List Ignaciju Efezanej KAPITEL 1 1 Ignacij, kotryž mjenuje so tež Theophorus, na gmejnu k Ephesusej w Aziji; Jara zasłužene zasłuži zbožownje; Požohnowany přez wulkosć a nadosć Boha, Wótca, a předpostajeneho, prjedy hač swět započa, zo by kóždy čas wostawaca a njezměnjomna krasnosć była; Zjednoćeni a wuzwoleni być přez swoje wěrne ćerpjenje, po woli Wótca a Jezusa Chrystusa, našeho Boha; Wšo zbožo přez Jezusa Chrystusa a jeho njewomazanu hnadu. 2 Ja sym wo twojim mjenje słyšał, kotryž je do Boha jara lubowany; Kotřiž wy z prawom dóstanjeće přez zwučenosć prawdosće, po wěrje a lubosći, kotraž je w Jezusu Chrystusu, našim Zbóžniku. 3 Kaž sće jako naslědnik Boha a was přez Chrystusowu krej rozborkali, skutk, kiž běše wam wězo, dospołnje zdokonjany. 4 Dokelž sy słyšał, zo sym ze Syriskeje přišoł, zhromadneho mjena a nadźije dla, a dokelž sy na to dowěrił, přez swoje modlitwy z bestijemi w Romje wojować; Zo bych přez ćerpjenje woprawdźe wučomnik toho był, kotryž je so Bohu podał, wopor a wopor za nas; (Wy chwatašće ke mni). Sym potajkim w mjenje Božeho cyłe mnóstwo w Onesimusu dóstał. 5 kiž je přez njewuprajomnu lubosć naš, ale po mjasu twój biskop je, kotrychž was pola Jezusa Chrystusa naležnju, lubować; A zo budźeće so wšitcy prócować, zo byšće jemu podobne byli. A chwalił budź Bóh, kiž je was, kiž sće jeho tak hódni, tak wuběrneho biskopa darił. 6 Přetož što dźe mój sobukróznak Burrhus a twojeho najzbóžnišeho diakona, hdyž dźe wo Boha? Ja Was naležnju, zo by dlěje přebywał, k Wašej česći kaž tež k česći Wašeho biskopa. 7 A krokus, kotryž je runje našeho Boha kaž tež tebi hódny, kotryž sym za přikład twojeje lubosće přiwzał, je mje we wšěm wokřewił, kaž jeho Wótc našeho Knjeza Jezusa Chrystusa wokřewja. Mjenujće Onesimus a Burrhus a Euklus a Fronto, w kotrymajž sym was wšitkich z lubosće widźał. A njech so přeco přez tebje raduju, hdyž sym toho hódny. 8 Tehodla je derje, zo byšće na kóždy pad Jezusa Chrystusa, kiž je was překrasnili, překrasnili, zo byšće přez jednotnu posłušnosć dospołnje mjez sobu zwjazani byli, na jednym myslach a w samsnym sudźe, a daß wšitcy nade wšěm to samsne rěča. 9 A zo byšće wy, dokelž sće wašemu biskopej a presbyterijej poddani, cyle derje wuswjećeni. 10 To wupisam wam, jako bych něchtó njezwučeny był; přetož hačrunjež sym tež na jeho mjeno wjazany, da ja tola njejsym dostojny w Chrystusu Jezusu. Ale nětko započinam wuknyć, a rěču ze mnu jako sobumłodoby k wam.
11 Přetož ty by mje rozbudźeć dyrbjał we wěrje, napominanju, sćerpliwosći, na dótkliwosći. Dokelž pak lubosć k blišemu mi dowoli, njemjelčeć přećiwo wam, da sym ju najprjedy na so wzał, was napominać, zo byšće wšitcy běželi po woli Božej. 12 Přetož tež Jezus Chrystus, naše njeroznošne žiwjenje, je pósłane přez wolu Wótca; Kaž biskopja, kotřiž su hač na najwjetše hranicy zemje pomjenowani, po Chrystusowej woli Jezusa. 13 Tehodla budźeće zhromadnje běhać po woli wašeho biskopa, kaž to tež činiće. 14 Přetož waš sławny presbyterij, kotryž je Boži hódny, je biskopej tak dokładnje připasany, kaž smyčkarjo harfy. 15 Tehodla spěwa so we wašej přezjednosći a w přezjednosći Jezusa Chrystusa; A kóžda jednotliwa wosoba mjez wami twori chór: 16 Zo byšće, dokelž wy wšitcy w lubosći přezjedni sće a spěwanje Bože přijimali, w dospołnej jednoće z jednym hłosom Wótcej přez Jezusa Chrystusa předspěwali; Zo by was poskał a póznał na wašich skutkach, zo sće woprawdźe stawy jeho syna. 17 Tehodla je za was wužitne, w bjezporočnej jednoće žiwi być, zo byšće stajnje zhromadnosć z Bohom měli. KAPITEL 2 1 Přetož hdyž sym w tutym krótkim času tajku dowěru z twojim biskopom měł, tak njeměnju mjasnu, ale duchowne znajomstwo z nim; Kelko wjace dyrbju was zbožowny namakać, kiž sće tak z nim zwjazani, kaž cyrkej z Jezusom Chrystusom a Jezusom Chrystusom z Wótcom; Zo potajkim wšitke wěcy w samsnej jednotce kryja? 2 Nichtó njesmě sebje samoho zamylić; Hdyž čłowjek při wołtarju njeje, so wón chlěba Božeho rubi. Přetož hdyž su modlitwy jedne abo dweju tajkeju mocow, kaž so nam praji; Kelko mócniša budźe ta biskopa a cyłeje cyrkwje? 3 Štóž so nětko z nim na jednym městnje njezeńdźe, je hordy a je so hižo sam zatamał. Přetož je napisane: Bóh so hordym spřećiwja. Pasmy so potajkim, zo so přećiwo biskopej njezlehnjemy, zo bychmy Bohu poddani byli. 4 Čim wjace něchtó jeho biskopa mjelčeć widźi, ćim bóle jeho česći. Kohož tež přeco knjez domu nad swójskim domom wusyła, toho mamy na samsne wašnje přiwzać, kaž bychmy to pola njeho činili, kiž je jeho pósłał. Je potajkim jasne, zo dyrbimy na biskopa hladać, kaž bychmy to na Knjeza samoho činili. 5 A Onesimus sam chwali swój dobry porjad w Bohu jara, zo byšće wšitcy po prawdźe žiwi byli a zo njebyšće žane kecarstwo mjez wami njebydli. Přetož wy njesłuchaće nikoho wjace dyžli na Jezusa Chrystusa, kiž we prawdźe k wam rěči.