Prěni ewangelij z dźěćatstwa Jězusa Chrystusa KAPITEL 1 1 Slědowace rozprawy namakachmy w knize Josepha, wyšeho měšnika, kiž bu wot někotrych Kaiphasa mjenowany 2 Wón powěda, zo Jezus hižo w kolebce rěčeše a swojej maćeri rjekny: 3 Marja, ja sym Jezus, Syn Boži, słowo, kotrež sy po wozjewjenju jandźela Gabriela na tebje wunjesł, a mój Wótc je mje pósłał do zboža swěta. 4 W třistańtym lěće alexandroweho časa wuda Augustus dekret, po kotrejž mějachu wšitke wosoby do swójskeho kraja hić, zo bychu wodawkowali. 5 To pozběhny so Jozef a ćehnješe z Marju, swojej mandźelskej, do Jerusalema a potom do Betlehema, zo by wón a jeho swójbu w měsće swojich wótcow wodawkował. 6 A hdyž přińdźeštaj k prózdnjeńcy, wuzna Marja Josephowa, zo bě swój čas přišła, a wona njemóže do města hić, a rjekny: Laßt nam do tuteje prózdnjeńcy hić. 7 W tutym času bě słónco krótko před tym, so chować. 8 Joseph pak pokročowaše, zo by jej po babu šoł. A jako widźeše staru hebrejšćinu, kotraž bě z Jerusalema, rjekny wón k njej: Prošu, pój sem, dobra žona, a dźi do teje prózdnjeńcy, da budźeš tam žonu widźeć, kotraž je runje zwólniwa, wuzběhnyć. 9 bě po chowanjach słónca, jako přińdźeštaj stara a Joseph z njej do prózdnjeńcy a wobaj doběžaštaj. 10 A hlej, bě wšitko napjelnjene ze swěcami, wjetše hač swětło lampow a swěčkow a wjetše dyžli swětło słónca same. 11 ćěšenk so potom do pjeluškow zawi a srěbaše na nadromaj swojeje maćerje, swjateje Marije. 12 Jako wobaj tute swětło widźeštaj, běštej zadźiwanej. Stara so swjatu Mariju wopraša: "Sy ty mać tutoho dźěsća?" 13 swjata Marija wotmołwi: Wona to bě. 14 Na to rjekny stara: Ty sy cyle wšelako ze wšěch druhich žonow. 15 Swjata Marija wotmołwi: Kak žane dźěćo njedawa, kotrež mojemu synej runa, tak tež žana žónska njedawa kaž jeho mać. 16 Stara wotmołwi a rjekny: »O moja knjeni, sym sem přišoł, zo bych wěčnu mzdu docpěł. 17 Da rjekny mać Boža, swjata Marija, k njej: Połož swojej ruce na dźěćo; A jako běše to činiła, bu wona cyle. 18 A jako woteńdźe, rěčeše wona: Wotnětka, wšitke dny mojeho žiwjenja, budu so wo tute dźěćo starać a jemu słužić. 19 A jako pastyrjo přichadźachu a woheń běchu zapalili a nade mnu so wjeselałe, zjewichu so jim njebjeskich wójskow a chwalachu a so najwyšeho Boha pomamam. 20 A dokelž běchu pastyrjo ze samsnym dźěłom zaběrani, zjewi so prózdnjeńca tehdy kaž krasny templ, dokelž so jazyki jandźelow a ludźi zjednoćichu, zo bychu so Bohu prócowali a překrasnjeli w porodźe Knjeza Chrystusa dla. 21 Jako pak stara Hebrejčanka wšitke tute wočiwidne dźiwy widźeše, chwaleše jich Boha a dźeše: Dźakuju so tebi, ow Božo, ty Božo israelski, zo stej mojej woči porod Zbóžnika swěta widźałoj. KAPITEL 2 1 A jako bě čas jeho wobrězanja přišoł, mjenujcy wosmy dźeń, na kotrymž zakoń přikaza, dźěćo přitřihać, wobrězowachu jón w prózdnjeńcy.
2 A stara hebrejčanka wza předkóžku (druzy praja, zo je pupkowu šnóru wzała) a wobchowa ju w alabasterskim kašćiku ze starym nardowym wolijom. 3 A wona měješe syna, kotryž bě apotekar, ke kotremuž praji: Wzmi so na kedźbu, zo njepředawaš tutu alabasterowu tyzku z narćowej žałbu, tež hdyž by so ći třista pence za to skićił. 4 Tole pak je alabasterowy kašćik, kotryž Marija, hrěšnica, wobstara a žałbu z njeje na hłowu a noze našeho Knjeza Jezusa Chrystusa goß a jón z włosami swojeje hłójčki wótrě. 5 A po dźesać dnjach dowjezechu jeho do Jerusalema, a štyrcetych dnjow po jeho porodźe přinjesechu jeho w templu před Knjeza a přinjesechu jemu prawe wopory, kaž to zakoń Mójzasa předpisa, mjenujcy daß kóždy muž, kotryž ćěło wotewri, Bóh swjaty mjenowany być. 6 We wonym času widźeše jeho stary Simeon kaž swětłowy stołp swěćić, jako swjata knježna Marja, jeho mać, jeho na rukomaj njeseše a bu wot najwjetšeje wjesełosće spjelnjena. 7 A jandźeljo stejachu wokoło njeho a so na njeho modlachu, kak stražnicy krala wokoło njeho steja. 8 A Simeon bližeše so swjatej Mariji, wupřestrě swojej ruce za njej a rjekny Chrystusej, Knjezej: Nó, ow mój Knježe, twój wotročk budźe w měrje dźělić po swojim słowje; 9 Přetož mojej woči stej twoju smilnosć widźałoj, kotruž sy k zbožu wšěch ludow přihotował. Swětło za wšitke ludy a česć swojeho luda Israel. 10 Tež profetka Hana bě přitomna, a hdyž bliže přińdźe, chwaleše Boha a swjećeše zbožo Marije. KAPITEL 3 1 A poda so: Knjez Jezus so narodźił k Betlehemej, městu w Judei, za čas krala Herodaša. Mudri přijědźechu z rańšeho kraja do Jerusalema po wěšćenju softra a přinjesechu wopory sobu, mjenujcy złoto, woruch a myra, modlachu so jeho a přinjesechu jemu swoje dary. 2 A žona Marja wza jedne ze swojich pjeluškow, do kotrehož bě dźěćo zawalene, a dawaše jim město žohnowanja, kotrež dóstachu wot njeje jako jara nadobny dar. 3 A w samsnym času zjewi so jim jandźel w postawje woneje hwězdy, kiž bě do toho jeje wjednik na jeje jězbje był. Swětłu slědowaštaj, doniž so do jeje wótčiny njenawróćichu. 4 Hdyž so wróćichu, přińdźechu jich kralojo a wjerchojo k nim a so prašachu: Što bychu widźeli a činili? Kajku jězbu a nawrót mějachu? Kotru towaršnosć mějachu na dróze? 5 Pak zrodźichu pjeluški, kotrež bě jim swjata Marija dała, a dźeržachu za to swjedźeń. 6 A po tym zo běchu po wašnju swojeho kraja woheń zapalili, so k temu pomama. 7 A woheń ćisny wótřičk do njeho, wza jón a jón zdźerža. 8 A hdyž bě woheń zhašeny, wuwzachu pjeluški njewobškodźene, jako by so jeho wohenja dótknył. 9 A woni počachu košić, połožichu je na jeje hłowu a jeje woči a rjeknychu: To je lubje dwělomna wěrnosć, a je woprawdźe dźiwne, zo woheń woheń spalić njemóžeše a jěsć njemóžeše. 10 A woni wzachu je a połožichu je z najwjetšej česćownosću pod jich pokłady. KAPITEL 4 1 Jako nětk Herodes pytny, zo so mudri dlijachu a so k njemu njenawróćichu, zawoła wón měšnikow a mudrych hromadźe a rjekny: Praj mi, na kotrym městnje ma so Chrystus narodźić? 2 A jako wotmołwichu, započa wón w Betlehemje, měsće w Judeja, w swojim zmysle smjerć Knjeza Jezusa Chrystusa wupjec. 3 Jandźel Knjeza pak zjewi so Josephej w sparje a rjekny: Stawaj, wzmi dźěćo a swoju mać a ćehń do Egyptowskeje, ručež honač spěwa. Tuž wón stany a dźěše. 4 A hdyž ze sobu samym wo swojej jězbje rozmyslowaše, přińdźe ranje wo nim. 5 W běhu jězby torhachu pasy sedła.
6 A nětko bližeše so wulkemu městu, w kotrymž jedyn přibóh běše, ke kotremuž tamni přibohojo a bohojo Egyptowskeje swoje wopory a sluby přinjesechu. 7 A při tutym přibohu słužeše jemu měšnik, kotryž, tak husto satan z tutoho přiboha rěčeše, wobydlerjam Egyptowskeje a wonych krajow powědaše, što wón praješe. 8 Tutón měšnik měješe třilětneho syna, kotryž bě wot wulkeho mnóstwa čertow wobsydnjeny, kiž wjele spodźiwnych wěcow wuprajichu, a jako čert jeho hrabny, dźěše nahi z roztorhanymi šatami wokoło a mjetaše kamjenje na te, kotrež wón widźeše. 9 Blisko tutoho přiboha běše hospoda města, a jako Joseph a swjata Marija do tuteje hospody přińdźeštaj, běchu wšitcy wobydlerjo města zadźiwani. 10 A wšitcy zastojnicy a měšnicy přibohow zhromadźichu so před tutym přibohom a prašachu so tam a rěčachu: Što woznamjenja wšo tute stróžele a bojosće, kiž je přez naš cyły kraj přišoł? 11 Přibóh jim wotmołwi: Njeznaty Bóh je sem přišoł, kiž je wěrny Bóh; Njeje tež nikoho nimo njeho, kiž by bójskemu požčowarnju hódny był. Přetož wón je woprawdźe Syn Boži. 12 Před jeho sławu třepotaše tutón kraj, a při jeho přińdźenju steji pod tučasnym rozhorjenjom a hnězdźenjom. A my sami smy so nastróžili wo wulkosći jeho mocy. 13 A w samsnym wokomiku popadny tutón přibĕh, a při jeho padźe běžachu wšitcy wobydlerjo Egyptowskeje a druzy hromadźe. 14 Hdyž pak syn měšnika do hospody dźěše, dźěše wón do hospody a namaka tam Josepha a swjatu Mariju, kotruž běchu wšitcy druzy zawostajili a wopušćili. 15 A jako bě žónska swjatej Mariji pjeluški Knjeza Chrystusa wumyła a k sušenju na kolik powěsnyła, wza wot čerta wobsedźacy pachoł jednu z nich dele a połoži ju na swoju hłowu. 16 A bórze počachu čertojo, z jeho erta přińć a w postawje wrónow a hadow wulećeć. 17 Wot toho časa bu pachoł přez móc Knjeza Chrystusa wuhojeny, a wón započa, chwalby spěwać a so Knjezej dźakować, kiž bě jeho wuhojił. 18 Jako jeho nan widźeše, zo bě wón zaso strowy, rjekny: »Mój syno, što je so z tobu stało, a přez čo sy wuhojeny? 19 Syn wotmołwi: Jako mje čerty hrabnychu, dźěch do hospody a namakach tam jara rjanu žonu z hólcom, kotrychž pjeluški bě ju krótko do toho wumyła a na kolik powěsnyła. 20 jedyn z nich wzach a sydnych sej jón na hłowu, a hnydom wopušćichu mje čertojo a ćeknychu. 21 Da so nan jara wjeseleše a dźeše: Mój Syn, snano je tutón pachoł Syn žiweho Boha, kiž je njebjesa a zemju sčinił. 22 Přetož ručež wón k nam přińdźe, rozłama so přibóh, a wšitcy bohojo padachu dele a buchu wot wjetšeje mocy zničeni. 23 A spjelni so wěšćenje, kotrež tam rěka: Z Egyptowskeje sym swojeho syna wołał. KAPITEL 5 1 Jako pak Joseph a Marija słyšaštaj, zo běše přibóh spowróćeny a zničeny, buchu wot bojosće a třepotanja zajate a prajichu: Jako běchmy w kraju Israelu, chcyše Herodes Jezusa morić a mori k tutomu zaměrej wšitkich ćěšenkow w Betlehemje a we wokolinje. 2 A njeje dwěla, zo Egyptowčenjo, hdyž słyša, zo je so tutón přibóh rozłamał a powalił, so z wohenjom spalić. 3 A woni podachu so k tajnym městnam rubježnikow, kotřiž pućowacym, hdyž přednošowachu, swoje wozy a drasty rubjachu a je putali wotnjesechu. 4 Hdyž tući paduši přińdźechu, słyšachu wulku haru, kak haru krala z wulkim wójskom a mnohimi konjemi, a trompety, kiž při jeho uwertirach ze swójskeho města zaklinčachu, wo čimž běchu tak nastróženi, zo swój cyły popad zaběžachu a chwatnje wulećachu. 5 Na to pozběhnychu so jeći a rozpušćichu mjez sobu puta, wzachmy kóždy swoje zaki a dźěchu preč a widźachmy Josepha a Mariju k nim přińć a so prašachu: Hdźe je kral, kotrehož
přibliženje rubježnicy słyšachu a nas wopušćichmy, tak zo běchmy nětk wuhojeni wotešli? 6 Joseph wotmołwi: Wón budźe nas sćěhować. KAPITEL 6 1 A dźěštaj do druheho, hdźež bě žona, kiž bě wot jednoho čerta wobsedźana a w satanje, tutón zaklaty rebel, swoje bydlenje wzał. 2 jednu nóc, jako dźěše po wodu, njemóžeše sej ani swoju drastu woblec ani w domje być. Ale tak husto jich z rjećazami abo plećenjemi putachu, rozdrě je a dźěše won do pusćiny, a druhdy steješe wona tam, hdźež so puće křižowachu, a na cyrkwinskich dworach a mjetaše kamjenje za ludźimi. 3 Jako swjata Marija tutoho muža widźeše, měješe sobuželnosć z njej. Na to wopušći jich jako pomoc a wućekny w postawje młodźenca a rjekny: Běda mi, smjerće dla, Marja, a twojeho Syna. 4 A žona bu wot swojeje čwěle wuswobodźena. Dokelž pak so naha čuješe, so wona začerwjeni a wobeńdźe, muža widźeć, wobleče so swoje drasty, dźěše domoj a powědaše swojemu nanej a jeje přiwuznym, ći, dokelž běchu najlěpši města, swjatej Mariji a Józefej z najwjetšej česćownosću pohosćichu. 5 Hdyž běchu na druhim ranju dosć składow za puć dóstali, wopušćichu je a přińdźechu nawječor do druheho města, hdźež měješe so tehdy kwas swjećić. Ale přez kumšty satana a skutki někotrych kuzłarjow bu njewjesta tak něma, njejědźeše ani huby wočinić. 6 Jako pak tuta něma njewjesta widźeše, kak žona Marija do města přińdźe a Knjeza Chrystusa na swojimaj rukomaj njeseše, přećahny wona swojej ruce po Knjezu Chrystusu a wza jeho do swojeju rukow, wobjima jeho kruće a kusaše jeho jara husto, hibaše jeho a tłóčeše jeho k swojemu ćěłu. 7 Alsbald rozpušći so šnóra jeje jazyka, a jeje wuši so wotewrěštej, a wona poča chwalospěwy na Boha spěwać, kotrejž bě ju wobnowił. 8 A we wonej nocy knježeše wulke wjeselo mjez wobydlerjemi města, kotřiž wěrjachu, Božo a jeho jandźeljo su mjez nimi dele přišli. 9 na tutym městnje přebywachu tři dny a zetkachu so z najwjetšej česćownosću a najknjecnišej bjesadu. 10 A jako běchu potom wot ludźi z składami za puć wuhotowali, ćehnjechu dale a ćehnjechu do druheho města, w kotrymž chcychu so zasydlić, dokelž bě to sławne městno. 11 Bě w tutym měsće knježna, ta, jako jednoho dnja k rěce dele stupaše, zo by so kupała, hlej, zaklaty satan skoči w postawje hada na nju. 12 A wón hasny so wokoło jeje brjucha a lehny so kóždu nóc na nju. 13 Jako tuta žona swjatu Mariju wuhlada a Knjeza Chrystusa, dźěćo, w swojim busu, prošeše ju swjata Marija, jej dźěćo ke košenju dać a ju w swojimaj rukomaj njesć. 14 Hdyž bě wona přizwoliła a žona dźěćo hibała, wopušći satan ju a ćekny, a žona jeho ženje wjace njewidźeše. 15 Na to chwalachu wšitcy susodźa najwyšeho Boha, a žona mytowaše ju z bohatym dobroćelstwom. 16 Nazajtra přinjese samsna žona derje wonjatu wodu, zo by Knjeza Jezusa myła. A hdyž bě jeho wumyła, wobchowa wodu. 17 A bě tam holca, kotrejež ćěło bě běłe wot wusada, a jako bu z tutej wodu rozbuchnjene a płokane, bu hnydom wot jeho wusada wurjedźena. 18 A lud rěčeše bjez dwěla: Jozef a Marija a pachoł staj bohaj, přetož njewupadataj kaž smjertnaj. 19 A hdyž so k zazběhej hotowachu, přińdźe holca, kotraž bu wot wusada bědźina, a prošeše ju, wona chce jej dowolić, z nimi hić. Tuž zwolichu, a holca dźěše z nimi, doniž njeńdźeštej. Woni přińdźechu do města, w kotrejž bě palast wulkeho krala a kotrehož dom daloko wot hospody njeležeše. 20 Tu wostachu stejo, a hdyž holca jednoho dnja k žonje princa dźěše a ju w zrudnym a zrudnym stawje namaka, prašeše so wona ju za přičinu jeje sylzow.
21 Wy wotmołwi: Njedźiwajće so na moje zdychowanje, přetož sym we wulkim njezbožu, wo kotrymž nikomu powědać njezwěrju. 22 Ale, praji holca, jeli chceš mi twoju priwatnu tyšnosć dowěrić, tak móžu ći snano lěk za to namakać. 23 wo to, praji žona princa, dyrbiš potajnstwo wobchować a to nikomu žiwje zjewić. 24 Sym z tutym wjerchom woženjeny był, kotryž jako kral nad wulkimi knjejstwami knježi, a sym dołho z nim žiwy był, prjedy hač měješe dźěćo wote mnje. 25 Skónčnje wot njeho přijach, ale ach! Ja porodźich wusadneho Syna; Jako to widźeše, nochcyše to dźeržeć za swoje wobsydstwo, ale rjekny mi: 26 pak moriš jeho abo sćeleš jeho k haći na tajkim městnje, zo njeby ženje ničo wot njeho njesłyšił; A nětk staraj so wo sebje samoho; Njebudu će ženje wjace widźeć. 27 A tu rěza a skoržu wo swojich bědnych a bědnych poměrach. Ach, mój syno! Ach, mój mužo! Sym ći to zjewił? 28 Holca wotmołwi: »Ja sym lěk přećiwo twojej chorosći namakał, to ći slubju; přetož tež ja sym wusadźeny był, ale Bóh je mje wučisćił, tež teho, kiž Jezus rěka, Syna žony Marje. 29 Hdyž so žona wopraša, hdźe tutón Bóh budź, wo kotrymž rěčeše, wotmołwi holca: »Wón bydli pola was tu w samsnym domje.« 30 Ale kak móže to być? praji ju; Hdźe wón je? Hlej, wotmołwi holca, Jozef a Marija; A dźěćo, kotrež je pola nich, rěka Jezus, a wón to je, kiž je mje wot mojeje chorosće a čwěle wuswobodźił. 31 Ale na kotre wašnje, wona praji, sy ty ze swojeho wusada wurjedźeny? Nochceš mi to prajić? 32 Čehodla nic? praji holca; Wzach wodu, z kotrejž bě so jeho ćěło wumyło, krjepješe na mnje, a mój wusad so zhubi. 33 Da pozběhny so napominanje princa a pohosći ju, z tym zo josephej wulku hosćinu spřihotowa, wosrjedź wulkeje črjódy muži. 34 A na druhi dźeń wza wona wonjatu wodu, zo by Knjeza Jezusa myła, a krjepješe sem samsnu wodu nad swojim synom, kotrehož bě sobu přinjesła, a jeje syn bu hnydom wot swojeho wusada wučisćeny. 35 Da spěwaše bohu dźak a chwalbu a rjekny: Chwalba budź mać, kotraž je će narodźiła, o Jezus! 36 hojiš potajkim ludźi, kotřiž su ze samsneje přirody kaž ty, z kotrejž so twoje ćěło wumyje? 37 Potom předstaji ju žonje Mariji jara wulke dary a pósła je ze wšěm móžnym česćowanjom. KAPITEL 7 Pozdźišo dóńdźeštaj do druheho města a měještaj wolu, so tam zadomić. 2 A dźěštaj do domu muža, kiž bě čerstwje woženjeny, ale přez zapławjenje kuzłarjow swoju žonu wužiwać njemóžeše. 3 Jako pak w tutej nocy w jeho domje bydlachu, bu muž wot swojeho njeroda wuswobodźeny. 4 A hdyž so na zažnym ranju pósłachu, swoju jězbu dale wjesć, jich čerstwje woženjeny zbrašeny a přihotowaše jim nadobnu bjesadu. 5 Hdyž pak na druhim ranju dale ćehnjechu, přińdźechu do druheho města a widźachu tři žony z rowa hić, kotrež wuńdźechu pod wulkim płakanjom. 6 Hdyž swjata Marja ju wuhlada, rjekny k holcy, kotraž bě jeje towarška, a rjekny: Dźi a prašej so ju, što je z nimi lós, a kajke njezbožo je so jim stało? 7 Hdyž so holca ju wopraša, njedachu jej wotmołwu, ale so zaso prašachu: Štó wy sće, a dokal dźeće? Dokelž je dźeń daloko nimo, a nóc je blisko. 8 Smy pućowacy, rěči holca, a pytamy hospodu, w kotrejž móžemy přenocować. 9 Wy wotmołwichu: Dźi z nami a bydlu pola nas. 10 A woni jim sćěhowachu a zawjedźechu so do noweho domu, kotryž bě ze wšelkimi meblemi derje zarjadowany.
11 bě nětko zymski čas, a holca dźěše do jstby, hdźež běchu tute žony, a namaka je płakajo a skoržace kaž do toho. 12 pódla njeju steješe mul, kiž bě ze židu pokryty, a podnurjenc wisaše ze swojeje šije dele, kotrehož woni kusachu a picowachu. 13 Jako pak holca rjekny: »Kak rjenje, moje damy, je mula! Woni wotmołwichu pod sylzami a rjeknychu: Tutoho mula, kotrehož widźiš, bě naš bratr, narodźeny wot samsneje maćerje kaž my. 14 Přetož jako naš nan zemrě a nam jara wulke zamóženje zawostaji a my jenož tutoho bratra mějachmy a so prócowachmy, jemu so hodźacu partiju stworić, a myslachu, zo měł so woženić kaž druzy mužojo, to wokuzła jeho hłowata a žarliwa žona, bjeztoho zo bychmy ju wumyli. 15 A w nocy, krótko do switanja, jako běchu durje domskeho kruće zawrjene, widźachmy, zo bu naš bratr do mula přeměnjeneho, kaž jeho nětko widźiće. 16 A my, w zrudnym stawje, w kotrymž nas widźiće, dokelž nimamy žanoho Wótca, kiž nas tróštuje, su nas na wšě mudre, magier a wěšćerjo swěta wobroćili, ale njejsu nam ničo pomhali. 17 Tak husto kaž so z tyšnosću stłóčeni čujemy, so pozběhnjemy a dźemy z tutej našej maćerju k rowu našeho nana, hdźež my, hdyž smy so dosć płakali, domoj so nawróćimy. 18 Jako bě holca to słyšała, wona praji: Přimńće zmužitosć a přestańće ze swojimi strachami, přetož maće lěk za waše tyšnosće w bliskosći, mjez wami a wosrjedź wašeho domu. 19 Přetož tež ja běch wusadźeny; Jako pak tutu žonu a z njej tute małe dźěćo widźach, kotrehož mjeno Jezus je, wokrjepich swoje ćěło z wodu, z kotrejž bě jeho mać jeho wumyła, a ja so bórze wustrowich. 20 A ja sym sej wěsty, zo je tež kmany, tebje w twojej nuzy wuswobodźić. Tehodla stań, dźi k mojej knjeni, Marja, a hdyž sy ju do swojeje stwy přinjesła, tak wotkryj jej potajnstwo a prošu ju zdobom nutrnje, sobuželnosć ze swojej wěcku měć. 21 Ručež běchu žony narěč holcy słyšeli, chwatachu k swjatej Mariji, předstajichu so jej, so před njej zasydlichu a płakachu. 22 A rjekny: Ow naša luba žona swjata Marija, smil so nad twojej mólbu, přetož my nimamy žanu hłowu našeje swójby, nikoho, kiž je starši hač my; Žadyn nan a žadyn bratr, kiž před nami za- a wuńdźe. 23 Tule klamu pak, kotruž widźiće, bě naš bratr, kotrehož je někajka žona přez kuzłanje do tutoho stawa přinjesła, kotruž widźiće. 24 To bu swjata Marija zrudźena přez jeje pad, wza Knjeza Jezusa a sadźi jeho na chribjet mulerja. 25 A rjekny swojemu synej: O Jezus Chrystus: Městno tutoho mula zaso sem (abo hoj) po swojej wurjadnej mocy a spožč jemu zaso podobu čłowjeka a rozumneho stworjenja, kaž běše to prjedy činił. 26 To je swjata žona Marija lědma prajiła, ale mulenje přiwza hnydom čłowječu postawu a bu młody muž bjez kóždeho měška. 27 A wón a jeho mać a sotry modlachu so k žónskej Mariji, pozběhnychu dźěćo na njej hłowu, wokošichu je a rjeknychu: Chwalena budź twoja mać, ow Jezus, ow Zbóžnik swěta! Požohnowanej stej wóčce, kotrejž stej tak zbožownej, tebje widźeć. 28 A tej sotře powědaštej swojej maćeri a rjeknyštej: Zawěrnje, naš bratr je so zaso do swojeje prjedawšeje postawy wróćił přez pomoc Knjeza Jezusa Chrystusa a přez dobrotu woneje holcy, kotraž je nam wo Mariji a swojim synje powědała. 29 A dokelž je naš bratr njewudaty, tak je derje, daß my jeho z tutej holcu, jeje słužownicu, woženimy. 30 Hdyž běchu Marju w tutej naležnosći konsultowali a ju swoje přihłosowanje dali, činjachu krasny kwas za tutu holcu. 31 A jako so jeje tyšnosć do wjesela přeměni a jeje zrudoba do radosće, počachu juskać. A wjesoły być a spěwać, w swojej najbohatšej drasće, z prokawami. 32 Po tym chwalachu a chwalachu Boha a rjeknychu: O Jezuso, Syn Dawidowy, kiž ty tyšnosć we wjeselu a zrudoby do wjesołosće přeměniš!
33 Na to wostaštaj Josef a Marija dźesać dnjow a ćehnještaj potom dale, po tym zo běštaj wot ludźi wulku česćownosć docpěłoj. 34 A hdyž z nich rozžohnowachu a so domoj nawróćichu, wołachu: 35 předewšěm pak holca. KAPITEL 8 1 Po jich puću přińdźechu do pusćinoweho kraja, a prajichu jim, zo je wot rubježnikow domapytane. Tak přihotowaštaj so Josef a swjata Marija na to, ju w nocy přeprěčić. 2 A hdyž dźěštaj dale, hlej, widźeštaj rubježnikaj na dróze spać a z nimi wulku ličbu rubježnikow, kotřiž běchu jich zwjazkowi towaršojo, kotřiž tež spachu. 3 Tutej rěkaštej Titus a Dumachus; A Titus rjekny Dumachusej: »Prošu će, přeprošu tutych ludźi měrnje nimo, zo njeby naša towaršnosć ničo z nich zjěła.« 4 Jako pak so Dumachus spjećowaše, praji Titus zaso: »Ja chcu ći štyrceći krupow dać a za zawdawk swój pas wzać, kotryž je wón jemu dał, jako je rěčał, zo njeby hubu wočinił a žanu haru činił.« 5 Jako žona Marju dobrotu wuhlada, kotruž bě rubježnik jim wopokazał, rjekny wona k njemu: Božo, Knjez, budźe će k swojej prawicy přiwzać a tebi wodaće swojich hrěchow dać. 6 Tu wotmołwi Knjez Jezus a rjekny swojej maćeri: Hdyž su so třiceći lět minyli, o maći, budu mje Židźa w Jerusalemje křižować; 7 A tutej škćikaj budźetej ze mnu w samsnym času na křižu, Titus k mojej prawicy a Dumachus k mojej lěwicy, a wottam póńdźe Titus přede mnu do paradiza. 8 A hdyž bě prajiła: »Bóh zwarnuj, zo by to twój los był, o mój syn«, ćehnjechu woni do města, w kotrejž běchu wjacore přibohow. Drje, ručež so jemu bližachu, na pěskowe hórki přeměnichu. 9 A dźěštaj k wonemu platanowemu štomej, kiž rěka nětko Matarea. 10 A w Matarea da Jězusa, Knjez, jednu studnju žórlić, w kotrejž swjata Marija swój kabat myješe. 11 A balsam so we wonym kraju z potu wutwori, kotryž je wot Knjeza Jezusa dele běžał. 12 wottam ćehnjechu do Memphisa, widźachu faraona a wostachu tři lěta w Egyptowskej. 13 A Knjez Jězus je w Egyptowskej jara wjele dźiwow činił, kotrež ani w ewangeliju dźěćatstwa ani w ewangeliju dokonjanosće njenamakaš. 14 Po třoch lětach nawróći so wón z Egyptowskeje, a hdyž přińdźe do bliskosće Judy, boješe so Joseph, nutř hić. 15 Jako słyšeše, zo je Herodes mortwa a zo knježi jeho syn Archelaos na jeho městnje, so boješe. 16 A hdyž wón do Judejskeje dźěše, zjewi so jemu jandźel Boži a rjekny: O Joseph, dźi do města Nacareta a wostań tam. 17 Je woprawdźe spodźiwne, zo so wón, Knjez wšěch krajow, tak přez telko krajow tam a sem njese. KAPITEL 9 1 Hdyž přińdźechu pozdźišo do města Betlehem, namakachu tam wjacore jara zadwělowane chorosće, kiž buchu dźěćom tak wobćežne, zo wjetšina z nich zemrě. 2 běše jónu žona, kotraž měješe choreho syna, kotrehož wona, jako wumrěću ležeše, k swjatej žonje Mariji dowjedźe, kotruž wona widźeše, jako Jezusa Chrystusa wumy. 3 To rjekny žona: Ow moja žona Marja, pohladaj na tutoho mojeho syna, kotryž so wot najhrózbnišich bolosćow bědźi. 4 Hdyž swjata Marija ju słyšeše, rjekny: Wzmi sej kusk wot wody, z kotrejž sym swojeho syna wumył, a pokaž jeho z tym. 5 A wona wza tróšku wot wody, kaž bě sej swjatu Mariju přikazała, a rozbuchny z tym swojeho syna, kotryž, wot jeho sylnych bolosćow zmučni, wusnył. A po tym zo bě tróšku spał, wotući dospołnje strowy a zhraba so.
6 Mać wjeseleše so nad tutym wuspěchom a dźěše zaso k swjatej Mariji, a swjata Marija rjekny jej: Chwal Boha, kiž je swojeho syna wuhojił. 7 Na samsnym městnje bě druha žona, susodka wot njeje, kotrehož syn bě nětko wuhojeny. 8 Syn tuteje žony ćerpješe na samsnej chorosći, a jeho woči běštej nětko nimale cyle zawrjenej, a wona skoržeše dźeń a nóc wokoło njeho. 9 A mać dźěsća, kotrež bu wuhojene, rjekny k njej: Čehodla njepřinjeseš swojeho syna k swjatej Mariji, kaž sym swojeho syna k njej přinjesł, hdyž je w smjertnej nuzy był? A wón běše wuhojeny přez wonu wodu, z kotrejž bu ćěło jezusa płoknjeny? 10 Jako žona to słyšeše, dźěše tež wona, dóńdźe sej samsnu wodu a wumy swojeho syna z tym, na čož jeho ćěło a jeho woči hnydom zaso do swojeho prjedawšeho stawa přesadźištej. 11 A hdyž wona swojeho syna do St. Mary přiwjeze a jej swój pad wotewri, přikaza jej, so Bohu za wustrowjenje swojeho syna dźakować a nikomu rjec, što bě so stało. KAPITEL 10 1 běštej to w samsnym měsće dwě žonje muža, z kotrychž měješe kóžda choreho syna. Jedna z nich rěkaše Maria a jeje syn rěkaše Kaleb. 2 Wona so pozběhny, wza swojeho syna a dźěše k swjatej žonje Mariji, maćeri Jezusej, a poskići jej jara rjany přestrjenc a rjekny: O moja žona Marja, wzmi tutón přestrjenc wote mnje a daj mi město toho mały wijel. 3 Marja zwoli, a jako bě mać Kaleba preč, sčini wona swojemu synej płašć z pjeluška, wobleče so jeho, a jeho chorosć bu wuhojena. Ale syn tamneje žony zemrě. 4 Na tym nasta mjez nimi rozdźěl w tym, zo su wotměnjejo wobchody swójby wukonjeli, kóždy tydźeń. 5 A jako Marja, mać Kalebs, na rjad přińdźe a kachle zapyri, zo by chlěb pjekła, a wotešła, zo by po jědź šoł, da swojeho syna Kaleba při kachlach wróćo. 6 A tamna žona, jeje pódlanska dundaka, widźeše, zo bě sama, wza jeho a ćisny jeho do pjecy, kiž bě jara horca, a woteńdźe potom. 7 Jako so Marija nawróći, widźeše swojeho syna Kaleba so smějo wosrjedź kachlow ležo, a kachle běchu tak zymne, jako njeby so hišće ženje woćoplił, a wudypa, zo bě jeje pódlanska dundarka, tamna žona, jeho do wohenja ćisnyła. 8 Hdyž wona jeho wuwjedźe, donjese jeho k swjatej žonje Mariji a powědaše jej stawiznu, na čož wona wotmołwi: »Budź změrom, ja so boju, ty móhł wěc zeznajomić.« 9 Na to wza jeho pódlanska dundaka, tamna žona, hdyž při studni wodu čerpaše a Kaleb při studni hrać widźeše, a zo njebě nichtó w bliskosći, a ćisny jón do studnje. 10 A jako někotři mužojo přińdźechu, zo bychu po wodu ze studnje šli, widźachu hólca na powjerchu wody sedźeć, wućahnychu jeho z powjazami a dźiwachu so přez dźěćo a chwalachu Boha. 11 To přińdźe mać, wza jeho a njeseše jeho k swjatej Mariji, skoržeše a rjekny: Ow moja knjeni, pohladaj, što je moja pódlanska dunda mojemu synej načiniła a kak je wona jeho do studnje ćisnyła, a ja njedwěluju, zo budźe wona jenož jónu składnosć k jeho smjerći. 12 Swjata Marija jej wotmołwi: Bóh budźe twoju zranjenu wěc wusprawnić. 13 Hdyž přińdźe nětko něšto dnjow pozdźišo druha žona k studni, zo by wodu čerpała, zašmjata so jej noha w powjazu, tak zo padny wona na hłowu do studnje, a ći, kiž jej na pomoc chwatachu, namakachu swoju heju rozłamanu a jeje kosće rozbichu. 14 A wona wza zły kónc, a w njej spjelni so wuprajenje spisarja: Ryjachu studnju a sčinichu jeho hłuboko, padachu pak sami do jamy, kotruž běchu přihotowali.
KAPITEL 11 1 druha žona we wonym měsće měješe tohorunja dweju synow, kož běštaj choraj. 2 A hdyž bě tón jedyn morty, tamny, kiž smjerći blisko ležeše, wza ju žona swjateje Marije do swojich rukow, wobroći so pod sylzami na nju a rjekny: 3 O moja knjeni, pomhaj a wolóž mje! Přetož ja mějach dweju synow, jednoho sym runje pohrjebał, druheho widźu runje w mrěću ležo, hlej, kak so chutnje hnadu pola Boha pytam a so k njemu boju. 4 Tuž rjekny: Knježe, ty sy hnadny a smilny a dobroćiwy; Sy mi dweju synow darił; Toho jednoho sy na so wzał, o přelutuj mje z druhim. 5 Jako swjata Marija wulkosć swojeje tyšnosće spózna, wobžarowaše ju a rjekny: Połož swojeho syna do łoža mojeho syna a pokryj jón ze swojimi šatami. 6 A hdyž bě jeho do łoža połožiła, w kotrymž Chrystus ležeše, w kotrymž wokomik ležeše, jako bě jemu smjerć runje woči začiniła; Ručež so wóń Knjezoweje drasty Jezusa Chrystusa za hólcom předoby, wočiništej so jeho woči, a wón wołaše z wulkim hłosom za maćerju a prošeše wo chlěb a hdyž bě wón ju dóstał, wusrěba. 7 Da rjekny jeho mać: O knjeni Marja, nětko sym přeswědčena, zo mocy Boha w tebi bydla, zo by twój syn dźěći hojić móhł, kotrež su wot samsneho razu kaž wón, ručež so jeho drasty dótkaja. 8 Tutón pachoł, kotryž bu na tute wašnje wuhojeny, je tón samsny, kiž so w ewangeliju Bartholomäus mjenuje. KAPITEL 12 1 A je była wusadna žona, kotraž dźěše k swjatej žonje Mariji, maćeri Jězusa, a rjekny: O moja knjeni, pomhaj mi. 2 Swjata Marija wotmołwi: »Kajku pomoc přeješ?« Je to złoto abo slěbro, abo zo so twoje ćěło wot swojeho wusada wuhoje? 3 Štó, praji žona, móže mi to přizwolić? 4 Swjata Marija jej wotmołwi: Dočakaj tróšku, doniž njejsym mojeho syna Jezusa wumyła, a donjes jón do łoža. 5 Žona čakaše, kaž bě so jej přikazało. A jako Marja Jezusa do łoža połoži a jej bě woda dała, z kotrejž bě swoje ćěło myła, rjekny wona: Wzmi něšto wot wody a kidń je přez swoje ćěło; 6 A hdyž běchu woni to činili, bu hnydom čista a chwaleše Boha a dźakowaše so jemu. 7 A wona woteńdźe, po tym zo bě tři dny pola sebje bydliła. 8 A hdyž dźěše do města, widźeše princa, kotryž bě so z dźowku druheho princa woženił. 9 Hdyž pak wón k njej přińdźe, spózna mjez jeje wočomaj znamjenja wusada kaž hwězdu a rozjasni na to mandźelstwo za rozpušćene a kničomne. 10 Jako žona tutych ludźi w tutym stawje widźeše, kotřiž běchu přewšo zrudni a kopicu sylzow přelachu, prašeše so jich za přičinu swojeho płakanja. 11 wotmołwichu: Njeprašejće so za našimi poměrami; Njejsmy kmani, naše njezbožo něhdźe čłowjekej wozjewić. 12 Přiwšěm wona tłóčeše a prošeše ju, jej swój pad zdźělić, z tym zo naspomni, zo móhła ju snano na lěk pokazać. 13 A jako jej młodźenca pokazachu a znamjenja wusada, kotrež so mjez jich wočemi jewjachu, 14 Wona rjekny: Tež ja, kotrehož na tutym městnje widźiće, bě wot samsneje spjatneje wopuše nadpadnjene, a hdyž do Betlehema dźěch, dźěch do wěsteje prózdnjeńcy a widźach žónsku z mjenom Mariju, kotraž rěkaše syna, kiž rěkaše Jezus. 15 Jako wona widźeše, zo běch wusadny, starosćeše so wo mnje a da mi wodu, z kotrejž bě ćěło jeje syna wumyła. Z tym rozbuchnych moje ćěło a buch čisćene. 16 A tute žony rěčachu: Chceš ty, knjeni, z nami hić a nam swjatu Mariju pokazać? 17 Jako bě z tym přezjedna, so pozběhnychu a dźěchu k swjatej žonje Mariji a wzachu jara drohotne dary sobu.
18 A jako zastupichu a jej swoje dary poskićichu, pokazachu wusadnej młodźency, što běchu jej sobu přinjesli. 19 Tuž rjekny swjata Marija: Smilnosć Knjeza Jezusa Chrystusa na was měri! 20 A wona poda jim tróšku z wody, z kotrejž bě ćěło Jězusa Chrystusa wumyła, a přikaza jim, choreho z tym płokać. A hdyž běchu to činili, běše wona bórze wuhojena; 21 A woni a wšitcy, kotřiž běchu přitomni, chwalachu Boha. A połni wjesela wróćichu so do swojeho města a chwalachu Boha dla. 22 Jako princ słyšeše, zo běše jeho žona wuhojena, wza wón ju sobu domoj a wudźěraše druhe mandźelstwo, z tym zo so Bohu za wustrowjenje swojeje žony dźakowaše. KAPITEL 13 1 bě to tež holca, kotraž bu wot satana domapytana. 2 Přetož zaklaty duch zjewi so jej husto w postawje zmija a bě nachileny, ju spóžěrać, a bě jej wšo krej tak wusrěbał, zo wupadaše kaž mortwy kadawer. 3 Tak husto kaž zaso k sebi přińdźe, rjeješe wona, ruce wokoło hłowy styknjenej, a rjekny: Běda, běda ja, njeje nichtó namakać, kiž móže mje wot tutoho bjezbóžneho zmija wuswobodźić! 4 Waš nan a jeje mać a wšitcy, kotřiž wokoło njeje běchu a woni widźachu, žarowachu a płakachu nad nimi. 5 A wšitcy, kotřiž běchu pódla, běchu wosebje zrudni a do sylzow rozpušćeni, jako skoržachu a rjeknychu: Moji bratřa a přećeljo, njeje nikoho, kiž móže mje wot tutoho mordarja wumóc? 6 A dźowka princa, kotraž bě wot swojeho wusadneho wuhojena, słyšeše skóržbu holcy, dźěše na třěchu swojeho hrodu a widźeše, kak bě ruce wokoło hłowy zwiła a nawal sylzow wulahnyła a wšitkich ludźi, kotřiž běchu wokoło nich, w žarowanju. 7 A wona wopraša so muža wobmyslenych: Hač je mać swojeje žony hišće žiwa? Wón jej praji, zo staj jeje nan a jeje mać wobaj na žiwjenju. 8 A wona přikaza, jeje mać k njej pósłać, a hdyž widźeše wona přińć, rjekny: Je tuta wobsedźana holca twoja dźowka? Wona stonaše a skiwleše a praji: Haj, hněwna knjeni, ja sym ju porodźił. 9 A dźowka princa wotmołwi: Wotkryjće mi potajnstwo jeje pada, přetož ja was wuznaju, zo běch wusadna, ale žona Marja, mać Jězusa Chrystusa, je mje wuhojiła. 10 A hdyž chceš, zo so twoja dźowka zaso do jeje prjedawšeho stawa přesadźi, tak dowjezu ju do Betlehema a prašej so za Mariju, maćerju Jězusa, a njedwěluj, zo so twoja dźowka wuhoji. Ja dźě ja njedwěluju, ale ty budźeš z wulkim wjeselom přez wustrowjenje twojeje dźowki domoj přińć. 11 Ručež bě wona dorěčała, so pozběhny a dźěše ze swojej dźowku na wěste městno, k Mariji a powědaše jej pad jeje dźowki. 12 Hdyž bě swjata Marija swoju stawiznu słyšała, da jej tróšku wot wody, z kotrejž bě ćěło swojeho syna Jězusa płokała, a přikaza jej, ju wo ćiznje jeje dźowki leć. 13 A wona da jej jednu z pjeluškow Knjeza Jezusa a dźeše: Wzmi tele pjeluški a pokaž je swojemu njepřećelej, zo by jeho widźiš; A wona pósła ju w měrje. 14 Hdyž běštaj město wopušćiłoj a so domoj wróćiłoj, a čas bě přišoł, w kotrymž so satan jich jimaše, zjewi so jej w samsnym wokomiku tónle zaklaty duch w postawje wulkeho zmija, a holca, kiž jeho widźeše, so boješe. 15 A mać rjekny jej: Njebój so, dźowka! Jědź jeho na pokoj, doniž ći bliže njepřińdźe! Potom pokaž jemu wijele, kotrež je nam žona Marja dariła, a budźemy widźeć, što je so stało. 16 Da přińdźe satan kaž hrózbny zmij, a ćěło holcy třepotaše ze strachom. 17 Ručež pak bě wona wětrowy rub na jeje hłowu a wo jeje woči połožiła a jemu jón pokazała, wuchadźachu z pjeluškow płomjenja a žehliwe wuhlo a spadnychu na zmija. 18 ow! Kajki wulki dźiw so sta: Ručež wuhlada zmij pjeluški Knjeza Jezusa, wušedši woheń a bu na jeho hłowu a jeho woči
posypany; Tak z wulkim hłosom zawoła: Što mam z tobu činić, Jezuso, ty syn Marje, dokal dyrbju před tobu ćěkać? 19 A wón sćahny so nastróžana wróćo a wopušći holcu. 20 A wona bu wot tuteje bědy wuswobodźena a spěwaše chwalospěwy a dźak bohu a z njej wšitkich, kiž su skutkowanju dźiwy wobswěćili.
14 A bórze poča rubiška z pjecy wzać, a wone buchu wšitke w samsnych barbach barbjene, kotrež sej barbjer přeješe. 15 A jako Židźa tutón překwapjacy dźiw widźachu, chwalachu Boha.
KAPITEL 14
1 A Joseph, dokal tež w měsće dźěše, wza Knjeza Jezusa ze sobu, dokal bu pósłany, zo by wrota abo miłosć abo křidy abo kisty činił. Knjez Jezus běše z nim, dokal wón tež dźěše. 2 A tak často Joseph něšto w swojej twórbje měješe, štož móžeše dlěje abo krótšo abo šěršu abo wusku sčinić, wupřestrě Knjez Jezus swoju ruku po tym. 3 A bórze bu tak, kaž chcyše Joseph to měć. 4 Tak zo wón to trjeba njeměješe, něšto ze swojimaj rukomaj dokónčić, wšako njebě jara wušikny w swojim ćěsliskim rjemjesle. 5 We wěstym času da kral Jerusalema jeho wołać a rjekny: Chcu, zo mi trón twariš, kiž je tak wulki kaž městno, na kotrymž zwjetša sedźu. 6 Joseph posłuchaše, započa hnydom twórbu a wosta dwě lěće w palasće krala, prjedy hač ju dokónči. 7 A jako wón přińdźe, zo by je na swojim městnje přičinił, zwěsći, zo trjebaše dwě rozpjeći na kóždym boku postajeneje měry. 8 A jako to kral widźeše, sta so jara rozzłobjeny na Josepha. 9 A Joseph boješe so hněwa krala a lehny so bjez swojeje wječerje do łoža, bjez toho zo by něšto jědł. 10 A Knjez Jezus so jeho wopraša: Před čim so boji? 11 Joseph wotmołwi: Dokelž sym swoje dźěło w dźěle zhubił, kotrež sym w tutymaj lětomaj zdokonjał. 12 Jezus rjekny jemu: Njebój so a njedaj so porazyć. 13 jima jedyn bok tróna, a chcu tamnu, a chcemy jón k jeho sprawnej wulkosći přinjesć. 14 A hdyž bě Joseph činił, štož bě knjez Jezusej prajił, a kóždy z nich bě z mocu swoju stronu ćahnył, posłuchaše trón a bu na prawu wulkosć wsy přinjeseny. 15 Kajki to dźiw, jako ći, kiž pódla stejachu, widźachu, zo běchu zadźiwani a Boha chwalachu. 16 tróna bě ze samsneho drjewa stworjeny, kotryž za čas Salomona eksistowaše, mjenujcy z drjewa, kiž bě ze wšelakimi formami a figurami wudebjeny.
1 Tam bydleše tež druha žona, kotrejž bě syn wot satana wobsedźany. 2 Tutón pachoł, kotryž Judaš rěkaše, tak husto satan jeho jimaše, nachileny, wšitkich přitomnych kusać. A hdyž hewak nikoho w swojej bliskosći njenamaka, kusny sej do rukow a druhich dźělow. 3 Jako pak mać tutoho njezbožowneho hólca wo swjatej Mariji a jeje syna Jezusa słyšeše, pozběhny so bórze, wza swojeho syna do jich rukow a donjese jeho k žonje Mariji. 4 W mjezyčasu běštaj Jakubus a Joses ćěšenka, Knjeza Jezusa, preč wzałoj, zo byštaj sej w datym času z druhimi dźěćimi hrajkałoj. A jako woteńdźechu, posydnychu so a Knjez Jezus z nimi. 5 A Juda, kiž bě wobsydnjeny, přińdźe a sydny so k prawicy Jězusa. 6 Jako satan kaž zwučene na njeho skutkowaše, chodźeše wón wokoło, zo by Knjeza Jezusa kusnył. 7 A dokelž wón to njemóžeše, placny Jezusa na prawy bok, zo wón zarjeji. 8 A w samsnym wokomiku wopušći satan palenca a ćěrješe dale kaž wulkotny psyk. 9 Samsny pachoł, kotryž Jezusa biješe a ze satana w postawje psa wuchadźeše, běše Judaš Ischariot, kiž jeho k Židam přeradźi. 10 A samsna strona, na kotruž Judaš jeho biješe, přetočichu Židźa z hlebiju. KAPITEL 15 1 A jako bě Knjez Jezus sydom lět stary, bě na wěstym dnju z druhimi hólcami, jeho towaršemi, kotřiž běchu někak w samsnej starobje. 2 A jako hrajachu, sčinichu hlinu k wšelakim formam, mjenujcy k wóslikam, wolam, ptačkam a druhim postawam. 3 Kóždy chwali so swojeho dźěła a prócuje so, druhich přetrjechić. 4 A Jezus, Knjez, rjekny hólcam: Ja chcu postawam, kotrež sym ja dał hić, poručić. 5 A bórze zaćahnychu, a jako jim přikaza, so zawróćić, so wróćichu. 6 Wón bě tež figury ptačkow a wroblikow činił, kotrež, hdyž přikaza lětać, lětachu, a hdyž přikaza, změrom stać, wostachu stejo. A hdyž dawaše jim jědź a napoj, da jědźachu a pijachu. 7 Hdyž hólcy skónčnje woteńdźechu a swojimaj staršimaj wo tym powědachu, rěčachu swojich wótcow k nim: Hladajće so, dźěći, za přichod swojeje towaršnosće, přetož wón je kuzłar; Wzdaj so a wzdaj so jeho, a njehraj wotnětka hižo z nim. 8 A na wěstym dnju, jako knjez Jezusa z hólcami hrajkaše a wokoło běhaše, přińdźe wón nimo barbjenja, kiž rěkaše Salem. 9 A w jeho wobchodźe bě wjele rubiška, kotrež wobydlerjam woneho města słušachu a kotrež chcychu we wšelakich barbach barbić. 10 A Jezus, Knjez, woteńdźe do barbjernje barbjerja, wza wšitke rubiška a ćisny je do pjecy. 11 Jako salem domoj přińdźe a widźeše, zo běchu drasty skažene, poča wón wulku haru činić a Knjeza Jezusa porokować, z tym zo rjekny: 12 Što sy mi činił, ty syn Marijiny? Sy mje a mojich susodow zranił; Woni sej wšitcy přejachu, zo bychu jich drasty prawu barbu měli; Ale ty sy přišła a sy ju wšitcy skazyła. 13 A Jezus, Knjez, wotmołwi: Ja chcu barbu kóždeho rubiška tak změnić, kaž sej to přeješ.
KAPITEL 16
KAPITEL 17 1 Na druhim dnju dźěše Knjez Jezus na dróhu a widźeše někotre hólcy, kiž běchu k hrajkanju trjechene, a so jim na so přikleskowaše: 2 Jako pak jeho wuhladachu, schowachu so a přewostajichu jemu to, ju pytać. 3 A Jezus, Knjez, přistupi do wrotow a wopraša so někotrych žonow, kotrež tam stejachu: Hdźe su hólcy wostali? 4 A jako wotmołwichu: Njebě nichtó tu; Knjez Jezus dźeše: Štó su ći, kiž w pjecy widźiće? 5 Wy wotmołwichu: Běchu dźěći wot třoch lět. 6 Wotmacha wótře Jezus a dźeše: Pójće sem, wy dźěći, k swojemu pastyrjej! 7 A bórze wuńdźechu hólčki kaž dźěći a skakachu wokoło njeho. Jako to žony widźachu, běchu jara zadźiwane a třepotachu. 8 A hnydom wopytachu Knjeza Jezusa a prosychu jeho a prajichu: Ow naš Knjez Jezus, syn Marije, ty sy woprawdźe dobry pastyr israelskeho! Smil so wo swojich kormjernjach, kiž před tobu steja a njedwěluj, zo ty, ow Knježe, přišoł, zo by wuchował a nic skazył. 9 Po tym, jako Knjez Jezus rjekny: Dźěći Israela su kaž Etiopičenjo mjez ludom; Žony rjeknychu: Ty, Knježe, wěš wšitko, a ničo njeje tebi potajene; Nětko pak će prošamy a prošamy će wo swoju smilnosć, zo chceš tute hólcy zaso do jeje prjedawšeho stawa wróćo přesadźić.
10 Da rjekny Jezus: Pójće sem, wy hólcy, zo bychmy tam šli a zahrali; A hnydom, w přitomnosći tutych žonow, buchu dźěći přeměnjene a do postawy hólcow wróćo přinjesene. KAPITEL 18 1 Wob měsac zhromadźi Adar Jezus hólcow a staji jich do rjadneje lisćiny, jako by wón kral był. 2 wšako wupřestrěwachu swoje šaty na zemi, zo by so móhł na nje sydnyć. A po tym zo bě kwětkowu krónu činił, sydny ju na swoju hłowu a stupi so k swojej prawicy a lěwicy kaž stražnicy krala. 3 A hdyž přińdźe něchtó nimo, da wzachu jeho z namocu a rjeknychu: Přińdź a modl so krala, zo by zbožownu jězbu měł. 4 w mjezyčasu, mjeztym zo so to sta, přińdźechu někotři mužojo a nošachu hólca na jednym lěhwje. 5 Přetož tónle pachoł, kiž ze swojimi towaršemi na horu dźěše, zo by drjewo zběrał, a tam kurotwu hnězdo namaka a swoju ruku nutř tykny, zo by jejka wuwzał, bu z jědojteho hada kałnjeny, kiž z hnězda skoči. Tak zo bě nuzowany, swojich towaršow wo pomoc wołać, ći, kiž přińdźechu, jeho kaž mortweho na zemi ležo namakachu. 6 Na to přichwatachu jeho susodźa a nošachu jeho do města. 7 Jako pak na městno přińdźechu, hdźež Knjez Jezus sedźeše kaž kral, a tamni hólcy stejachu wokoło njeho kaž jeho słužownicy, chwatachu hólcy tomu napřećo, kiž bu wot hada kusnjeny, a rjeknychu k jeho susodam: Pójće a čińće kralej waše česćenje; 8 Jako pak so z tyšnosće spjećowachu, přińć, sćahnychu hólcy je a nuzowachu jich přećiwo swojej woli, přińć. 9 A jako woni k Jezusej, Knjezej, přińdźechu, wopraša so wón: Čehodla woni hólca nošachu? 10 A jako woni wotmołwichu, zo běše jeho had kusnył, rjekny Jezus, Knjez, ke hólcam: Laßt uns hingehen und die Haange töten. 11 Jako pak chcyštaj so staršej hólca zamołwić, dokelž bě jeju syn smjerći bliski; Hólcy wotmołwichu a rjeknychu: Njejsće słyšeli, što je kral prajił? Laßt uns hingehen und die Haange töten; A nochceće jemu posłuchać? 12 A woni přinjesechu lěhwo zaso wróćo, hač chcychu abo nic. 13 A jako přińdźechu do hnězda, rjekny Knjez Jezus hólcam: Je to wućek hada? Woni prajachu: "To bě." 14 A Jezus, Knjez, zawoła hada, a wona přińdźe hnydom a podćisny so jemu. Ke kotremuž rjekny: Dźi a wucycaj wšitkón jěd, kotryž sy hólcej zapletł; 15 Da šmórny so had ke pachołej a wza swój cyły jěd zaso preč. 16 A Jezus, Knjez, zakla hada, zo by so hnydom rozłamał a zemrěł. 17 A wón dótkny so hólca z ruku, zo by jeho zaso wustrowił. 18 A jako by płakać započał, rjekny Knjez Jezus: Přestań płakać, přetož wot nětka dyrbiš mój wučomnik być; 19 A to je Kanaančan Simon, kotryž so w ewangeliju naspomni. KAPITEL 19 1 Na druhim dnju pósła Joseph swojeho syna Jakuba, zo by drjewo zběrał, a Knjez Jezus dźěše z nim. 2 A hdyž na městno přińdźechu, hdźež bě drjewo, a Jakubus poča zběrać, hlej, tam kusny jeho jědojty wuž, tak zo poča płakać a haru činić. 3 Jako Knjez Jezus jeho w tutym stawje wuhlada, přińdźe k njemu a duješe na městno, hdźež bě jeho wuž kusnył, a dźěše so jemu hnydom derje. 4 Na wěstym dnju bě knjez Jezus z někotrymi hólcami, kiž sej na třěše domskeho hrajkachu, a jedyn z hólcow so powali a zemrě bórze. 5 Na to tamni hólcy woteńdźechu, a Knjez Jezus wosta sam na třěše domskeho wróćo. 6 A přiwuzni hólca přińdźechu k njemu a rjeknychu Jezusej, Knjezej: Ty sy našeho syna z třěchi domskeho ćisnył. 7 Wón pak prěješe a rjeješe: Naš syn je mortwy, a wón to je, kiž je jeho morił.
8 A Jezus, Knjez, jim wotmołwi: Njeskoržće mje dla złóstnistwa, kotrehož mje njemóžeće přewjesć, ale dajće so hólca samoho prašeć, kiž budźe wěrnosć na swětło přinjesć. 9 A Jezus, Knjez, stupaše dele, stupi so nad hłowu mortweho hólca a rjekny z wulkim hłosom: Cinunus, Zeinunus, štó je će z třěchi domu dele ćisnył? 10 A mortwa pachoła wotmołwi: Njejsy mje ćisnył, ale tajki je to činił. 11 A jako Knjez Jezus wokołostejacych namołwi, na jeho słowa dźiwać, chwalachu wšitcy přitomni Boha tutoho dźiwa dla. 12 We wěstym času bě žona swjatej Mariji Knjezej Jezusej přikazała, po swoju wodu ze studnje hić. 13 A hdyž bě šoł, zo by po wodu šoł, wali so karan, hdyž bě połny. 14 Jezus pak swój płašć rozpřestrěwaše, zezběra wodu zaso a přinjese jón swojej maćeri. 15 A hdyž so wona nad tutym dźiwom dźiwaše, postaji wona to a wšě te tamne wěcy, kotrež bě widźała, w jeje pomjatku. 16 Na druhim dnju bě knjez Jezus z někotrymi hólcami při rěce, a čerpachu wodu z rěki přez małe kanale a činjachu małe rybički. 17 Jezus pak, tón Knjez, běše dwanaće wroblow sčinił a jich na kóždym boku wokoło swojeho hata połožił, tři na jednu stronu. 18 pak bě to sabat, a syn Hananis přińdźe Žid a widźeše, kajke woni tute wěcy činjachu, a rjekny: Čińće tak figury z zwuka na sabaće? A wón běžeše k nim a złama jich rybjace tymjenju. 19 Jako pak Jezus, Knjez, z rukomaj po wroblach placny, kotrež bě wón činił, fifolace wotsal ćeknychu. 20 Skónčnje přijědźe syn Hananis k hatej Jězusa, zo by jeho zničił, a woda so zhubi, a Knjez Jezus rjekny jemu: 21 Kak je so tuta woda zhubiła, tak so tež twoje žiwjenje zańdźe; A bórze zemrě pachoł. 22 Druhi raz, hdyž Knjez Jezus wječor z Josephom domoj přińdźe, zetka wón hólca, kiž tak mócnje přećiwo njemu ćěrješe, zo jeho k zemi mjetaše. 23 k kotremuž běše Knjez Jezusej rjeknył: Kaž sy mje spody ćisnył, njebudźeš padnyć a ženje wjace stanyć. 24 A w tym wokomiku zrazy pachoł a zemrě. KAPITEL 20 1 běše tež w Jerusalemje jedyn, tón rěkaše Cachej, tón běše šulski mišter. 2 A wón rjekny Josephej: Joso, čehodla njesćeleš Jezusa ke mni, zo by swoje pismiki nawuknył? 3 Joseph přihłosowaše a powědaše to swjatej Mariji: 4 A woni přinjesechu jeho k tamnemu knjezej. Tón, ručež jeho wuhlada, jemu alfabet napisa. 5 A wón jemu přikaza, Alepha rěčeć. A hdyž bě Alephej prajił, přikaza jemu mišter, Beth wuprajić. 6 A Jezus, Knjez, rjekny jemu: Praj mi najprjedy, što pismik Aleph woznamjenja, a potom chcu Betku wuprajić. 7 A jako mišter hrožeše, jeho wušno, rozjasni jemu Knjez Jezus, što pismikaj Aleph a Beth woznamjenjataj. 8 A kotre běchu rune figury pismikow, kotrež nakósne, a kotre pismiki mějachu dwucyfrowe ličby? Dypki mějachu a kotrež žane njemějachu; čehodla jedyn pismik před druhim steješe; A wjele druhich wěcow poča jemu powědać a rozkłasć, wo kotrychž mišter sam hišće ženje słyšał a w žanej knize čitał njebě. 9 A Knjez Jezus rjekny mištrej: Dźiwaj na to, kak k tebi praju; Potom poča wón, jasnje a jasnje Alepha, Beth, Gimel, Daleth a tak dale hač do kónca alfabeta rjec. 10 Da bě mišter tak zadźiwany a rjekny: »Myslu sej, tutón pachoł je so před Noachom narodźił; 11 A wón wobroći so na Josepha a rjekny: »Ty sy hólca ke mni přiwjedł, kiž je wučeny hač někajki knjez. 12 A wón rěčeše tež k swjatej Mariji: »To njetrjeba twój syn wuknyć.« 13 A woni dowjedźechu jeho k wučenemu mištrej, kotryž, jako jeho wuhlada, rjekny: Rěč Aleph!
14 Und als er Aleph gesprochen, befe er Meister, Beth zusprechen. Na to wotmołwi Knjez Jezus: Praj mi najprjedy woznam pismika Alepha, a potom chcu Beth wupowědać. 15 Jako pak tónle mišter swoju ruku zběhny, zo by jeho šwikał, zeschny swoju ruku, a wón zemrě. 16 Da rjekny Joseph k swjatej Mariji: Wotnětka nochcemy jeho hižo z domu hić dać. Přetož kóždy, kiž so jemu njelubi, so mori. KAPITEL 21 1 A jako běše dwanaće lět stary, dowjezechu jeho do Jerusalema na swjedźeń. A jako bě swjedźeń ke kóncej, so wróćichu. 2 Knjez Jezus pak wosta w templu wróćo mjez lěkarjemi a najstaršimi a wučenymi Israela. Kotremuž wón někotre prašenja wuknjenja namjetowaše a jim tež wotmołwy dawaše: 3 Přetož wón rjekny jim: Čeji syn je Mesias? Woni wotmołwichu: Syn Dawidowy: 4 Čehodla, rěčeše wón, mjenuje wón jeho potom w duchu Knjez? Jako praji: Knjez rjekny mojemu knjezej: Sydń so k mojej prawicy, doniž njejsym twojich njepřećelow k twojemu podeseli sčinił. 5 To wopraša so jeho wěsty wyši rabi: »Sy knihi čitał? 6 Jezus wotmołwi: Wón bě wobě knize čitał a tež to, štož w knihach steješe. 7 A wón rozłoži jim knihi zakonja a předpisy a wustawki a potajnstwa, kotrež su w knihach profetow zapřijate. Wěcy, kotrež rozum žanoho stworjenja docpěć móhł njeje. 8 Da rjekny rabbi: »Njejsym hišće ženje ničo wo tajkim dopóznaću widźał abo słyšał.« Što měniš, što so z hólcom stanje? 9 Jako astronom, kiž pak bě přitomny, Knjeza Jezusa prašeše, hač je astronomiju studował? 10 A Jezus, Knjez, wotmołwi a mjenowaše jemu ličbu kulkow a njebjeskich ćělesow kaž tež jich třiróžkate, kwadratiske a sekstile. jich postupowace a regresiwne hibanje; jich wulkosć a wšelake prognozy; A druhe wěcy, kotrež rozum čłowjeka ženje wotkrył njebě. 11 Mjez nimi bě tež filozof, kotryž bě w fyzice a přirodnej filozofiji wobhonjeny a so Knjeza Jezusa prašeše: Hač je fyziku studował? 12 Wón wotmołwi a rozjasni jemu fyziku a metafyziku. 13 Tež to, štož steješe nad a pod mocu přirody; 14 Tež mocy ćěła, jeho brěčki a jich wuskutki. 15 Tež ličba jeho stawow a kosćow, žiłkow, arterijow a čuwow; 16 wšelakich kajkosćow ćěła, horce a suche, zymne a włóžne, a jich nachilenja; 17 Kak duša na ćěło skutkowaše; 18 Štož běchu jeho wšelake začuća a kmanosće; 19 Zamóžnosć rěčeć, hněw, chcyćiwosć; 20 A skónčnje wašnje jeho zestawy a rozpušćenja; A druhe wěcy, kotrež njebě žane stworjenje hdy docpěło. 21 Da pozběhny so filozof, pomodli Knjeza Jezusa a dźeše: Ow Knježe Jezuso, wot nětka chcu twój wučomnik a wotročk być. 22 Mjeztym zo rěčeštaj so wo tutych a podobnych wěcach, přińdźe swjata žona Marija nutř, po tym zo bě tři dny z Jozefom wokoło pućowała, zo by jeho pytała. 23 A jako widźeše, kak wón mjez lěkarjemi sedźeše a jeho prašenja na nju sudźeše a wotmołwy dawaše, rjekny wona jemu: Mój syno, čehodla sy to činił? Hlej, ja a twój nan staj nam wjele prócy dawałoj, zo će pytataj. 24 Wón wotmołwi: Čehodla sće mje pytali? Njejsće wy žortowali, zo mam so w domje mojeho nana přistajić? 25 Ale woni njerozumjachu słowa, kotrež wón k nim rěčeše. 26 To prašachu so lěkarjo Marje: Hač je to jeje syn? A jako praji: Wón to běše, prajachu: Ow zbožowna Marja, kotraž bě tajkeho syna porodźiła. 27 A wón nawróći so z nimi do Nacareta a posłuchaše jimaj na přeco. 28 A jeho mać mysleše na wšo to. 29 A Knjez Jezus rosćeše na wulkosći a mudrosći a hnadźe pola Boha a čłowjekow.
KAPITEL 22 1 Wot toho časa poča Jezus, swoje dźiwy a tajne twórby zatajić. 2 A wón wěnowaše so studijej zakonja, doniž njepřińdźe na kónc swojeho třiceteho žiwjenskeho lěta. 3 W tutym času wobsedźeše jeho nan zjawnje na Jordanje a pósła tutón hłós z njebjes dele: To je mój lubowany Syn, na kotrymž sym spodobał; 4 Swjaty Duch je tež w postawje hołbja přitomny. Wón to je, kotrehož so ze wšej česćownosću modlimy, dokelž je nam naše žiwjenje a swoje byće dał a so z maćerneho žiwota wuwjedł. 6 Wón je našeho dla čłowjeske ćěło přiwzał a nas wumóhł, zo by nas z wěčnej smilnosću wobjimał a nam swoju swobodnu, wulku, wulkomyslnu hnadu a dobrotu pokazał. 7 Jemu budź krasnosć a chwalba a móc a knjejstwo wot nětka a hač do wěčnosće, Amen.