduw yn gyfiawn yn ei farnau sydd wedi bod ers talwm. Duw a ddug eu pechodau yng ngolau llawn y dydd; Daeth yr holl ddaear i wybod barnedigaethau cyfiawn Duw. Mewn lleoedd dirgel o dan y ddaear y cyflawnwyd eu hanwireddau i’w gythruddo Ef; Achosasant ddryswch, mab gyda mam a thad gyda merch; Gwnaethant odineb, pob gŵr gyda gwraig ei gymydog. Gwnaethant gyfamodau â'i gilydd trwy lw ynglŷn â'r pethau hyn; Ysbeiliasant gysegr Duw, fel pe na bai dialwr. Sathasant allor yr Arglwydd, gan ddod yn syth o bob math o aflendid; A chyda gwaed mislif yr aberthau yr oeddent yn halogi'r aberthau, fel pe baent yn gig cyffredin. Ni adawsant unrhyw bechod heb ei wneud, yn yr hwn ni ragorasant ar y cenhedloedd. Am hynny cymysgodd Duw iddynt ysbryd crwydro; A rhoddodd iddynt i'w yfed cwpan o win pur, fel y byddent yn feddw. Efe a ddug yr hwn sydd o eithaf y ddaear, yr hwn sy'n taro'n nerthol; Gorchmynnodd ryfel yn erbyn Jerwsalem, ac yn erbyn ei thir. Aeth tywysogion y wlad i'w gyfarfod â llawenydd: dywedasant wrtho: Bendigedig fyddo dy ffordd! Dewch, ewch i mewn mewn heddwch. Gwnaethant y ffyrdd garw yn wastad, cyn iddo ef fynd i mewn;
Salmau Solomon
Agorasant byrth Jerwsalem, coronasant ei muriau. Fel y mae tad yn mynd i mewn i dŷ ei feibion, felly y daeth i mewn i Jerwsalem mewn heddwch; Sefydlodd ei draed yno mewn diogelwch mawr. Cipiodd ei chaerau a mur Jerwsalem; Oherwydd arweiniodd Duw ei hun ef mewn diogelwch, tra oeddent yn crwydro. Dinistriodd eu tywysogion a phob un doeth mewn cyngor; Tywalltodd waed trigolion Jerwsalem, fel dŵr aflendid. Arweiniodd ymaith eu meibion a'u merched, y rhai a genhedlasant mewn halogiad. Gwnaethant yn ôl eu haflendid, fel y gwnaeth eu tadau: Fe wnaethon nhw halogi Jerwsalem a'r pethau oedd wedi'u cysegru i enw Duw. Ond dangosodd Duw ei hun yn gyfiawn yn ei farnau ar genhedloedd y ddaear; Ac mae gweision duwiol Duw fel ŵyn diniwed yn eu mysg. Yn haeddu cael ei glodfori yw'r Arglwydd sy'n barnu'r holl ddaear yn ei gyfiawnder. Wele, yn awr, O Dduw, dangosaist i ni dy farn yn dy gyfiawnder; Mae ein llygaid wedi gweld dy farnau, O Dduw. Yr ydym wedi cyfiawnhau Dy enw sy'n cael ei anrhydeddu am byth; Oherwydd Ti yw Duw cyfiawnder, yn barnu Israel â chosb. Tro, O Dduw, dy drugaredd arnom, a thrugarha wrthym; Casglwch ynghyd wasgaredigion Israel, â thrugaredd a daioni; Oherwydd mae Dy ffyddlondeb gyda ni, Ac er i ni galedwch ein gwddf, eto Ti yw ein disgybl; Paid ag anwybyddu ni, O ein Duw, rhag i'r cenhedloedd ein llyncu, fel pe na bai neb i'n hachub. Ond Ti yw ein Duw o'r dechrau, Ac arnat Ti y mae ein gobaith wedi'i osod, O Arglwydd; Ac ni fyddwn yn ymadael oddi wrthyt Ti, Oherwydd da yw Dy farnau arnom ni. Ein rhai ni a'n plant fyddo Dy bleser da am byth; O Arglwydd, ein Hiachawdwr, ni fyddwn byth yn cael ein symud mwyach. Mae'r Arglwydd yn haeddu cael ei glodfori am ei farnau â genau ei rai duwiol; A bendigedig fyddo Israel gan yr Arglwydd am byth. PENNOD 9 Pan gafodd Israel ei arwain yn gaeth i wlad ddieithr, Pan syrthiasant oddi wrth yr Arglwydd a'u gwaredodd, Fe'u bwriwyd ymaith o'r etifeddiaeth a roddasai'r Arglwydd iddynt. Ymhlith pob cenedl yr oedd gwasgaredigion Israel yn ôl gair Duw, Fel y’th gyfiawnheir, O Dduw, yn dy gyfiawnder oherwydd ein camweddau: Oherwydd ti yw barnwr cyfiawn dros holl bobloedd y ddaear.
Oherwydd o'th wybodaeth nid oes neb sy'n gwneud anghyfiawn yn gudd, Ac y mae gweithredoedd cyfiawn dy rai duwiol ger dy fron, O Arglwydd; Ble, felly, y gall dyn guddio ei hun rhag Dy wybodaeth, O Dduw? Mae ein gweithiau'n ddarostyngedig i'n dewis a'n pŵer ein hunain I wneud yn iawn neu'n anghywir yng ngweithredoedd ein dwylo; Ac yn dy gyfiawnder yr wyt yn ymweled â meibion dynion. Y mae'r sawl sy'n gwneud cyfiawnder yn rhoi bywyd iddo'i hun gyda'r Arglwydd; A'r sawl sy'n gwneud camwedd sy'n colli ei fywyd i ddinistr; Oherwydd rhoddir barnau’r Arglwydd mewn cyfiawnder i bob dyn a’i dŷ. I bwy yr wyt ti'n dda, O Dduw, ond i'r rhai sy'n galw ar yr Arglwydd? Mae'n glanhau enaid o bechodau pan fydd yn cyffesu, pan fydd yn cydnabod; Oherwydd y mae cywilydd arnom ni a thithau ar ein hwynebau o achos yr holl bethau hyn. Ac i bwy y mae'n maddau pechodau, ond i'r rhai a bechodd? Yr wyt yn bendithio'r cyfiawn, ac nid wyt yn eu ceryddu am y pechodau a wnaethant; A byddo Dy ddaioni ar y rhai sy'n pechu, pan edifarhânt. Ac, yn awr, Ti yw ein Duw, a ninnau yw'r bobl a garaist: Edrych a dangos trugaredd, O Dduw Israel, oherwydd eiddot Ti ydym; A phaid â thynnu dy drugaredd oddi wrthym, rhag iddynt ymosod arnom. Oherwydd dewisaist had Abraham o flaen yr holl genhedloedd, A gosodaist dy enw arnom ni, O Arglwydd, Ac ni fyddwch yn ein gwrthod am byth. Gwnaethost gyfamod â'n tadau ynghylch ni; Ac yr ydym yn gobeithio ynot Ti, pan droo ein henaid atot Ti. Trugaredd yr Arglwydd fyddo ar dŷ Israel byth bythoedd. PENNOD 10 Gwyn ei fyd y dyn y mae'r Arglwydd yn ei gofio â cherydd, A'r hwn y mae'n ei atal rhag ffordd drwg â strôcs Fel y byddo iddo gael ei lanhau oddi wrth bechod, fel na fyddo iddo amlhau. Y sawl sy'n paratoi ei gefn ar gyfer ergydion a lanheir, Oherwydd mae'r Arglwydd yn dda i'r rhai sy'n dioddef cerydd. Oherwydd mae'n gwneud ffyrdd y cyfiawn yn union, Ac nid yw'n eu gwyrdroi trwy ei gerydd. A thrugaredd yr Arglwydd sydd ar y rhai sy'n ei garu mewn gwirionedd, Ac mae'r Arglwydd yn cofio ei weision mewn trugaredd. Oherwydd y mae'r dystiolaeth yng nghyfraith y cyfamod tragwyddol, Mae tystiolaeth yr Arglwydd ar ffyrdd dynion yn Ei ymweliad.
Salmau Solomon
Cyfiawn a thrugarog yw ein Harglwydd yn ei farnau am byth, A bydd Israel yn moliannu enw'r Arglwydd mewn llawenydd. A bydd y duwiolion yn diolch yng nghynulliad y bobl; A bydd Duw yn trugarhau wrth y tlodion yng nglawenydd Israel; Oherwydd da a thrugarog yw Duw am byth, A bydd cynulliadau Israel yn gogoneddu enw'r Arglwydd. Iachawdwriaeth yr Arglwydd fyddo ar dŷ Israel i lawenydd tragwyddol! PENNOD 11 Chwythwch yr utgorn yn Seion i alw'r saint, Perwch i chi gael eich clywed yn Jerwsalem lais yr hwn sy'n dwyn newyddion da; Oherwydd bod Duw wedi trugarhau wrth Israel wrth ymweld â nhw. Saf ar y uchder, O Jerwsalem, ac edrych ar dy blant, O'r Dwyrain a'r Gorllewin, wedi'u casglu ynghyd gan yr Arglwydd; O'r Gogledd y maent yn dod yng nglawenydd eu Duw, O'r ynysoedd pell y casglodd Duw hwynt. Gostyngodd fynyddoedd uchel yn wastadedd iddynt; Ffodd y bryniau wrth eu mynediad. Rhoddodd y coed loches iddynt wrth iddynt fynd heibio; Pob coeden arogl melys a barodd i Dduw dyfu iddynt, Fel y gallai Israel fynd heibio yng ngwyliad gogoniant eu Duw. Gwisgwch, O Jerwsalem, dy ddillad gogoneddus; Paratowch dy wisg sanctaidd; Oherwydd llefarodd Duw ddaioni am Israel, byth bythoedd. Gwnaed yr Arglwydd yr hyn a lefarodd am Israel a Jerwsalem; Bydded i'r Arglwydd ddyrchafu Israel trwy ei enw gogoneddus. Trugaredd yr Arglwydd fyddo ar Israel byth bythoedd. PENNOD 12 O Arglwydd, gwared fy enaid rhag y dyn digyfraith a drygionus, Oddi wrth y tafod sy'n afreolus ac yn enllibus, ac yn llefaru celwydd a thwyll. Yn aml iawn mae geiriau tafod y dyn drygionus yn gam, Hyd yn oed fel tân ymhlith pobl sy'n llosgi eu harddwch. Felly mae'n ymhyfrydu mewn llenwi tai â thafod celwyddog, I dorri coed llawenydd sy'n cynnau tân i droseddwyr, I gynnwys aelwydydd mewn rhyfel trwy gyfrwng gwefusau enllibus. Bydded i Dduw symud ymhell oddi wrth y rhai diniwed wefusau troseddwyr trwy eu dwyn i eisiau A bydded i esgyrn yr enllibiwyr gael eu gwasgaru ymhell oddi wrth y rhai sy'n ofni'r Arglwydd! Mewn tân fflamllyd y diflanna'r tafod enllibus ymhell oddi wrth y duwiol!
Bydded i'r Arglwydd gadw'r enaid tawel sy'n casáu'r anghyfiawn; A bydded i'r Arglwydd sefydlu'r dyn sy'n dilyn heddwch gartref. Bydded iachawdwriaeth yr Arglwydd ar Israel ei was am byth; A bydded i'r pechaduriaid ddifetha ynghyd o flaen yr Arglwydd; Ond gadewch i rai duwiol yr Arglwydd etifeddu addewidion yr Arglwydd. PENNOD 13 Deheulaw'r Arglwydd a'm gorchuddiodd; Deheulaw'r Arglwydd a'n harbedodd ni. Braich yr Arglwydd a’n hachubodd rhag y cleddyf a aeth drwodd, O newyn a marwolaeth pechaduriaid. Rhuthrodd bwystfilod creulon arnynt: Â'u dannedd rhwygasant eu cnawd, A chyda'u molarau y malwyd eu hesgyrn. Ond oddi wrth yr holl bethau hyn yr achubodd yr Arglwydd ni. Cafodd y cyfiawn ei gythruddo oherwydd ei gamgymeriadau, Rhag iddo gael ei gymryd ymaith ynghyd â'r pechaduriaid; Oherwydd ofnadwy yw dymchweliad y pechadur; Ond nid yw un o'r holl bethau hyn yn cyffwrdd â'r cyfiawn. Oherwydd nid yr un yw cerydd y cyfiawn am bechodau a wneir mewn anwybodaeth, A dymchweliad y pechaduriaid. Yn gyfrinachol y ceryddir y cyfiawn, Rhag i'r pechadur lawenhau dros y cyfiawn. Oherwydd y mae'n cywiro'r cyfiawn fel mab annwyl. A'i gosbedd yw fel cosbedd cyntaf-anedig. Oherwydd mae'r Arglwydd yn arbed ei rai duwiol, Ac yn dileu eu camgymeriadau trwy Ei gerydd. Oherwydd bydd bywyd y cyfiawn yn dragywydd; Ond bydd pechaduriaid yn cael eu cymryd ymaith i ddinistr,, Ac ni cheir eu coffadwriaeth mwyach. Ond ar y duwiol y mae trugaredd yr Arglwydd, Ac ar y rhai sy'n ei ofni ef ei drugaredd. PENNOD 14 Ffyddlon yw'r Arglwydd i'r rhai sy'n ei garu mewn gwirionedd, I'r rhai sy'n dioddef Ei gerydd, I'r rhai sy'n rhodio yng nghyfiawnder Ei orchmynion, Yn y gyfraith a orchmynnodd Efe inni, er mwyn i ni fyw. Bydd duwiolion yr Arglwydd yn byw trwyddo am byth; Paradwys yr Arglwydd, coed y bywyd, yw Ei rai duwiol. Mae eu plannu wedi'i wreiddio am byth; Ni chânt eu tynnu i fyny holl ddyddiau'r nefoedd: Oherwydd rhan ac etifeddiaeth Duw yw Israel. Ond nid felly y mae'r pechaduriaid a'r troseddwyr, Sy'n caru'r diwrnod byr a dreulir mewn cymdeithas â'u pechod; Eu hyfrydwch yw llygredd dros dro, Ac nid ydynt yn cofio Duw.
Salmau Solomon
Oherwydd y mae ffyrdd dynion yn hysbys ger ei fron Ef bob amser, Ac y mae'n gwybod cyfrinachau'r galon cyn iddynt ddod i ben. Felly Sheol a thywyllwch a dinistr yw eu hetifeddiaeth Ac ni cheir hwy yn y dydd y derbyn y cyfiawn drugaredd; Ond bydd duwiolion yr Arglwydd yn etifeddu bywyd mewn llawenydd. PENNOD 15 Pan oeddwn mewn trallod, gelwais ar enw'r Arglwydd, Gobeithiais am gymorth Duw Jacob, ac achubwyd fi; Oherwydd gobaith a lloches y tlodion wyt Ti, O Dduw. Oherwydd pwy, O Dduw, sy'n gryf ond i ddiolch i Ti mewn gwirionedd? A ble mae dyn yn nerthol ond wrth ddiolch i'th enw? Salm newydd gyda chân mewn llawenydd calon, Ffrwyth y gwefusau gydag offeryn wedi'i diwnio'n dda'r tafod, Ffrwyth cyntaf gwefusau calon dduwiol a chyfiawn-Ni chaiff yr hwn a offryma y pethau hyn byth ei ysgwyd gan ddrwg; Ni fydd fflam dân na digofaint yr anghyfiawn yn ei gyffwrdd, Pan fydd yn mynd allan o wyneb yr Arglwydd yn erbyn pechaduriaid, I ddinistrio holl sylwedd pechaduriaid, Oherwydd y mae nod Duw ar y cyfiawn, er mwyn iddynt gael eu hachub. Bydd newyn, cleddyf a phlâu ymhell oddi wrth y cyfiawn, Oherwydd byddant yn ffoi oddi wrth y duwiol fel dynion sy'n cael eu herlid mewn rhyfel; Ond byddant yn erlid pechaduriaid ac yn eu goddiweddyd, A'r rhai sy'n gwneud anghyfraith ni fyddant yn dianc rhag barn Duw; Fel y cânt eu goddiweddyd gan elynion profiadol mewn rhyfel, Oherwydd y mae marc dinistr ar eu talcen. Ac etifeddiaeth pechaduriaid yw dinistr a thywyllwch, A bydd eu hanwireddau yn eu hymlid hyd Sheol isod. Ni cheir eu hetifeddiaeth gan eu plant, Oherwydd bydd pechodau'n dinistrio tai pechaduriaid. A bydd pechaduriaid yn darfod am byth ar ddydd barn yr Arglwydd, Pan ymwelo Duw â'r ddaear â'i farn. Ond y rhai sy'n ofni'r Arglwydd a gânt drugaredd ynddo, A byddant yn byw trwy drugaredd eu Duw; Ond bydd pechaduriaid yn darfod am byth. PENNOD 16 Pan gysgodd fy enaid ymhell oddi wrth yr Arglwydd, bron â llithro i lawr i'r pwll, Pan oeddwn ymhell oddi wrth Dduw, roedd fy enaid bron wedi cael ei dywallt allan i farwolaeth, Roeddwn i wedi bod yn agos at byrth Sheol gyda'r pechadur, Pan ymadawodd fy enaid oddi wrth Arglwydd Dduw Israel—
Oni bai bod yr Arglwydd wedi fy nghynorthwyo â'i drugaredd dragwyddol. Pigodd fi, fel y pigir ceffyl, er mwyn i mi allu ei wasanaethu ef, Fy achubwr a'm cynorthwyydd a'm hachubodd bob amser. Diolchaf i Ti, O Dduw, oherwydd Ti a’m cynorthwyodd i’m hiachawdwriaeth; Ac ni chyfrifaist fi gyda phechaduriaid i'm dinistr. Paid â chymryd dy drugaredd oddi wrthyf, O Dduw, Na'th goffadwriaeth o'm calon nes i mi farw. Rheola fi, O Dduw, gan fy nghadw rhag pechod drygionus, Ac oddi wrth bob gwraig ddrwg sy'n peri i'r syml faglu. A pheidiwch â gadael i harddwch menyw ddi-gyfraith fy nhwyllo, Na neb sy'n ddarostyngedig i bechod di-fudd. Sefydla weithredoedd fy nwylo ger dy fron, A chadw fy nheithiau er cof amdanat Ti. Amddiffyn fy nhafod a'm gwefusau â geiriau gwirionedd; Bwriwch ddicter a llid afresymol ymhell oddi wrthyf. Grwgnach, ac amynedd mewn gofid, symudwch ymhell oddi wrthyf Pan, os byddaf yn pechu, yr wyt ti'n fy ngheryddu er mwyn i mi allu dychwelyd atat ti. Ond gyda daioni a llawenydd cynhaliwch fy enaid; Pan gryfhei fy enaid, bydd yr hyn a roddir i mi yn ddigonol i mi. Oherwydd os na roddi di nerth, Pwy all ddioddef cosb gyda thlodi? Pan gaiff dyn ei geryddu am ei lygredd, Dy brawf ohono sydd yn ei gnawd ac yng nghystudd tlodi. Os bydd y cyfiawn yn dyfalbarhau yn yr holl dreialon hyn, fe dderbyn drugaredd gan yr Arglwydd. PENNOD 17 O Arglwydd, Ti yw ein Brenin am byth bythoedd, Oherwydd ynot ti, O Dduw, y mae ein henaid yn gogoneddu. Pa mor hir yw dyddiau einioes dyn ar y ddaear? Fel y mae ei ddyddiau, felly y mae'r gobaith a osodir arno. Ond yr ydym yn gobeithio yn Nuw, ein gwaredydd; Oherwydd mae nerth ein Duw yn dragywydd gyda thrugaredd, Ac y mae teyrnas ein Duw yn dragywydd dros y cenhedloedd mewn barn. Ti, O Arglwydd, a ddewisaist Dafydd i fod yn frenin ar Israel, A thyngaist iddo ynghylch ei had na fyddai ei deyrnas byth yn methu ger dy fron di. Ond, am ein pechodau ni, cododd pechaduriaid yn ein herbyn; Ymosodasant arnom a'n gwthio allan; Yr hyn nad addawaist iddynt, fe'i cymerasant oddi wrthym ni â thrais. Ni wnaethant mewn unrhyw ffordd ogoneddu Dy enw anrhydeddus; Gosodasant frenhiniaeth fydol yn lle'r hyn oedd yn rhagoriaeth iddynt;
Salmau Solomon
Dinistriasant orsedd Dafydd mewn balchder cythryblus. Ond Ti, O Dduw, a'u bwrw i lawr, a thynnu eu had oddi ar y ddaear, Yn hynny y cododd yn eu herbyn ddyn oedd yn estron i'n hil ni. Yn ôl eu pechodau y talaist iddynt, O Dduw; Fel y digwyddodd iddynt yn ôl eu gweithredoedd. Ni ddangosodd Duw drugaredd wrthynt; Chwiliodd am eu had ac ni adawodd yr un ohonynt yn rhydd. Ffyddlon yw'r Arglwydd yn ei holl farnau Yr hyn y mae'n ei wneud ar y ddaear. Anrheithiodd yr un digyfraith ein tir fel nad oedd neb yn byw ynddo, Fe wnaethon nhw ddinistrio pobl ifanc a hen a'u plant gyda'i gilydd. Yng ngwres ei ddicter anfonodd hwy ymaith hyd yn oed i'r gorllewin, Ac fe wnaeth efe ddatguddio llywodraethwyr y wlad yn ddidrugaredd. Gan ei fod yn estron, ymddwynodd y gelyn yn falch, Ac yr oedd ei galon yn estron oddi wrth Ein Duw. A phob peth a wnaeth efe yn Jerwsalem, Fel hefyd y cenhedloedd yn y dinasoedd at eu duwiau. A phlant y cyfamod yng nghanol y bobloedd cymysg a ragorodd arnynt mewn drygioni. Nid oedd yn eu plith un a weithredodd yng nghanol Jerwsalem drugaredd a gwirionedd. Ffoes y rhai oedd yn caru synagogau'r duwiol oddi wrthynt, Fel adar y to yn hedfan o'u nyth. Crwydrasant mewn anialwch er mwyn achub eu bywydau rhag niwed, Ac yr oedd unrhyw un a ddihangodd yn fyw oddi wrthynt yn werthfawr yng ngolwg y rhai oedd yn byw allan. Dros yr holl ddaear fe'u gwasgarwyd gan ddynion digyfraith. Oherwydd ataliodd y nefoedd y glaw rhag disgyn ar y ddaear, Stopiwyd ffynhonnau a oedd yn tarddu’n barhaus allan o’r dyfnderoedd, a redodd i lawr o fynyddoedd uchel. Oherwydd nid oedd neb yn eu plith a weithiai â chyfiawnder a barn; O'r pennaf ohonynt hyd y lleiaf ohonynt yr oeddent i gyd yn bechadurus; Yr oedd y brenin yn droseddwr, a'r barnwr yn anufudd, a'r bobl yn bechadurus. Wele, O Arglwydd, a chod iddynt eu brenin, mab Dafydd, Yn yr amser y gweli di, O Dduw, y byddo iddo deyrnasu dros Israel dy was. A gwregyswch ef â nerth, fel y gallo chwalu llywodraethwyr anghyfiawn, Ac y gallo efe buro Jerwsalem o blith y cenhedloedd sy'n ei sathru i lawr i ddinistr. Yn ddoeth, yn gyfiawn bydd yn gyrru pechaduriaid allan o'r etifeddiaeth, Fe ddinistria falchder y pechadur fel llestr crochenydd. Â gwialen haearn bydd yn dryllio eu holl eiddo, Fe ddinistria’r cenhedloedd digroeso â gair ei enau; Wrth ei gerydd bydd cenhedloedd yn ffoi o'i flaen,
Ac fe gerydda bechaduriaid am feddyliau eu calon. A bydd yn casglu pobl sanctaidd ynghyd, y bydd yn eu harwain mewn cyfiawnder, Ac efe a farna lwythau’r bobl a sancteiddiwyd gan yr Arglwydd ei Dduw. Ac ni fydd yn gadael i anghyfiawnder aros mwyach yn eu mysg, Ac ni fydd neb sy'n gwybod drygioni yn byw gyda nhw, Oherwydd fe'u hadnabu hwy, mai meibion eu Duw ydynt i gyd. Ac fe'u rhanna hwy yn ôl eu llwythau ar y tir, Ac ni chaiff na dieithryn na dieithryn aros gyda hwynt mwyach. Bydd yn barnu pobloedd a chenhedloedd yn ôl doethineb ei gyfiawnder. Selah. A bydd ganddo'r cenhedloedd paganaidd i'w wasanaethu dan ei iau; A bydd yn gogoneddu'r Arglwydd mewn lle i'w weld gan yr holl ddaear; Ac efe a burha Jerwsalem, gan ei gwneud yn sanctaidd fel yr oedd erioed: Fel y daw cenhedloedd o eithafoedd y ddaear i weld ei ogoniant, Gan ddod â'i meibion oedd wedi llewygu fel anrhegion. Ac i weld gogoniant yr Arglwydd, yr hwn y mae Duw wedi ei gogoneddu hi â hi. A bydd yn frenin cyfiawn, wedi'i ddysgu gan Dduw, drostynt, Ac ni fydd anghyfiawnder yn ei ddyddiau yn eu mysg, Oherwydd bydd pawb yn sanctaidd, a'u brenin yn eneiniog yr Arglwydd. Oherwydd ni fydd yn rhoi ei ymddiriedaeth mewn ceffyl na marchog na bwa, Ac ni fydd yn amlhau aur ac arian iddo'i hun ar gyfer rhyfel, Ni fydd yn casglu hyder gan dyrfa ar gyfer dydd brwydr. Yr Arglwydd ei hun yw ei frenin, gobaith yr hwn sydd nerthol trwy ei obaith yn Nuw. Bydd yr holl genhedloedd mewn ofn o'i flaen, Oherwydd bydd yn taro'r ddaear â gair ei enau am byth. Bydd yn bendithio pobl yr Arglwydd â doethineb a llawenydd, A bydd ef ei hun yn bur o bechod, fel y gall lywodraethu pobl fawr. Bydd yn ceryddu llywodraethwyr, ac yn symud pechaduriaid trwy nerth ei air; Ac yn dibynnu ar ei Dduw, ni fydd yn baglu drwy gydol ei ddyddiau; Oherwydd bydd Duw yn ei wneud yn nerthol trwy gyfrwng ei ysbryd glân, Ac yn ddoeth trwy ysbryd deall, gyda nerth a chyfiawnder. A bydd bendith yr Arglwydd gydag ef: bydd yn gryf ac ni fydd yn baglu; Bydd ei obaith yn yr Arglwydd: pwy gan hynny a all ei orchfygu ef? Bydd yn nerthol yn ei weithredoedd, ac yn gryf yn ofn Duw,
Salmau Solomon
Bydd yn bugeilio praidd yr Arglwydd yn ffyddlon ac yn gyfiawn, Ac ni fydd yn gadael i neb yn eu plith faglu yn eu porfa. Bydd yn eu harwain nhw i gyd yn iawn, Ac ni fydd balchder yn eu plith na ddylai unrhyw un yn eu plith gael ei orthrymu. Dyma fydd mawredd brenin Israel, yr hwn y mae Duw yn ei adnabod; Bydd yn ei godi dros dŷ Israel i'w gywiro. Bydd ei eiriau'n fwy mireinio na'r aur mwyaf gwerthfawr, y rhai mwyaf dethol; Yn y cymanfaoedd bydd yn barnu'r bobloedd, llwythau'r rhai sydd wedi'u sancteiddio. Bydd ei eiriau fel geiriau'r rhai sanctaidd yng nghanol pobloedd sanctaidd. Bendigedig fyddo'r rhai a fydd yn y dyddiau hynny, Gan y byddant yn gweld ffawd Israel a ddaw â Duw i ben wrth gasglu'r llwythau ynghyd. Bydded i'r Arglwydd gyflymu ei drugaredd ar Israel! Bydded iddo ein gwaredu rhag aflendid gelynion annuwiol! Yr Arglwydd Ei Hun yw ein Brenin am byth ac am byth. PENNOD 18 Arglwydd, y mae dy drugaredd dros weithredoedd dy ddwylo am byth; Dy ddaioni sydd dros Israel â rhodd gyfoethog. Dy lygaid sy'n edrych arnynt, fel nad oes yr un ohonynt yn dioddef eisiau; Y mae dy glustiau'n gwrando ar weddi obeithiol y tlodion. Gweithredir dy farnau ar yr holl ddaear mewn trugaredd; Ac y mae dy gariad tuag at had Abraham, plant Israel. Mae dy gosb arnom fel ar fab cyntafanedig, unig-anedig, I droi'r enaid ufudd yn ôl oddi wrth ffolineb a wneir mewn anwybodaeth. Bydded i Dduw lanhau Israel erbyn dydd trugaredd a bendith, Yn erbyn diwrnod y dewis pan Bendigedig fydd y rhai a fydd yn y dyddiau hynny, Mae'n dod â'i eneiniog yn ôl. Fel y gwelant ddaioni’r Arglwydd, yr hwn a wna i’r genhedlaeth a ddaw, Dan wialen gosbi eneiniog yr Arglwydd yn ofn ei Dduw, Yn ysbryd doethineb a chyfiawnder a nerth; Fel y gallo efe gyfarwyddo pob dyn yng ngweithredoedd cyfiawnder trwy ofn Duw, Fel y gallo efe eu sefydlu hwy i gyd gerbron yr Arglwydd, Cenhedlaeth dda yn byw yn ofn Duw yn nyddiau trugaredd. Selah. Mawr yw ein Duw a gogoneddus, yn preswylio yn yr uchaf. Efe yw'r hwn a sefydlodd yn eu cyrsiau oleuadau'r nefoedd i bennu tymhorau o flwyddyn i flwyddyn, Ac nid ydynt wedi troi oddi wrth y ffordd a ordeiniodd Efe iddynt. Yn ofn Duw maent yn dilyn eu llwybr bob dydd, O'r dydd y creodd Duw hwy a hyd byth. Ac nid ydynt wedi camgymryd er y dydd y creodd efe hwynt.
Ers y cenedlaethau gynt nid ydynt wedi tynnu'n ôl o'u llwybr, Oni bai bod Duw wedi gorchymyn iddynt wneud hynny trwy orchymyn Ei weision.