List Ignaciju Romjanow
na
KAPITEL 1 1 Ignaciju, kotryž mjenuje so tež Theophorus, na cyrkej, kotraž je wot majestosće najwyšeho Wótca a jeho narodźeneho Syna Jezusa Chrystusa smilnosć dóstała; lubowany a rozswětleny přez wolu teho, kiž wšitko chce, štož lubosći Jezusa Chrystusa, našeho Boha, wotpowěduje, kiž tež na městnje regiona Romjanow knježi; a kotrež sym w mjenje Jezusa Chrystusa jako w mjasu a Duchu ze wšěmi jeho kaznjemi zjednoćił a z hnadu Božej napjelnjeny; Wšitko zwjeseleni na Jezusu Chrystusu, našim Bohu. 2 Přetož dokelž sym skónčnje přez swoje modlitwy k Bohu docpěł, waše mjezwoča widźeć, štož sej tak jara činić přejach; Dokelž sym do Jezusa Chrystusa wjazany, nadźijam so, Was bórze witać móc, hdyž budźe to Boža wola, so mi dać, cil docpěć, za kotrymž so žedźu. 3 Přetož započatk je derje zmysleny, hdyž mam jenož hnadu, bjez zadźěwka dóstać, štož je mi postajene. 4 ale boju so twojeje lubosće, zo njeby mi wona škodźała. Přetož je lochko za tebje, činić, štož chceš; Ale budźe ćežko za mnje, k Bohu dóńć, hdyž mje hižo šonuješ. 5 Ja pak njecham, zo so jej ludźom lubi, ale Bohu, kotremuž so tež wy lubi. Přetož tež ja njezměju w přichodźe žanu tajku přiležnosć, k Bohu hić; Tež wy, hdyž wy nětko mjelčiće, nihdy prawo na lěpšu twórbu nimaće. Přetož hdyž za mnje mjelčiš, budu Bohu dźěleny. 6 Hdyž pak moje ćěło lubuješ, změju swój běh zaso, zo bych běžał. Tohodla njemóžeće mi žanu wjetšu dobrotu wopokazać, hač mje Boha woprować dać, nětko, hdyž je wołtar hižo přihotowany. 7 zo byšće, hdyž sće w lubosći zhromadźeni, Wótcej so dźakować móžeće přez Chrystusa Jezusa; Zo je wón zaručeny, biskopa Syriskeje k wam přinjesć, kotryž je wot wuchoda do zapada powołany. 8 Přetož je derje za mnje, wot swěta k Bohu hić; Zo bych zaso k njemu stanyć dyrbjał. 9 njejsće hišće ženje někoho zawidźeli; Wy sće druhich wučili. Chcu tuž, zo nětk sami to činiće, štož sće we wašich rozwučowanjach druhim předpisowali. 10 Modli so jenož za mnje, zo Bóh mi nutřkownu a wonkownu móc dam, zo njebych jenož prajić chcył, ale tež chcu; Jenož křesćan mjenuja so, ale jako so namaka. 11 Přetož hdyž budu jako křesćan namakany, tak móžu so z prawom mjenować; A swěrne so dźerža, hdyž so swětej hižo njezjewim. 12 Ničo njeje dobre, štož widźiš. 13 Přetož tež naš Bóh, Jezus Chrystus, nětk, hdyž je w Wótku, zjewi so ćim bóle. 14 Křesćan njeje žadyn skutk měnjenja; Ale wot wulkosće ducha, wosebje hdyž so wot swěta honi. KAPITEL 2 1 Pisam na wosady a dam jim wšěm, zo su zwólniwi, za Boha wumrěć, hdyž mje njehaća. 2 Prošu was, zo byšće mi napřećo žane njenačasne přichilnosće njepokazali. Laß mich den wilden Tieren zur Speise sein; Přez kotrež so k Bohu dóstam. 3 Přetož ja sym pšeńca Bože; A budu so wot zubow dźiwich zwěrjatow rozmlěć, zo bych čisty chlěb Chrystusa namakał. 4 Pozbudźuj radšo zwěrjata, zo bychu so z mojim rowom stali; a njesmě ničo z mojeho ćěła zawostajić; daß ich, da ich tot bin, niemandem lästig sein kann. 5 Potom budu woprawdźe wučomnik Jezusa Chrystusa, hdyž swět ani wjace swoje ćěło njehlada. Modlće so nětk Chrystusej za mnje, zo bych so přez tute graty z woporom Božeho stał. 6 Ja wam njekazam, kak Pětr a Pawoł. Woni běchu japoštoljo, ja zasudźeny; Běchu swobodne, ale sym samo hač na dźensniši dźeń słužownik: 7 Hdyž pak budu ćerpjeć, budu Swobodny Jezusowy Chrystus a swobodny stanyć. A nětko, hdyž sym w putach, wuknu, ničo požadać. 8 wot Syriskeje hač do Roma wojuju ze zwěrjatami k wodźe a na kraju. Tag und Nacht: an zehn Leoparden, t. r. an eine solche Soldatenbande, gebunden zu sein; Ći, hačrunjež so ze wšelkej přećelnosću wobjednawaja, za to ćim hórje.
9 Ale sym wo tak bóle powučeny přez swoje zranjenja; Ale njejsym tohodla woprawnjeny. 10 Njech so na dźiwich zwěrjatach zawjeselu, kotrež su za mnje přihotowane; Kotřiž chcedźa tež swoju cyłu dźiwinu na mnje wukonjeć. 11 A te chcu za tutón zaměr pohonjować, zo bychu mje spóžrěli a mi słužili kaž někotři, kiž njejsu jich z bojosće naměšali. Ale, a hdyž to dobrowólnje nječinja, budu jich k tomu wabić. 12 Wodajće mi w tutej naležnosći; Wěm, što je za mnje profitabelne. Nětko póčnu, jedyn wučomnik być. Tež njedyrbi mje ničo hibać, ani widźomne ani njewidźomne, zo bych so k Jezusej Chrystusej dóstał. 13 Pušć woheń a křiž; Njech jednotki dźiwich zwěrjatow; kosće a rozpukliny stawow; laß das Zerbrechen des ganzenKörper und alle bösen Qualen des Teufels über mich kommen; Daj mi jenož Jezusa Chrystusa wužiwać. 14 Wšěch kóncow swěta a jich kralestwa mi ničo njepomhaju; chcu radšo za Jezusa Chrystusa wumrěć, hač na same kóncy zemje knježić. Teho pytam, kiž je za nas wumrěł; Přeju jeho, kiž za nas zaso zrowastanje. To je dobytk, kotryž je za mnje rezerwowany. 15 Wodajće mi, moji bratřa, njedyrbiće mje při žiwjenju haćić. Dokelž njewidźu, zo chcu k Bohu hić, tak njech mje teho swěta dla wot njeho dźěliš; Hišće mje přez někajke požadanje znižić. Daj mi do ryzy swětła zańć: Hdźež ja přińdu, budu woprawdźe Boži słužownik. 16 Dowol mi, ćerpjenje mojeho Boha napodobnić. Ma-li něchtó jeho we sebi, da wobmysli, štož přeju; A wón njech ma sobuželnosć ze mnu, jako by wědźał, kak sym zrunany. KAPITEL 3 1 Wjerch tutoho swěta chce mje wotwjesć a mój wućek přećiwo mojemu Bohu skazyć. Tehodla njepomhajće jemu nichtó wot was, ale začińće so mi, to rěka Bóh. 2 Njerěč z Jezusom Chrystusom a požadaj tola swět. Njedaj žanu zawisć pola tebje bydlić; Ně, byrnjež sam, hdyž k wam přińdu, was k tomu napominać dyrbjał, tola njeposłuchajće na mnje; Ale mysliće sebi radšo, što Wam nětko pisam. 3 Přetož hačrunjež sym žiwy, mjeztym zo tole pisam, je tola moje přeće wumrěć. Moja lubosć je křižowana; a woheń, kotryž we mni je, za žanej wodu nježada; Ale žiwy być a we mni wužórlić, praji: Pój k nanej. 4 Nimam žane wjeselo na jědźi zahubnosće a tež nic na wjeselach tutoho žiwjenja. 5 Ja česću chlěb Boži, kotryž je ćěło Jezusa Chrystusa, sama Dawidoweho; A napoj, za kotrymž so žedźu, je jeho krej, kotraž je njezachodna lubosć. 6 Nimam lóšt, dlěje po wašnju ludźi žiwy być, a njebudu to tež činić, hdyž sy z tym přezjedny. Budźće potajkim zwólniwi, zo byšće tež wy sami Bohu spodobni byli. Napominam Was w mało słowach; Prošu Was, mi wěrić. 7 Jezus Chrystus budźe wam pokazać, zo woprawdźe rěču. Moja huba je bjez mylenja, a nan je woprawdźe přez njeho rěčał. Modlće so tuž za mnje, zo móžu zdokonjeć, štož přeju. 8 Njejsym wam po mjasu pisał, ale po Božej woli. Hdyž budu ćerpjeć, sće mje lubowali; Tola hdyž budu wotpokazany, sće mje hidźili. 9 Mysliće we wašich modlitwach na wosadu w Syriskej, kotraž nětk Boha jako swojeho pastyrja wužiwa a nic na mni: Jezus Chrystus dyrbi jich jeno dohladować a wašu lubosć k blišemu. 10 Ale ja so samo hańbuju, jako jedyn z nich so wobhladować; přetož njejsym tež dostojny, dokelž sym ja najmjeńši mjez nimi a sym so w prawym času narodźił. Ale přez smilnosć sym docpěł, zo je něchtó, hdyž k Bohu přińdu. 11 Mój Duch was strowi; a lubosć k blišemu cyrkwjow, kotrež su mje w mjenje Jezusa Chrystusa přiwzali; Nic jako sobujězdźer. Přetož tež ći, kiž mi po puću blisko njeběchu, su mi předchadźeli do přichodneho města, zo bychu mi napřećo přišli. 12 Tole pisam wam ze Smyrna přez najhódnišeje wosady Efezusa. 13 při mni a mnohich druhich je nětko krokus, kiž je mi najbóle lubowany. Štož jich nastupa, kotřiž su ze Syriskeje přišli a přede mnu do Roma šli, k česći Boha, tak přiwozmu, zo njejsće je njewědojni. 14 Tehodla dyrbiće jim woznamjenjeć, zo so bližu, přetož woni su wšitcy Boži a waši dostojni, kiž maće we wšěm wokřewić. 15 Tole sym wam napisał dźeń do dźewjateje protyki požnjenca. Budźće sylni hač do kónca, we sćerpliwosći Jezusa Chrystusa.