Habakuk KAPITEL 1 1 ćeža, kotruž profet Habakuk widźeše. 2 OW KNJEZ, kak dołho dyrbju hišće płakać, a ty njebudźeš słyšeć! Rjeji k tebi za namocu, a njebudźeš wuchować! 3 Čehodla pokazaš mi njeprawdu a mje hněw widźiš? Přetož zahuba a namóc ležitej přede mnu, a tajkich je, kiž zwadu a zwadu wuwołatej. 4 Tohodla je zakoń zwjeršny, a sudnistwo ženje njewuchadźa; přetož złych wobkruža prawych; Dóńdźe potajkim k wopačnemu wusudej. 5 Widźiće mjez pohanami a hladajće a so dźiwaće; přetož ja budu we wašich dnjach skutk činić, kotryž njebudźeće wěrić, tež hdyž budźe wam prajene. 6 Přetož hlej, ja pozběhnu Chaldejow, tutón hórki a chwatny lud, kiž budźe přez šěrokosć kraja ćahnyć, zo by bydlišća wobsedźał, kotrež jim njesłušeja. 7 Wone su žałostne a strašne; jich sudnistwo a jich dostojnosć budźetej samej wot so přińć. 8 Tež jich konje su spěšniše hač leopardy a dźiwiše hač wječorne wjelki, a jich jěcharjo budu so rozpřestrěwać, a jich jěcharjo budu wot daloka sem přińć. Wone budu lětać kaž worjoł, kiž chwata, k žranju. 9 Wy přińdźeće wšitcy, zo bychu namóc činili, a jich mjezwoča budźa so pozběhnyć kaž wuchodny wětřik, a woni budu jatbu zhromadźeni kaž pěsk. 10 A woni budu kralow wutupjeni, a wjerchojo budu jim a směch; woni budu kóždu krutu twjerdźiznu hanić; Přetož woni budu proch kopnyć a jón wzać. 11 Potom budźe so jeho zmysł změnić, a wón budźe nimo hić a křiwdźić, z tym zo tutu swoju móc swojemu Bohu připisa. 12 Njejsy wot wěčnosće, ow Knježe, mój Božo, mój swjaty? Njebudźemy wumrěć. OW KNJEZ, ty sy jich k sudej postajił; A, o mócny Božo, sy je k polěpšenju zasadźił. 13 Maš čisćišej woči, hač zło hladać, a njemóžeš na njeprawdosć hladać; čehodla hladaš tuž na tych, kotřiž přeradnisce jednaja, a dychaš twój jazyk, hdyž bjezbóžni ludźo ludźom spóžrěja, kiž je sprawniši hač wón? 14 A čini ludźi kaž ryby morja, kaž wlečaki, kotrež nimaja knježićela nad sobu?
15 Wy bjerjeće wšitkich z kutom, popadńće je w swojej syći a hromadźa ju w swojim wlečaku. Tohodla so wjesela a so wjesela. 16 tohodla wopruja na swojej syći a spala woruch k swojemu wlečakej. Wšako je jich podźěl tučny a jich mjasa bohaty. 17 maja potajkim swoju syć wuprózdnić a nic pospochi lutować, zo bychu ludy morili? KAPITEL 2 1 Chcu na swojej straži stać a so na wěžu sydnyć a na to dźiwać, što budźe mi prajić a što budu wotmołwić, hdyž budu napominane. 2 A KNJEZ mi wotmołwi a rjekny: Napisaj mjezwočo a sčiń je jasnje na blidach, zo by tón běhał, kiž je čita. 3 Přetož wizija je hišće na wěsty čas, ale na kóncu budźe rěčeć a njełžeć; tež hdyž přebywa, na nju čaka; Dokelž zawěsće přińdźe, njebudźe to přebywać. 4 Hlej, jeho duša, kotraž je pozběhnjena, njeje zrunana w nim, ale prawy budźe w swojej wěrje žiwy. 5 Haj, dokelž přez wino přechadźa, je wón hordy muž, kiž swoju žadosć doma njedźerži, kiž swoju požadosć powjetši kaž hela a je kaž smjerć a njemóže so nasyćić, ale hromadźi wšitke ludy wokoło sebje a nakopi wšitkich ludźi k njemu. 6 Njedyrbja wšitcy tajcy přirunanje přećiwo njemu a praja: Běda temu, kiž rozmnoža, štož jemu njesłuša! Kak dołho? A tomu, kiž sej z tołstej hlinu nakładuje! 7 Njestanu woni nadobo stanyć, kiž će kusaja, a wotućeja, kiž će mjerzaja, a ty dyrbiš jim pokład być? 8 Dokelž sy wjele ludow skazył, skazy će cyłe powostanki luda. Čłowječeje kreje dla a mocy kraja, města a wšěch tych, kotřiž w nim bydla. 9 Běda temu, kiž by lózu nahrabnosć po swoje domstwo požadał, zo by swoje hnězdo do wysokosće sudźił, zo by wot mocy złeho wuswobodźeny był! 10 Ty sy hańbu nad swojim domom přinjesł, z tym zo sy wjele ludźi wutupił, a ty sy přećiwo swojej duši hrěšił. 11 Přetož kamjeń budźe z murje rjejić, a hrjada z drjewa budźe jemu wotmołwić. 12 Běda tomu, kiž město z kreju twari a město přez njesprawnosć skruća! 13 Hlej, njeje wot HERRN Cebaot, zo lud we wohenju sam dźěłać a so ze pyšnosće zmučni?