Protewangelija KAPITEL 1 1 W stawiznach dwanaće kmjenow Israela čitamy, zo běše wěsty muž z mjenom Joachim jara bohaty a Knjezej, Božo, dwójny wopor rozłožił, po tym zo bě sćěhowacy wućek pokradnył: Moje zamóženje ma k wužitku cyłeho ludu być, a zo bych wot Boha, Knjeza, smilnosće namakał k wodawanju mojich hrěchow. 2 Na wulkim swjedźenju Knjeza, jako dźěći Israela swoje dary přinjesechu a tež Joachimej te swoje, napřećiwi sebi Ruby, wyši měšnik, jemu a praji, njebudź tebi dowolene, twoje dary darować, dokelž njejsy w Israelu ničo spłodźił. 3 To bě Joachim jara znjeměrnjeny a woteńdźe, zo by w registraturach dwanaće splahow pohladał, hač je wón jenički, kiž njeje ničo spłodźił. 4 Jako pak so wobhoni, namaka wón, zo běchu wšitcy prawi w Israelu symjo zbudźili. 5 A dopomni so na patriarcha Abrahama: Kak bě Bóh jemu na kóncu swojeho žiwjenja swojeho syna Izaaka darił; Přez čož bě jara zrudźeny a so wot swojeje žony widźeć nochcyše. 6 Wón pak so do pusćiny wróćo sćahny, dyri tam swój stan a posći štyrceći dnjow a štyrceći nocow a rěčeše k sebi samomu: 7 Ja njecham dele stupać, zo bych jědł abo k pił, doniž Knjez, mój Bóh, na mnje njepohlada, ale modlitwa budźe moja jědź a mój napoj. KAPITEL 2 1 W mjezyčasu bě jeho žona Hanka na dwoje poćahi zrudźena a zamylena a praji: "Budu wo swoju wudownicu kaž tež wo swoju njepłódnosć žarować." 2 A jemu so přibliži wulki swjedźeń Knjeza, a Judith, jeje słužownica, rjekny: Kak dołho chceš swoju dušu hišće tak dračować? Swjedźeń Knjeza je nětko přišoł, hdyž njeje nikomu zakazane, žarować. Wzmi tuž tutu kapucu, kotraž bu wot někoho data, kiž tajke wěcy čini, přetož njecpěje so, zo ja, kiž sym słužownik, wona njese, ale wona hodźi so derje k wosobje twojeho wjetšeho charaktera. 4 Hanka pak wotmołwi: Dźi preč wote mnje, njejsym na to zwučeny; Nimo toho je mje knjez jara ponižował. 5 Boju so, někajki zły čłowjek je ći to dał, a ty sy přišoł, zo by mje ze swojim hrěchom zanjerodźił. 6 To wotmołwi Judit, jeje słužowna: Što mam ći złe přeć, hdyž na mnje njesłuchaš? 7 Ja njemóžu ći žane wjetše pokleće přeć, hač ty maš, přetož Bóh je twój klin zamknył, zo njeby mać w Israelu njebyła. 8 To bě Hanka jara znjeměrnjena, a po tym zo bě so swój kwasny šat zwoblěkała, dźěše so wokoło třoch popołdnju po swojej zahrodźe wuchodźować. 9 A wona widźeše ławrjentny štom, sydny so pod nim a pomali so ke Knjezej a rjekny: 10 O Bóh mojich wótcow, žohnuj mje a wobhladuj moju modlitwu, kak sy klin Sarasa žohnował a jej syna Isaaka darił.
KAPITEL 3 1 A jako k njebju pohlada, wuhlada w ławrjenju wroble, 2 A w jeje nutřkownym žarujo, rjekny wona: Hdźe sym, kiž sym so spłodźił? A kotry klin je mje narodźił, zo potajkim zaklaty budu před dźěćimi Israela, a zo mje hanja a wusměšuja w templu mojeho Boha: Hdźe sym, z čim móžu přirunać? 3 Njejsym přirunajomny ze zwěrjatami zemje, přetož tež zwěrjata zemje su płódne před tobu, ow knježe! Hdźe sym, z čim móžu přirunać? 4 Njejsym přirunajomny ze zwěrjećimi zwěrjatami, přetož tež zwěrjeće zwěrjata su płódne před tobu, ow knježe! Hdźe sym, z čim sym přirunajomny? 5 Njemóžu so z tutymi wodami přirunować, přetož tež woda stej płódnej před tobu, ow Knježe! Hdźe sym, z čim móžu přirunać? 6 Njejsym přirunajomny ze žołmami morja; Přetož te, hač su měrne abo w pohibje, z rybami, kotrež w nich su, chwala tebje, ow Knježe! Hdźe sym, z čim móžu přirunać? 7 Ja njejsym přirunajomny ze zemju, přetož zemja wubudźi jich płody a chwali će, ow Knježe! KAPITEL 4 1 Tudy přistupi Knjezowy jandźel a praji: Hana, Hanka, Knjez je twoju modlitwu wusłyšał; Ty dyrbiš samodruha być a pokrywać, a wo twojich potomnikach so po cyłym swěće rěči. 2 A Hanka wotmołwi: Tak wěrno Knjez, mój Božo, je žiwy, wšo, štož wunjesem, njech je muske abo žónske, to chcu Knjezej, swojemu Bohu, poswjećić, a budźe jemu słužić w swjatych wěcach swoje cyłe swoje žiwjenje. 3 A hlej, zjewištaj so jandźelej a rjeknyštaj k njej: Hlej, Joachimje, twój muž, přińdźe ze swojimi pastyrjami. 4 Přetož tež Knjezowy jandźel je k njemu stupił a je prajił: Božo, Knjez, je twoju modlitwu wusłyšał, chwataj a dźi preč, přetož hlej, Hana, twoja žona budźe samodruha. 5 A Joachim woteńdźe dele a zawoła swojich pastyrjow a rjekny: Přinjese mi dźesać jehnjatkow bjez blakow a posow, tak budu za Knjeza, mojeho Boha. 6 A přinjese mi dwanaće ćelatkow bjez poroka, a dwanaće ćelatkow budźe za měšnikow a najstaršich. 7 Přinjese mi tež sto pječwow, tak budźe sto pječwow za cyły lud. 8 A Joachim dźěše z pastyrjemi dele, a Hanka steješe před wrotami a widźeše Joachima z pastyrjemi přińć. 9 A wona přistupi, padźe jemu wokoło šije a praji: Nětko wěm, zo je mje knjez jara žohnował. 10 Přetož hlej, ja, kotruž sym wudowa była, njejsym wjace wudowa, a ja, kiž sym njepłódny był, budu samodruha. KAPITEL 5 1 A Joachim wosta prěni dźeń w swojim domje, ale nazajtra přinjese swoje woporne dary a rjekny: 2 Hdyž je knjez mi hnadny, ma plata, kotraž je na čole měšnika, to zjewić. 3 A wón widźeše talerja, kotryž měšnik nošeše, a widźeše jeho, a hlej, hrěch njebě w nim. 4 A Joachim rjekny: Nětko wěm, zo je mi knjez hnadny a zo je wšitke moje hrěchi přejał.
5 A wón wulěze wusprawnjeny z Templa Knjeza dele a dźěše do swojeho domu. 6 A hdyž bě Anna dźewjeć měsacow zamazana, porodźi wona a rěčeše babje: Što sym spłodźił? 7 A wona jej to powědaše: holca. 8 Da rjekny Anna: »Knjez je dźensa moju dušu překrasnił; A wona połoži ju do łoža. 9 A hdyž běchu dny swojeho zwonjenja dokónčene, rězaše wona dźěćo a mjenowaše je Mariji. KAPITEL 6 1 A dźěćo bu dźeń a sylniše, tak jědźeše mać, jako bě dźewjeć měsacow stara, je na zemju sydnyła, zo by pruwowała, hač móhło stać. A hdyž bě wona dźewjeć kročelow šła, přińdźe zaso na klin swojeje maćerje. 2 A jich mać jich mać pozběhny a dźeše: Tak wěrno Knjez, mój Božo, je žiwy, tak njesměš chodźić wjace na tutej zemi, doniž će do Templa Knjeza njezbližu. 3 Tohodla sčini wona swoju komoru k swjatemu městnu a ćerpješe, zo ničo njewšědneho abo nječisteho do jich bliskosće njepřińdźe, ale přeprosy někotre njewomazane dźowki Israela, a woni zaćahnychu ju nabok. 4 Jako pak bě dźěćo lěto stare, da Joachim wulki swjedźeń a přeprosy měšnikow, pismawučenych, najstaršich a cyły lud Israela. 5 A Joachim woprowaše holcu wyšeho měšnika, a woni žohnowachu ju a rjeknychu: Bóh našich wótcow žohnuj tutu holcu a daj jej mjeno, kiž je sławny a wostanje přez wšitke splahi. A cyły lud wotmołwi: Tak njech je, Amen. 6 A Joachim woprowaše jich druhi króć měšnikam, a woni jich žohnowachu a rjeknychu: Ow nadobny Bóh, dźiwaj na tutu holcu a požohnuj ju z wěčnym požohnowanjom. 7 Na to přiwza swoju mać, poda jej hrudź a spěwaše Knjezej sćěhowacy spěw. 8 Ja chcu Knjezej, swojemu Bohu, nowy kěrluš spěwać, přetož wón je mje wopytał a hańbu mojich njepřećelow wote mnje wzał a mi płód jeho prawdosće dał, zo by nětk synam Rubens prajiła, zo Hana wučisći. 9 A wona połoži dźěćo w stwě na pokoj, kiž bě ju poswjećiła, a dźěše won a słužeše jim. 10 A jako běše so swjedźeń skónčił, woteńdźechu a wjeselachu so a chwalachu Boha Israela. KAPITEL 7 1 holčka pak přirosće, a jako bě dwě lěće stara, rjekny Joachim Annje: Laß nas do templa Knjeza wjedźe, zo bychmy swoje sluby spjelnili, kotryž smy Knjezej, Bohu, chwalili, zo njeby nas rozhněwał a naš wopor njeakceptabelny był. 2 Anna pak rjekny: Laßt nam třeće lěto čakać, zo njeby do wuskosćow namakała, swojeho nana spóznać. A Joachim rjekny: Laßt nas potajkim čakać. 3 A jako bě dźěćo tři lěta stare, rjekny Joachim: Laßt nam dźowki Hebrejčanow přeprosyć, kiž su njewomazani, a woni dyrbja lampu wzać a ju zapalić, zo njeby so dźěćo wobroćiło a swój zmysł přećiwo templej Knjeza měriło. 4 A tak činještaj, doniž njejědźeštaj do templa KNJEZA horje. A wyši měšnik jich přija, požohnowa jich a rjekny: Marja, Božo, Knjez, je twoje mjeno chwalił wšitkim splaham, a hač do kónca časow chce Knjez israelskim dźěćom swoje wumóženje pokazać.
5 Und er setzt sie auf die dritte Stufe des Altars, und der Herr lerke ihr gnade, und sie tanzte mit ihren Nob, und das ganze Haus Israel liebte sie. KAPITEL 8 1 A jeje staršej woteńdźeštaj połnaj zadźiwanja a chwaleštaj Boha, dokelž so holca k nimaj njenawróći. 2 Marija pak wosta w templu kaž hołb, kotryž bu tam wotćahnył, a přija swoju jědź z ruki jandźela. 3 A jako bě dwanaće lět stara, zhromadźichu so měšnicy k radźe a rjeknychu: Hlej, Marja je dwanaće lět stara; Što dyrbimy z njej započeć, z bojosću, zo by swjate městno Knjeza, našeho Boha, zanjerodźene było? 4 A měšnicy wotmołwichu Zachariasej, wyšemu měšnikej: Stejiće před wołtarjom Knjeza a zastupće do swjatnicy a prosyće wo nju a wo wšo, štož wam Zjewi. 5 A wyši měšnik dźěše do najswjećišeho, wza hrudźneho pancera sudnistwa ze sobu a pomama so wo nju. 6 A hlej, jandźel KNJEZA přistupi k njemu a dźeše: Cacharias, Cacharias, dźi a wołaj wšitku wudowu z ludu hromadźe, a kóždy z nich přinjese swój stab, a štóž přez kotrehož knjez znamjo pokaza, tón budźe muž Marijineje. 7 A wuwołarjo ćehnjechu po cyłej Židowskej, a pozu Knjeza zaklinča, a cyły lud běžeše a so zhromadźi. 8 A Joseph wotćisny wójnske słowo a dźěše jim napřećo. A jako běštaj dóšłoj, dźěštaj k wyšemu měšnikej a wzaštaj kóždemu swój kij. 9 Po tym zo bě wyši měšnik swoje pruća přijimał, dźěše do templa, zo by so pomocował. 10 A hdyž bě swoju modlitwu zakónčił, wza prućata a dźěše won a rozdźěli ju, a žadyn dźiw na nich so njesta. 11 Posledni kij wza Joseph, a hlej, hołb stupaše z pruta a lećeše na hłowu Josepha. 12 A wyši měšnik rjekny: Josepho, ty sy wuzwoleny, knježnu Knjeza wzać, zo by jich za njeho wobchował. 13 Joseph so spjećowaše a rjekny: Sym stary muž a mam dźěći, ale wona je młoda, a boju so, zo móhła so w Israelu směšny zdać. 14 To wotmołwi wyši měšnik: Josepho, boj so Knjeza, swojeho Boha, a mysli na to, kak je Bóh z Dathanom, Korahom a Abiramom wobchadźał, kaž zemja so wotewri a wona spóžrě, dokelž běchu spřećiwjeni. 15 Tehodla boj so Boha, Josepha, zo njeby so w twojej swójbje podobne stało. 16 Dokelž so Joseph stróži a wza jich sobu do swojeho domu, a Joseph rjekny Marji: Hlej, ja sym će z templa Knjeza wzał, a nětk chcu će w swojim domje pušćić. Dyrbju so na swoje rjemjesło twarjenja dopomnić. Knjez budź z tobu. KAPITEL 9 1 A poda so: W jednej radźe měšnikow so praješe: Laßt nam nowy šlewjer za templ činić. 2 A wyši měšnik rjekny: Wołaj sydom blakatych knježnow ze zdónka Dawida ke mni. 3 A wotročcy dźěchu a wjedźechu jich do templa Knjeza, a wyši měšnik rjekny jim: Ćisńće nětko los přede mnje: Štó z was njech spi złotu nitku přadu, štóž ći módreho, štóž šarlachčerwjeny, štóž drobnu płachtu a štó wěrny purpur.
4 To spózna wyši měšnik Mariju, zo pochadźeše ze splaha Dawida. A wón ju zawoła, a prawy purpur připadny jej k pawkej, a wona dźěše preč do swójskeho domu. 5 Wot tutoho časa pak bu Zacharias, wyši měšnik, němy, a Samuel bu do swojeje stwy połoženy, doniž Zacharias zaso njerěčeše. 6 Marija pak wza prawy purpur a wjerćeše jeho. 7 A wona wza hornc a woteńdźe won, zo by wodu čerpała, a słyšeše hłós, kiž jej dźeše: Budź strowjeny, ty połny hnady, 1 Knjez je z tobu; Ty sy žohnowana mjez žonami. 8 A wona so naprawo a nalěwo rozhladowaše, zo by widźała, zwotkel tutón hłós přińdźe, a potom dźěše třepotajo do swojeho domu, postaji karan wody a wza purpur a sydny so na swoje městno, zo by jón wobdźěłała. 9 A hlej, knjezowy jandźel steješe pódla njeje a rjekny: Njebój so, Marja, přetož sy hnadu namakała před Bohom; 10 A hdyž wona to słyšeše, mysleše při sebi, što měješe tute wašnje narěče woznamjenjeć. 11 A jandźel rjekny jej: Knjez je z tobu, a z nim dyrbiš samodruha. 12 Na to wona wotmołwi: Što! Dyrbju samodruha być přez žiweho Boha a počinać, kaž to wšitke druhe žony činja? 13 Jandźel pak wotmołwi: Nic tak, Marija, ale Swjaty Duch na tebje přińdźe, a móc Najwyšeho će zaćěmni. 14 Tohodla budźe to, štož so z tebje narodźi, swjate a Syn žiweho Boha mjenuje, a ty dyrbiš jeho mjeno Jezus mjenować; Přetož wón wumóže swój lud wot swojeho hrěcha. 15 A hlej, twoja kuzina Hilža je tež w jeje starobje syna dóstała. 16 A to je nětko šesty měsac pola njeje, kiž mjenowachu njepłódnje. Přetož pola Boha njeje ničo njemóžne. 17 A Marja rjekny: Hlej, słužowna Knjeza! Mi so stań, kaž sy to prajił. 18 A hdyž bě wona swoju purpur kował, nošeše jeho k wyšemu měšnikej, a wyši měšnik požohnowa jich a rjekny: Marja, Božo, Knjez, je twoje mjeno chwalił, a ty dyrbiš požohnowany we wšěch časach swěta. 19 dosrjedź dźěše Marja połna wjesela k swojej kuzinje Hilži a klepaše wo durje. 20 A jako Hilža słyšeše, běžeše k njej, wotewri jej a požohnowa ju a dźeše: Zwotkel mje to dźe, zo mać mojeho knjeza ke mni přińdźe? 21 Přetož hlej! Ručež so hłós twojeho postrowa za moje wucho předrě, poskoči to, štož je we mni, a požohnowa tebje. 22 Marja pak, kotraž ničo wo wšěch tych potajnych wěcach njewurubaše, kotrež bě arcyjandźel Gabriel k njej rěčał, pozběhny swojej woči k njebjesam a rjekny: Knježe! Što sym, zo wšitke splahi zemje mje zbóžni mjenuja? 23 dokelž pak pytny, zo bu wšědnje wulka, a boješe so, dźěše wona domoj a schowa so před dźěćimi Israela. A bě štyrnaće lět stara, jako so wšitke tute wěcy stachu. KAPITEL 10 1 A hdyž bě jeje šesty měsac přišoł, nawróći so Joseph ze swojeho domskeho w cuzbje, štož bě jeho rjemjesło, a jako wón do domu stupi, namaka wón knježnu wulce. 2 Da dyri na swoje wobličo a rjekny: Z kotrym wobličom móžu k Knjezej, swojemu Bohu, wuhladać? Abo što mam wo tutej młodej žonje rjec?
3 Přetož ja sym jich jako knježnu z templa Knjeza, mojeho Boha, dóstał a je njewobchował. 4 Štó je mje potajkim zamylił? Štó je tele zło w mojim domje skućił a knježnu wote mnje zawjedł a ju zanjerodźił? 5 Njeje stawizna Adama dokładnje we mni dokónčina? 6 Přetož we wokomiku jeho krasnosće přińdźe had a nadeńdźe Jěwu sameho a zawjedźe jich. 7 Na samsne wašnje je so mi zešło. 8 Da pozběhny so Joseph ze zemje, zawoła wona a rjekny: O ty, kotryž sy wot Boha tak jara wužił, čehodla sy to činił? 9 Čehodla sy swoju dušu tak ponižił, kotruž sy w Najswjećišim wućahnył a swoju jědź z ruki jandźelow dóstał? 10 wona pak wotmołwi ze nawalom sylzow: Sym njewinowaty a njejsym nikoho znał. 11 Da rjekny Joseph: Kak tomu, zo maš dźěćo? 12 Marja wotmołwi: Tak wěrno Knjez, mój Božo, je žiwy, tak njewěm, na kotre wašnje. 13 To so Joseph jara boješe a woteńdźe z njeje a přemyslowaše, što dyrbješe z njej započeć. A tak mysleše ze sobu samym: 14 Hdyž budu jich njeskutk zatajeć, budu po zakonju Knjeza za winika wina. 15 A hdyž je dźěćom Israela wotkryju, boju so, zo njebudźe wot jandźela samodruha, zo budu mje jako njewinowate wopokazać. 16 Što mam nětko činić? Ja budu ju priwatnje pušćić. 17 A přińdźe nóc na njeho, a hlej, jandźel Knjeza zjewi so jemu wosnje a rjekny: 18 njebój so, tutu młodu žonu wzać, přetož štož w njej je, je wot Swjateho Ducha. 19 A wona počina syna, a ty dyrbiš jeho mjeno Jezus mjenować, přetož wón budźe swój lud wot swojich hrěchow wumóc. 20 To pozběhny so Joseph ze swojeho spara a chwaleše Boha Israela, kotryž bě jemu telko hnady wopokazał a knježnu wobchował. KAPITEL 11 1 Da přińdźe Annas, pismawučeny, a rjekny Josephej: Čehodla tebje wot twojeho nawróta wjace widźeli njejsmy? 2 A Joseph wotmołwi: Dokelž běch mučny wot mojeje jězby a wotpočowach na prěnim dnju. 3 Jako pak so Annowa wobroći, widźeše knježnu wulku z dźěsćom. 4 A wón woteńdźe k měšnikej a rjekny jemu: Joseph, na kotrehož sy telko dowěry stajił, je so wuwołaneho złóstnistwa dołžny sčinił, dokelž je knježnu, kotruž je z templa Knjeza dóstał, zanjerodźeny a ju skradźu woženił, bjez toho zo by je dźěćom Israela wotkrył. 5 Da rjekny měšnik: Je Joseph to činił? 6 A Annina wotmołwi: Hdyž jednu ze swojich słužownikow pósćeleš, budźeš widźeć, zo je wona samodruha. 7 A wotročcy chodźachu a namakachu, kaž bě wón prajił. 8 Na to stajenaj wonaj a Joseph před sudnistwo, a měšnik rjekny jej: Marja, što sy činił? 9 Čehodla sy swoju dušu ponižił a swojeho Boha zabył, hdyž sy so w najswjećišim kubłał a swoju jědź z rukow jandźelow přijimał a jich pěsnje słyšeł? 10 Čehodla sy to činił?
11 Na to wotmołwi wona z přiliwom sylzow: Tak wěrno Knjez, mój Bóh, je žiwy, sym njewinowaty w jeho wočach, dokelž žanoho čłowjeka njeznaju. 12 Da rjekny měšnik Josephej: Čehodla sy to činił? 13 A Joseph wotmołwi: Tak wěrno Knjez, mój Božo, je žiwy, njejsym so wo nju starał. 14 měšnik pak rjekny: Njełž, ale přizwoli wěrnosć; Ty sy so jich skradźu woženił a ju dźěćom Israela njewotkrył a so pod mócnej ruku Božu ponižował, zo by twoje symjo požohnowane było. 15 A Joseph mjelčeše. 16 Da rjekny měšnik Josephej: Ty dyrbiš templej Knjeza, knježnje, kotruž sy wzał, wróćić. 17 Wón pak hórko płakaše, a měšnik doda: »Ja chcu wamaj wodu Knjeza pić dać, kotraž je k pruwowanju, a tak budźe waša wina před wami wotewrjena.« 18 A měšnik wza wodu, da Josepha pić a pósła jeho na horu. 19 A wón wróći so dospołnje strowy, a cyły lud so dźiwaše, zo njebu jeho wina wotkryta. 20 Da měšnik rjekny: Dokelž njeje knjez waše hrěchi wozjewił, tak was tež njezasudźu. 21 A wón ju dale pósła. 22 A Joseph wza Marju a woteńdźe do swojeho domu, wjeseleše so a chwaleše Boha Israela. KAPITEL 12 1 Und es sich sich: Der Kaiser Augustus beschloß, daß alle Juden, die aus Bethlehem in Judäa stammten, besteuert werden. 2 A Joseph rjekny: »Chcu so wo to postarać, zo so moje dźěći wodawkuja.« Što pak dyrbju z tutej młodej žonu započeć? 3 Hańbuju so, zo so wona jako moja žona wodawkuje. A hdyž ju jako swoju dźowku wodawkuju, wě cyle Israel, zo njeje moja dźowka. 4 Hdyž přińdźe čas žnoprajenja knjeza, čiń wón, štož so jemu derje zda. 5 A wón sedźeše wosoła a sadźi jeho na to, a Joseph a Syman jej sćěhowaštaj a přińdźeštaj w třoch milach do Betlehema. 6 A Joseph so wobroći a Marju zrudźena widźeše, a rjekny w swojim nutřkownym: Snano ma bolosć přez to, štož w njej je. 7 Hdyž pak so wón zaso wobroći, wuhlada so wón na nju smjeć a rjekny jej: 8 Marija, kak to přińdźe, zjěch druhdy tyšnosć a druhdy smjeće a wjeselo w twojim wobliču? 9 A Marja jemu wotmołwi: Widźu dweju čłowjekow ze swojimaj wočomaj, jedyn płaka a žaruje, druhi so směje a so wjeseli. 10 A wón dźěše zaso po puću, a Marja rjekny Josephej: Wzmi mje wot pisma dele, přetož štož we mni je, tłóči so na swětło. 11 Joseph pak wotmołwi: Dokal mam će přinjesć? Přetož městnosć je pusćina. 12 A Marija rjekny wospjet Josephej: Wzmi mje dele, přetož štož we mni je, tłóči mócnje na mnje. 13 A Joseph ju dele wza. 14 A wón namaka tam prózdnjeńcu a pušći ju nutř.
KAPITEL 13 1 A Joseph wostaji jich a swojich synow w prózdnjeńcy wróćo a poda so na puć, zo by we wsy Betlehemje hebrejsku babu pytał. 2 Hdyž pak dźěch, rěčeše Joseph, hladach do powětra a widźach, kak běchu mróčele zadźiwane a ptački njebja wosrjedź jich lěta stejo wostachu. 3 A ja pohladach na zemju dele a widźach kryte blido a dźěłaćerjo wokoło njeho sedźo, ale jich ruce běštej na blidźe a wonaj so njedótknyštaj, zo bych jědł. 4 ći, kotřiž mějachu mjaso w hubje, njejědźachu. 5 A ći, kiž swojej ruce k swojej hłowje zběhachu, njecofachu. 6 A ći, kiž jich k ertej wjedźechu, nječinjachu ničo nutř; 7 Ale wšitke jich wobliča běchu horje wusměrjene. 8 A widźach, kak běchu wowcy rozpjeršene, a tola wostachu wowcy stejo. 9 A pastyr zběhny jeho ruku, zo by ju zbił, a jeho ruka wotjědźe, ju bić. 10 A ja pohladach k rěce a widźach, kak běchu dźěći z hubu huste při wodźe a so dótkachu, ale njepijachu. KAPITEL 14 1 A ja widźach žonu z horow dele přińć, a wona dźeše mi: Dokal dźeš, ow mužo? 2 A ja rjeknych jej: Ja du, zo bych so wozjewjał za hebrejskej babu. 3 Wotmołwi mi: Hdźe je žona, kiž ma so wuwjazać? 4 A ja wotmołwich: W prózdnjeńcy, a wona je ze mnu slubjena. 5 Da rjekny baba: Njeje wona twoja žona? 6 Joseph wotmołwi: Marja je so, kotraž bu w Najswjećišim, w domje Knjeza, kubłana, a wona je so mi k woporej spodobała a njeje moja žona, ale přez swjateho Ducha dóstała. 7 Baba so prašeše: Je to wěrno? 8 Wón wotmołwi: Pój a hladaj! 9 A baba dźěše z nim a stupi so do prózdnjeńcy. 10 A swětła mróčel zaćěmni prózdnjeńcu, a baba dźeše: Dźensa budźe moja duša wulka, přetož mojej woči stej překwapjace widźałoj, a Israel budźe wumóženy. 11 Nadobo pak bu mróčel wulka swěca w prózdnjeńcy, tak zo njemóžachu jeje woči znjesć. 12 Ale swěca poněčim woteběraše, doniž so ćěšenk njezjewi a na hrudźi swojeje maćerje Marije njesrěbaše. 13 Da zakřiča baba a rjekny: Kajki krasny dźeń, na kotrymž stej mojej woči tutón wulkotny napohlad widźałoj! 14 A baba dźěše z prózdnjeńcy, a Salome zetka ju. 15 A baba rjekny jej: Salome, Salome, ja chcu ći něšto wulkotne powědać, štož sym widźał: 16 knježny je něšto zrodźiło, štož přirodźe znapřećiwja. 17 Na to znapřećiwi Salome: Tak wěrno Knjez, mój Božo, je žiwy, da nochcu knježnu něšto zrodźił, jeli wosebity dopokaz za to njedóstanu. 18 Da dźěše Salome nutř, a baba rjekny: Marja, pokaž so, dokelž je wulka zwada wo tebje wupalena. 19 A Salome přija dosćčinjenje. 20 Ale jeje ruka bě wuschnyta, a wona stonaše hórko. 21 A rjekny: Běda mi dla mojeje njesprawnosće! Přetož ja sym žiweho Boha spytał, a moja ruka je zwólniwa, wotpadnyć.
22 Da přileća Salome na Knjeza a dźeše: Ow Bóh mojich wótcow, spominaj na mojich, přetož ja sym ze symjenja Abrahama, Izaaka a Jakuba. 23 Nječiń mje k hańbje mjez dźěćimi Israela, ale daj mje mojimaj staršimaj zaso strowje. 24 Přetož ty drje wěš, o Knježe, zo sym w twojim mjenje wjele zastojnstwa k blišemu wukonjał a moju mzdu wot tebje přijimał. 25 Na to wustupi Knjezowy jandźel pódla Salome a dźeše: Bóh, Knjez, je twoju modlitwu wusłyšał, wupřestrěj swoju ruku po dźěsću a njes je, da budźeš znowa zhotowjeny. 26 Salomow dźěše połnje wjesela k dźěsću a rjekny: »Ja chcu so toho dótknyć«: 27 A wona chcyše so k njemu wopomnić, přetož rjekny: To je wulki kral, kotryž je so w Israelu narodźił. 28 A bórze bu Salome wuhojeny. 29 A baba wopušći prózdnjeńcu, po tym zo bu wot Boha schwalena. 30 A hlej! Hłós zeńdźe so k salomej: Njewozjednu spodźiwne wěcy, kotrež sy widźał, doniž dźěćo do Jerusalema njepřińdźe. 31 A tež Salome wotpućowaše, wot Boha schwaleny. KAPITEL 15 1 A Joseph so pósła, woteńć, dokelž nasta wulki njeporjadk w Betlehemje přez přichad někotrych mudrych muži z rańšeho kraja. 2 Štó je prajił: Hdźe je so kral Židow narodźił? Přetož my smy jeho hwězdu we wuchodźe widźeli a smy přišli, zo bychmy so k njemu prócowali. 3 Jako Herodes to słyšeše, bu wón jara znjeměrnjeny a pósła posołow k mudrym a k měšnikam a prašeše so jich w radnicy: 4 A rjekny jim: Hdźe je napisane wo Chrystusu, kralu, abo hdźe so wón narodźi? 5 A woni praja jemu: W Betlehemje w Judeja; Přetož tak steji napisane: A ty, Betlehemje w kraju Juda, njejsy najmjeńši mjez wjerchami wot Judy, přetož z tebje budźe knježićel wuchadźeć, kotryž budźe mój israelski lud knježić. 6 A po tym zo bě wyšich měšnikow wotpósłał, wopraša so mužow w radnicy a rjekny jim: Što sće na kralu widźeli, kiž je so narodźił? 7 A woni jemu wotmołwichu: Widźachmy njewšědnu wulku hwězdu swěćić pod hwězdami njebja a přeprudźachmy wšitke druhe hwězdy tak jara, zo njejsu so hižo widźomni stali, a my wužrachmy přez to, zo bě so w Israelu wulki kral narodźił, a tohodla smy přišli, so k njemu modlić. 8 Da rjekny Herodes jim: Dźiće a wobhońće so horliwje! A jeli dźěćo namakaće, tak přinjese mi zaso powěsć, zo přińdu a so tež wone je kupju. 9 A mudri so wućahnychu, a hlej, hwězda, kotruž na wuchodźe widźachu, dźěše jim doprědka, doniž njepřińdźe a nad prózdnjeńcu steješe, hdźež małe dźěćo z Mariju, jeho maćerju, bě 10 A woni zrodźichu wows ze swojich pokładow a woprowachu jemu złoto, woruch a myru. 11 A jako buchu wosnje wot jandźela warnowani, zo njeměli so přez Judeju k Herodesej wróćić, ćehnjechu woni po druhim puću do swojeho kraja.
KAPITEL 16 1 Jako Herodes widźeše, zo bu wot mudrych wusměšowany, a dokelž bě jara rozzłobjeny, přikaza wón někotrym mužam, přiwzać a wšitke dźěći morić, kotrež běchu w Betlehemje, wot dweju lět a młódši. 2 Jako Marija pak słyšeše, zo mějachu so dźěći morić, so jara boješe, wza dźěćo a zwi je we pjeluškach a połoži jón do wolaceho žłobika, dokelž njebě w hospodźe městna za nich. 3 Kaž tež Hilžbjeta słyšeše, zo měješe so jeje syn Jan pytać, wza wona jeho a dźěše horje na hory a rozhladowaše so za schowom. A njebě žane tajne městno namakać. 5 Dócpě wona we sebi a rjekny: O Hora Knjeza, wzmi mać z dźěsćom. 6 Přetož Hilža njemóžeše horje stupać. 7 A bórze bu hora dźělena a přiwza ju. 8 A zjewi so jim knjezowy jandźel, zo by jich zachowił. 9 Herodaš pak pytaše za Janom a pósła wotročkow za Cachariasom, jako słužeše při wołtarju, a rjekny jemu: Hdźe sy swojeho syna potajił? 10 Wón jim wotmołwi: Ja sym słužownik Boži a wotročk při wołtarju; Zwotkel mam wědźeć, hdźe mój syn je? 11 Tam wróćichu so wotročcy wróćo a Herodesej wšitko powědachu. Tuž so rozzłobi a rjekny: Njedyrbi tutón Syn swojeho samsneho krala w Israelu być? 12 A wón pósła swojich wotročkow zaso k Cachariasej a rjekny: Praj nam wěrnosć, hdźe je twój syn, přetož wěš, zo je twoje žiwjenje w mojej ruce. 13 Da wotročcy dźěchu a powědachu jemu sćěhowace: 14 Cacharias pak jim wotmołwi: Ja sym martrar za Boha, a hdyž moju krej rozlije, budźe Knjez moju dušu přiwzać. 15 A wě, zo sće njewinowatu krej přelali. 16 Cacharias pak bu při zachodźe templa a wołtarja a na hadźicy zamordowany. 17 Ale dźěći Israela njewužrachu, hdy bu morjeny. 18 A k hodźinje postrowa dźěchu měšnicy do templa, ale Zacharias njepřińdźe jim po wašnju napřećo a požohnowa jeju. 19 A tola čakachu přeco hišće na to, zo by ju strowił. 20 A hdyž widźeštaj, zo njebě hižo dołho wjace přišoł, zwaži so jedyn z nich do swjatnicy, hdźež bě wołtar, a widźeše krej na zemi ležo, sprostnjeny. 21 A hlej, to rjekny hłós z njebjes: Cacharias je zamordowany, a jeho krej so njewotpłaći, doniž wjećićel jeho kreje njepřińdźe. 22 Hdyž pak to słyšeše, so stróži a woteńdźe a powědaše měšnikam, štož bě widźał a słyšał. A dźěchu wšitcy nutř a widźachu fakt. 23 da wujachu třěchi templa a buchu wot horjeka hač dele roztorhane. 24 A woni njemóžachu ćěło namakać, ale jenož krej, kotraž bě so twjerda kaž kamjeń stała. 25 A woni zahiny do błudy a powědachu ludej, Cacharias bu zamordowany, a wšitke kmjeny Israela wo tym słyšachu a žarowachu wo njeho a skoržachu tři dny. 26 A měšnicy wuradźowachu so wo wosobje, kotraž měješe po nim sćěhować. 27 A Simeon a tamni měšnicy losnychu, a los padny na Simeon. 28 Přetož Swjaty Duch bě jemu přilubił, zo njebudźe prjedy wumrěć, hač je Chrystusa w mjasu přińć widźał.