ื ปั ญญาจารย์ หนังสอ บทที่ 1 1 ถ ้อยคําของนักเทศน์ ผู ้เป็ นโอรสของดาวิด กษั ตริยใ์ น เยรูซาเล็ม 2 พระธรรมเทศนากล่าวว่า “ความอนิจจังเป็ นความอนิจจัง ความอนิจจังเป็ นความอนิจจัง ทุกสิง่ ล ้วนเป็ นความอนิจจัง” 3 มนุษย์จะได ้ประโยชน์อะไรจากงานหนักทีเ่ ขาทําภายใต ้ ดวงอาทิตย์? 4 ชัว่ คนชัว่ กาลล่วงไป ชัว่ คนชัว่ กาลก็เกิดขึน ้ แต่แผ่นดินโลก คงอยูช ่ วั่ นิรันดร์ 5 ดวงอาทิตย์ขน ึ้ และดวงอาทิตย์ตก และรีบไปยังทีท ่ ม ี่ ันได ้ ขึน ้ 6 ลมพัดไปทางใต ้ แล ้วกลับมาทางเหนือ ลมพัดวนไปมา อย่างนีเ้ รือ ่ ยไป แล ้วลมก็พัดกลับมาตามวงจรของมัน ่ ะเล แต่ทะเลก็ยังไม่เต็ม แม่นํ้า 7 แม่นํ้าทัง้ หลายไหลลงสูท ่ น ทัง้ หลายไหลมาจากทีใ่ ด ก็กลับไหลกลับไปสูท ี่ ัน ้ อีก 8 สิง่ ทัง้ หลายล ้วนเต็มไปด ้วยความเหน็ ดเหนือ ่ ย มนุษย์ไม่ อาจเอ่ยออกมาได ้ ตาก็ไม่อม ิ่ ด ้วยการมองเห็น และหูก็ไม่เต็ม ด ้วยการฟั ง 9 สิง่ ทีเ่ คยเป็ นแล ้วคือสิง่ ทีจ ่ ะเป็ นอีก สิง่ ทีท ่ ําแล ้วคือสิง่ ทีจ ่ ะ ทําอีก และไม่มส ี งิ่ ใหม่ใดภายใต ้ดวงอาทิตย์ 10 มีสงิ่ ใดบ ้างทีอ ่ าจกล่าวได ้ว่า “ดูเถิด สิง่ นีใ้ หม่” สิง่ ดังกล่าวนัน ้ เคยมีมาแล ้วในสมัยก่อน ซึง่ อยูก ่ อ ่ นเรา 11 ไม่มก ี ารจดจําถึงสิง่ ทีเ่ กิดขึน ้ ในอดีต และจะไม่มก ี ารจดจํา ถึงสิง่ ทีจ ่ ะเกิดขึน ้ พร ้อมกับสิง่ ทีจ ่ ะมาภายหลัง 12 ข ้าพเจ ้าผู ้ประกาศเคยเป็ นกษั ตริยเ์ หนืออิสราเอลใน เยรูซาเล็ม 13 และข ้าพเจ ้าได ้ตัง้ ใจแสวงหาและค ้นหาโดยสติปัญญา เกีย ่ วกับทุกสิง่ ทุกอย่างทีเ่ กิดขึน ้ ภายใต ้สวรรค์ ความ ยากลําบากแสนสาหัสนีพ ้ ระเจ ้าได ้ประทานให ้บุตรของมนุษย์ ทําอย่างนัน ้ ้ ทีท 14 ข ้าพเจ ้าได ้เห็นการงานทัง้ สิน ่ ํากันภายใต ้ดวงอาทิตย์ และดูเถิด ทุกสิง่ ก็ล ้วนเป็ นความว่างเปล่าและความวุน ่ วายใจ 15 สิง่ ทีค ่ ดเคีย ้ วจะทําให ้ตรงไม่ได ้ และสิง่ ทีข ่ าดหายไปก็ไม่ สามารถนับได ้ 16 ข ้าพเจ ้าคิดอยูใ่ นใจของข ้าพเจ ้าเองว่า ดูเถิด ข ้าพเจ ้าได ้ มาถึงฐานะอันสูงส่งและมีสติปัญญาเหนือกว่าคนทัง้ หลายที่ เคยอยูใ่ นเยรูซาเล็มก่อนข ้าพเจ ้า แท ้จริง ใจของข ้าพเจ ้ามี ประสบการณ์ในสติปัญญาและความรู ้มาก 17 และข ้าพเจ ้าก็ตงั ้ ใจทีจ ่ ะรู ้ถึงปั ญญา รู ้ถึงความบ ้าคลัง่ และ ความโง่เขลา ข ้าพเจ ้าเข ้าใจว่าเรือ ่ งนีก ้ ็เป็ นความหงุดหงิดใจ ด ้วย 18 เพราะว่าความฉลาดมากก็มค ี วามทุกข์มาก และผู ้ที่ เพิม ่ พูนความรู ้ก็เพิม ่ ความโศกเศร ้า บทที่ 2 1 ข ้าพเจ ้ารําพึงในใจว่า “ไปเถิด เราจะลองเจ ้าด ้วยความรืน ่ เริง ดังนัน ้ จงสนุกสนานเถิด” และดูเถิด นีก ่ ็เป็ นสิง่ ไร ้สาระ ด ้วย 2 ฉั นกล่าวถึงการหัวเราะว่า มันเป็ นบ ้า และกล่าวถึงความ สนุกสนานว่า มันเป็ นอะไร 3 ข ้าพเจ ้าก็พยายามอย่างยิง่ ทีจ ่ ะอุทศ ิ ตัวให ้ตัวเองดืม ่ เหล ้า องุน ่ โดยพยายามให ้ใจข ้าพเจ ้ารู ้จักปั ญญา และยึดถือความ โง่เขลาไว ้ จนกระทั่งข ้าพเจ ้าจะได ้เห็นว่าอะไรจะเป็ น
ประโยชน์แก่บต ุ รมนุษย์บ ้าง ซึง่ พวกเขาควรทําภายใต ้สวรรค์ ตลอดชีวต ิ ของตน 4 ข ้าพระองค์ได ้สร ้างงานใหญ่ๆ ให ้แก่ตนเอง ข ้าพระองค์ได ้ สร ้างบ ้านเรือนให ้แก่ตนเอง ข ้าพระองค์ปลูกสวนองุน ่ ให ้แก่ ตนเอง 5 ข ้าพเจ ้าได ้สร ้างสวนและสวนผลไม ้สําหรับตนเอง และ ข ้าพเจ ้าได ้ปลูกต ้นไม ้ทีม ่ ผ ี ลทุกชนิดไว ้ในสวนเหล่านัน ้ 6 ข ้าพเจ ้าได ้สร ้างสระนํ้ าสําหรับตนเอง เพือ ่ รดต ้นไม ้ทีใ่ ห ้ กําเนิดต ้นไม ้ 7 ข ้าพเจ ้าได ้คนรับใช ้และหญิงสาวมา และมีคนรับใช ้เกิดใน ั ว์เลีย บ ้านของข ้าพเจ ้า และข ้าพเจ ้ายังมีสต ้ งน ้อยใหญ่เป็ น สมบัตม ิ ากมาย มากกว่าใครๆ ในเยรูซาเล็มก่อนข ้าพเจ ้า 8 ข ้าพเจ ้ายังรวบรวมเงินและทองไว ้สําหรับข ้าพเจ ้าด ้วย และ สมบัตพ ิ เิ ศษของกษั ตริยแ ์ ละของจังหวัดต่างๆ ข ้าพเจ ้าได ้ ่ ื่ ชอบ นักร ้องชายและนักร ้องหญิง และสิงทีบ ่ ต ุ รของมนุษย์ชน เป็ นเครือ ่ งดนตรี และสิง่ อืน ่ ๆ ทุกชนิด 9 ข ้าพเจ ้าจึงยิง่ ใหญ่และเพิม ่ พูนมากกว่าทุกคนทีเ่ คยอยูใ่ น เยรูซาเล็มก่อนข ้าพเจ ้า และสติปัญญาของข ้าพเจ ้ายังคงอยู่ กับข ้าพเจ ้าด ้วย 10 และสิง่ ใดก็ตามทีน ่ ัยน์ตาของข ้าพเจ ้าปรารถนา ข ้าพเจ ้าก็ ไม่ละเว ้นจากมัน ข ้าพเจ ้าไม่ห ้ามใจของข ้าพเจ ้าไม่ให ้แสดง ่ ชมยินดีในความ ความยินดีใดๆ เพราะว่าใจของข ้าพเจ ้าชืน เหนือ ่ ยยากทัง้ หมดของข ้าพเจ ้า และนีค ่ อ ื ส่วนของความ เหนือ ่ ยยากทัง้ หมดของข ้าพเจ ้า ้ ทีม 11 แล ้วข ้าพเจ ้าก็พจ ิ ารณาดูงานทัง้ สิน ่ อ ื ของข ้าพเจ ้า กระทํา และความเหน็ ดเหนือ ่ ยทีข ่ ้าพเจ ้าได ้ตรากตรําทํา และ เห็นทุกสิง่ ล ้วนเป็ นความไร ้สาระและความวุน ่ วายใจ และไม่ม ี ประโยชน์ใด ๆ ภายใต ้ดวงอาทิตย์ 12 ข ้าพเจ ้าจึงหันมาพิจารณาดูปัญญา ความบ ้า และความ เขลา เพราะว่าคนทีม ่ าภายหลังกษั ตริยจ ์ ะทําอะไรได ้ แม ้กระทั่งสิง่ ทีเ่ คยทําไปแล ้ว 13 แล ้วข ้าพเจ ้าเห็นว่าความฉลาดเหนือกว่าความโง่เขลา ดัง ความสว่างเหนือกว่าความมืด 14 ตาของผู ้มีปัญญาอยูท ่ ศ ี่ รี ษะ แต่คนโง่เดินอยูใ่ นความมืด และฉั นเองก็รับรู ้ด ้วยว่าเหตุการณ์อย่างหนึง่ เกิดขึน ้ กับพวก เขาทัง้ หมด 15 แล ้วข ้าพเจ ้าก็คด ิ ในใจว่า “เรือ ่ งทีเ่ กิดขึน ้ กับคนโง่เขลา เป็ นอย่างไร ก็เกิดขึน ้ กับข ้าพเจ ้าอย่างนัน ้ ด ้วย แล ้วทําไม ข ้าพเจ ้าจึงฉลาดกว่า” แล ้วข ้าพเจ ้าก็คด ิ ในใจว่า นีก ่ ็เป็ นความ ไร ้สาระเหมือนกัน ้ สุด เว ้นแต่การ 16 เพราะการระลึกถึงคนฉลาดนัน ้ ไม่มวี ันสิน ระลึกถึงคนโง่เขลา เพราะเมือ ่ ถึงวันข ้างหน ้า เรือ ่ งราวต่างๆ ที่ เกิดขึน ้ ในปั จจุบน ั ก็จะถูกลืมเลือนไป แล ้วคนฉลาดจะตายได ้ อย่างไร? เหมือนกับคนโง่เขลา 17 เพราะฉะนัน ้ ข ้าพเจ ้าจึงเกลียดชีวต ิ เพราะว่าการงานทีท ่ ํา ภายใต ้ดวงอาทิตย์กอ ่ ความลําบากใจแก่ข ้าพเจ ้า เพราะทุก สิง่ ล ้วนเป็ นความไร ้สาระและความสับสนของจิตใจ 18 ข ้าพเจ ้าเกลียดชังงานหนักทีข ่ ้าพเจ ้าได ้ทําภายใต ้ดวง อาทิตย์ เพราะว่าข ้าพเจ ้าจะต ้องละทิง้ งานเหล่านัน ้ ไว ้ให ้กับ คนทีจ ่ ะเกิดมาภายหลังข ้าพเจ ้า 19 และใครจะรู ้ว่าเขาจะเป็ นคนฉลาดหรือคนโง่? แต่เขาจะ ปกครองงานทัง้ หมดของฉั นทีฉ ่ ั นได ้ตรากตรําและทีฉ ่ ั นแสดง ให ้เห็นว่าฉลาดภายใต ้ดวงอาทิตย์ นีก ่ ็เป็ นความไร ้สาระ เช่นกัน 20 เพราะฉะนัน ้ ฉั นจึงพยายามทําให ้ใจฉั นท ้อแท ้ต่อความ เหน็ ดเหนือ ่ ยทัง้ หมดทีฉ ่ ั นได ้กระทําภายใต ้ดวงอาทิตย์ 21 เพราะว่ามีคนๆ หนึง่ ทีท ่ ํางานหนักด ้วยสติปัญญา ความรู ้ และความเทีย ่ งธรรม แต่คนทีไ่ ม่เคยทํางานหนักนัน ้ เขาก็จะ ละทิง้ งานนัน ้ ให ้เป็ นส่วนแบ่งของเขา นีเ่ ป็ นความไร ้สาระและ เป็ นสิง่ ชัว่ ร ้ายอย่างยิง่