ผูเ้ ฝ้ายาม เอเสเคียล 3:17-21 17 บุตรมนุษย์เอ๋ย เราได ้ตัง้ เจ ้าให ้เป็ นผู ้เฝ้ าระวังวงศว์ านอิสราเอล เพราะฉะนัน ้ จงฟั งถ ้อยคําจากปาก ของเรา และจงไปตักเตือนพวกเขาจากเรา 18 เมือ ่ เรากล่าวแก่คนชวั่ ว่า “เจ ้าจะต ้องตายอย่างแน่นอน” แต่เจ ้าไม่เตือนเขา หรือไม่พด ู เพือ ่ ตักเตือน คนชวั่ ให ้ละเว ้นจากทางชวั่ ของเขา เพือ ่ ชว่ ยชวี ต ิ เขา คนชวั่ ผู ้นัน ้ จะต ้องตายในความชวั่ ของเขาเอง แต่ เราจะเรียกร ้องโลหิตของเขาจากมือของเจ ้า 19 แต่ถ ้าเจ ้าตักเตือนคนชวั่ แล ้วเขาไม่กลับใจจากความชวั่ หรือจากทางชวั่ ของเขา เขาก็จะตายในความ ชวั่ ของเขาเอง แต่เจ ้าก็ได ้ชว่ ยชวี ต ิ ของเจ ้าไว ้แล ้ว 20 อีกครัง้ หนึง่ เมือ ่ คนชอบธรรมหันเหจากความชอบธรรมของตนและกระทําความชวั่ ชา้ และเราวางสงิ่ กีดขวางไว ้ต่อหน ้าเขา เขาจะต ้องตาย เพราะเจ ้าไม่ได ้เตือนเขา เขาจึงจะตายในบาปของเขา และความ ชอบธรรมทีเ่ ขาได ้กระทํานัน ้ จะไม่ถก ู จดจํา แต่เราจะเรียกร ้องโลหิตของเขาจากมือของเจ ้า 21 แต่ถ ้าเจ ้าตักเตือนคนชอบธรรมให ้ไม่ทําบาป และเขาไม่ทําบาป เขาก็จะรอดชวี ต ิ เพราะเขาได ้รับการ ตักเตือน และเจ ้าก็ได ้ชว่ ยชวี ต ิ ของเจ ้าเองด ้วย
เอเสเคียล 33:1-33 1 พระวจนะของพระเจ ้ามาถึงข ้าพเจ ้าอีกครัง้ หนึง่ ตรัสว่า 2 โอ บุตรมนุษย์เอ๋ย จงพูดกับลูกหลานของชนชาติของเจ ้า และกล่าวแก่พวกเขาว่า เมือ ่ เรานํ าดาบมาสู่ แผ่นดินใด ถ ้าประชาชนในแผ่นดินนัน ้ เลือกคนจากเมืองชายแดนของพวกเขา และตัง้ เขาไว ้เป็ นยามเฝ้ า รักษาการณ์: 3 ถ ้าเมือ ่ เขาเห็นดาบมาถึงแผ่นดิน เขาจะเป่ าแตรเตือนประชาชน ี งแตร และไม่เอาคําเตือน หากดาบมาพรากชวี ต 4 ผู ้ใดก็ตามทีไ่ ด ้ยินเสย ิ เขาไป เลือดของเขาจะตกอยูบ ่ น ศรี ษะของเขาเอง ี งแตร แต่ไม่ฟังคําเตือน เลือดของเขาจะตกอยูก 5 เขาได ้ยินเสย ่ บ ั เขา แต่ผู ้ทีฟ ่ ั งคําเตือนจะชว่ ยชวี ต ิ ของ ตนได ้
1
6 แต่ถ ้ายามเห็นดาบมา และไม่เป่ าแตรเตือนประชาชน และดาบมาคร่าชวี ต ิ ผู ้ใดในหมูพ ่ วกเขา ผู ้นัน ้ ก็ถก ู ้ คร่าชวี ต ิ ไปในความชวั่ ชาของเขาเอง แต่เราจะเรียกร ้องโลหิตของเขาจากยามนัน ้ 7 ฉะนัน ้ เจ ้า โอ บุตรมนุษย์เอ๋ย เราได ้ตัง้ เจ ้าไว ้เป็ นผู ้เฝ้ าระวังวงศว์ านอิสราเอล เพราะฉะนัน ้ เจ ้าจงฟั งถ ้อย คําจากปากของเรา และตักเตือนพวกเขาจากเรา 8 เมือ ่ เรากล่าวแก่คนชวั่ ว่า โอ คนชวั่ เอ๋ย เจ ้าจะต ้องตายอย่างแน่นอน ถ ้าเจ ้าไม่พด ู เพือ ่ เตือนคนชวั่ ให ้หัน เหจากทางของเขา คนชวั่ นัน ้ จะตายในความชวั่ ของเขาเอง แต่เราจะเรียกร ้องโลหิตของเขาจากมือของ เจ ้า 9 ถึงกระนัน ้ ก็ตาม หากเจ ้าตักเตือนคนชวั่ ให ้หันกลับจากทางชวั่ นัน ้ หากเขาไม่หน ั กลับจากทางชวั่ นัน ้ ่ ั ่ ี เขาจะต ้องตายในความชวของเขาเอง แต่เจ ้าก็ได ้ชวยชวต ิ ของเจ ้าไว ้แล ้ว ์ ันธุอ ่ นีว้ า่ ถ ้าการล่วงละเมิดและ 10 ฉะนัน ้ โอ บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกล่าวแก่พงศพ ์ ส ิ ราเอลเถิด จงกล่าวเชน บาปของเราตกอยูก ่ บ ั เรา และเราทุกข์ทรมานอยูใ่ นบาปเหล่านัน ้ เราจะดํารงชวี ต ิ อยูไ่ ด ้อย่างไร? ี 11 จงกล่าวแก่พวกเขาว่า “เราขอสาบานด ้วยชวต ิ ของเรา พระยาห์เวห์พระเจ ้าตรัสว่า เราไม่พอใจใน ความตายของคนชวั่ แต่เราพอใจทีค ่ นชวั่ จะกลับใจจากทางชวั่ ของตนและมีชวี ต ิ อยู่ จงกลับใจเถิด จง กลับใจจากทางชวั่ ของพวกเจ ้าเถิด เพราะเหตุใดพวกเจ ้าจึงอยากตายเล่า โอวงศว์ านอิสราเอลเอ๋ย?” 12 ฉะนัน ้ โอ บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกล่าวแก่ชนชาติของเจ ้าว่า ความชอบธรรมของคนชอบธรรมจะไม่ชว่ ย เขาให ้รอดพ ้นในวันทีเ่ ขากระทําผิดบาป สว่ นความชวั่ ร ้ายของคนชวั่ ร ้ายนัน ้ เขาจะไม่ล ้มลงเพราะความ ชวั่ ร ้ายนัน ้ ในวันทีเ่ ขากลับใจจากความชวั่ ร ้ายของเขา และคนชอบธรรมก็จะไม่สามารถดํารงชวี ต ิ อยูไ่ ด ้ เพราะความชอบธรรมของเขาในวันทีเ่ ขากระทําบาป 13 เมือ ่ เรากล่าวแก่คนชอบธรรมว่า เขาจะมีชวี ต ิ อยูแ ่ น่ ถ ้าเขาวางใจในความชอบธรรมของตนเองและ กระทําความผิดบาป ความชอบธรรมทัง้ ปวงของเขาจะไม่ถก ู จดจํา แต่เพราะความผิดบาปทีเ่ ขาได ้กระทํา เขาจะต ้องตายเพราะความผิดนัน ้ 14 อีกครัง้ หนึง่ เมือ ่ เรากล่าวแก่คนชวั่ ว่า เจ ้าจะต ้องตายอย่างแน่นอน ถ ้าเขาหันกลับจากบาปของเขา และทําสงิ่ ทีถ ่ ก ู ต ้องและชอบธรรม 15 ถ ้าคนชวั่ คืนของทีจ ่ ํานํ าไว ้ คน ื สงิ่ ทีเ่ ขาปล ้นไป และดําเนินชวี ต ิ ตามพระบัญญัตแ ิ ห่งชวี ต ิ โดยไม่ กระทําความผิดบาป เขาผู ้นัน ้ จะมีชวี ต ิ อยูแ ่ น่นอน เขาจะไม่ตาย 16 บาปใดๆ ทีเ่ ขาได ้กระทํานัน ้ จะไม่ถก ู กล่าวถึงแก่เขาเลย เขาได ้กระทําสงิ่ ทีถ ่ ก ู ต ้องและชอบธรรม เขา ย่อมจะมีชวี ต ิ อยูไ่ ด ้แน่นอน 17 แต่บรรดาชนชาติของท่านกล่าวว่า ทางของพระเจ ้าไม่ยต ุ ธิ รรม แต่สําหรับพวกเขาแล ้ว ทางของพวก ่ กัน เขาก็ไม่ยต ุ ธิ รรมเชน 18 เมือ ่ คนชอบธรรมหันเหจากความชอบธรรมของตนและกระทําความชวั่ ชา้ เขาจะต ้องถึงตายเพราะ เหตุนัน ้ 19 แต่ถ ้าคนชวั่ กลับใจจากความชวั่ ของตน และทําสงิ่ ทีถ ่ ก ู ต ้องและชอบธรรม เขาก็จะมีชวี ต ิ อยูไ่ ด ้ 20 แต่พวกเจ ้ากล่าวว่า “ทางของพระเจ ้าไม่ยต ุ ธิ รรม” โอ วงศว์ านอิสราเอลเอ๋ย เราจะพิพากษาพวกเจ ้า แต่ละคนตามทางของเขาเอง ิ สองแห่งการถูกจับเป็ นเชลยของเรา ในเดือนทีส ิ วันทีห 21 และในปี ทส ี่ บ ่ บ ่ ้าของเดือนนัน ้ มีผู ้หนึง่ ทีห ่ นี รอดออกมาจากเยรูซาเล็มได ้มาหาข ้าพเจ ้าและกล่าวว่า เมืองนัน ้ ถูกทําลายแล ้ว 22 ในตอนเย็น ก่อนทีผ ่ ู ้ทีร่ อดพ ้นจะมาถึง พระหัตถ์ของพระเจ ้าทรงอยูเ่ หนือข ้าพเจ ้า และทรงเปิ ดปาก ของข ้าพเจ ้า จนกระทั่งเขามาหาข ้าพเจ ้าในตอนเชา้ และปากของข ้าพเจ ้าก็เปิ ดออก และข ้าพเจ ้าก็ไม่ เป็ นใบ ้อีกต่อไป 23 แล ้วพระวจนะของพระเจ ้าก็มาถึงข ้าพเจ ้าว่า ั อยูใ่ นทีร่ กร ้างว่างเปล่าของแผ่นดินอิสราเอลกล่าวว่า อับราฮม ั เป็ น 24 โอ บุตรมนุษย์เอ๋ย พวกทีอ ่ าศย เพียงคนเดียว และเขาได ้รับแผ่นดินเป็ นมรดก แต่พวกเรามีจํานวนมาก แผ่นดินนีถ ้ ก ู มอบเป็ นมรดกให ้แก่ เรา 25 เพราะฉะนัน ้ จงกล่าวแก่พวกเขาว่า พระยาห์เวห์พระเจ ้าตรัสว่า พวกเจ ้ากินเลือด เงยหน ้ามองรูป เคารพของพวกเจ ้า และหลัง่ เลือด แล ้วพวกเจ ้าจะได ้ครอบครองแผ่นดินนัน ้ หรือ? 26 พวกเจ ้าเหยียบยํา่ ดาบของตนเอง พวกเจ ้ากระทําการอันน่ารังเกียจ และพวกเจ ้าแต่ละคนก็ลว่ งละเมิด ภรรยาของเพือ ่ นบ ้านของตนเอง แล ้วพวกเจ ้าจะได ้ครอบครองแผ่นดินนัน ้ หรือ?
2
27 จงกล่าวแก่พวกเขาว่า พระยาห์เวห์พระเจ ้าตรัสว่า เราขอสาบานด ้วยชวี ต ิ ของเราว่า ผู ้ทีอ ่ ยูใ่ นทีร่ กร ้าง ั ว์ร ้าย และผู ้ทีอ จะล ้มตายด ้วยคมดาบ สว่ นผู ้ทีอ ่ ยูใ่ นทุง่ โล่ง เราจะมอบให ้เขาเป็ นอาหารของสต ่ ยูใ่ นป้ อม และในถํ้าจะตายด ้วยโรคระบาด ิ้ สุดลง และ 28 เพราะเราจะทําให ้แผ่นดินนัน ้ รกร ้างว่างเปล่า และความโอ่อา่ แห่งกําลังของเมืองนัน ้ จะสน ภูเขาของอิสราเอลจะรกร ้างว่างเปล่าจนไม่มใี ครสามารถผ่านไปได ้ 29 แล ้วพวกเขาจะรู ้ว่าเราคือพระเยโฮวาห์ เมือ ่ เราทําให ้แผ่นดินนัน ้ รกร ้างว่างเปล่าเพราะความชวั่ ร ้ายทัง้ ปวงทีพ ่ วกเขาได ้กระทํา 30 โอ บุตรมนุษย์เอ๋ย บรรดาชนชาติของท่านยังคงพูดจาต่อว่าท่านอยูร่ ม ิ กําแพงและตามประตูบ ้าน พวก เขาพูดกันเองแต่ละคนกับพีน ่ ้องของตนว่า “ขอท่านมาฟั งพระวจนะทีอ ่ อกมาจากองค์พระผู ้เป็ นเจ ้าเถิด” 31 พวกเขามาหาท่านเหมือนประชาชนทั่วไป และนั่งอยูต ่ อ ่ หน ้าท่านเหมือนประชาชนของข ้า และได ้ยิน พระวจนะของท่าน แต่พวกเขาไม่ปฏิบต ั ต ิ าม เพราะปากของพวกเขาแสดงความรักมากมาย แต่ใจของ ่ พวกเขากลับมุง่ ไปสูความโลภ ี งน่าฟั งและเล่นดนตรีได ้ดีสําหรับพวกเขา 32 และดูเถิด เจ ้าเป็ นเหมือนบทเพลงอันไพเราะของผู ้ทีม ่ เี สย เพราะพวกเขาได ้ยินถ ้อยคําของเจ ้า แต่พวกเขากลับไม่ปฏิบต ั ต ิ าม 33 และเมือ ่ เหตุการณ์นเี้ กิดขึน ้ (ดูเถิด มันจะเกิดขึน ้ ) พวกเขาจะรู ้ว่ามีผู ้เผยพระวจนะอยูท ่ า่ มกลางพวก เขา
บทบาทของยาม ั รูและเป่ าแตร ประจําการอยูบ ่ นกําแพง: เปรียบเสมือนยามโบราณบนหอสงั เกตการณ์ทม ี่ องเห็นศต ั ่ ี สญญาณ เอเสเคียลถูกเรียกให ้มองเห็นอันตรายทางวิญญาณและสงเสยงเตือนภัย การสง่ สารเตือน: พระองค์ต ้องทรงบอกคนชวั่ ให ้หันเหจากทางบาปของตน
หล ักการความร ับผิดชอบ หากผู ้เฝ้ าระวังเตือนแล ้ว: หากเอเสเคียลได ้เตือนแล ้ว แต่ประชาชนไม่ยอมฟั ง ประชาชนเหล่านัน ้ ก็ต ้อง รับผิดชอบต่อความพินาศของตนเอง ั ญาณเตือนภัย พระเจ ้าจะทรงถือว่าเอเสเคียลต ้องรับผิด หากผู ้เฝ้ าระวังล ้มเหลว: หากเอเสเคียลไม่สง่ สญ ี ไป ชอบเป็ นการสว่ นตัวต่อชวี ต ิ ทีส ่ ญ ู เสย
การวิเคราะห์พระค ัมภีรเ์ อเซเคียล บทที่ 33 ทีละข้อ สว่ นที่ 1: หน้าทีข ่ องผูเ้ ฝ้าร ักษาการณ์ (บทที่ 1–9) ้ ั เจนของทหารยามเพือ สว่ นนีใ้ ชภาพที ช ่ ด ่ อธิบายถึงความรับผิดชอบทางจิตวิญญาณของเอเสเคียล บทที่ 1–3: สถานการณ์. พระเจ ้าทรงอธิบายถึงธรรมเนียมปฏิบต ั โิ บราณอย่างหนึง่ ว่า เมือ ่ เมืองใดเมือง หนึง่ ถูกคุกคามจากการรุกราน พลเมืองจะเลือกชายคนหนึง่ ให ้ยืนอยูบ ่ นกําแพงเมือง หน ้าทีเ่ ดียวของเขา ั รู) และเป่ าแตรเพือ คือคอยมองหาดาบ (ศต ่ เตือนภัยแก่ผู ้คน ี งแตรดังขึน บทที่ 4-5: ความรับผิดชอบของประชาชน หากเสย ้ แล ้วใครเพิกเฉย ความตายของพวกเขาก็ เป็ นความผิดของตนเอง พวกเขาได ้ยินคําเตือนแล ้วแต่เลือกทีจ ่ ะไม่ทําอะไร ในทางกลับกัน ผู ้ทีร่ ับฟั งคํา เตือนจะรักษาชวี ต ิ ของตนไว ้ได ้
3
ั รูกําลังมาแต่ ไม่เป่ าแตรเตือนภัย ประชาชน บทที่ 6: ความล ้มเหลวของผู ้เฝ้ าระวัง หากผู ้เฝ้ าระวังเห็นศต ก็ยงั คงถูกพรากไปเพราะบาปของพวกเขา แต่พระเจ ้าจะทรงถือว่าผู ้เฝ้ าระวังต ้องรับผิดชอบต่อเลือดของ พวกเขา ้ ั เจนว่า เอเสเคียลเป็ นผู ้เฝ้ าระวัง บทที่ 7–9: การประยุกต์ใชทางจิ ตวิญญาณ พระเจ ้าทรงระบุอย่างชด สําหรับวงศว์ านอิสราเอล เอเสเคียลต ้องฟั งพระวจนะจากพระโอษฐ์ของพระเจ ้าและเตือนประชาชน หาก พระเจ ้าทรงประกาศการพิพากษาต่อคนชวั่ และเอเสเคียลนิง่ เฉย คนชวั่ นัน ้ ก็จะตาย แต่เอเสเคียลก็จะถูก ถือว่ามีความผิด หากเอเสเคียลเตือนพวกเขาแล ้วพวกเขากลับเพิกเฉย เอเสเคียลก็จะพ ้นจากความผิด ทัง้ หมด สว่ นที่ 2: ความร ับผิดชอบสว่ นบุคคลและพระคุณ (ข้อ 10–20) ิ้ หวังของชาวอิสราเอลทีถ สว่ นนีก ้ ล่าวถึงความสน ่ ก ู เนรเทศ และอธิบายถึงพระประสงค์ทแ ี่ ท ้จริงของพระ เจ ้าทีม ่ ต ี อ ่ มนุษยชาติ ิ้ หวังของประชาชน ผู ้ถูกเนรเทศรู ้สก ึ หนักอึง้ ด ้วยบาปของตน ถามตัวเองว่า "แล ้วเราจะ บทที่ 10: ความสน ื่ ว่าการพิพากษาของพวกเขาถูกกําหนดไว ้แล ้วและไม่มท ดําเนินชวี ต ิ ต่อไปอย่างไร?" พวกเขาเชอ ี างหนี พ ้น ื่ เสย ี งทีส ื เอเสเคียล พระเจ ้าทรง บทที่ 11: พระทัยของพระเจ ้า นีค ่ อ ื หนึง่ ในข ้อพระคัมภ์ทม ี่ ช ี อ ่ ด ุ ในหนังสอ ประกาศว่า "เราไม่พอใจในความตายของคนชวั่ แต่เราพอใจทีค ่ นชวั่ จะหันกลับจากทางชวั่ ของเขาและมี ชวี ต ิ อยู่ " พระองค์ ทรงวิงวอนอย่างร ้อนแรงว่า "จงหันกลับเถิด จงหันกลับจากทางชวั่ ของพวกเจ ้า เพราะเหตุใดพวกเจ ้าจึงอยากตาย โอวงศว์ านอิสราเอล?" ข ้อ 12–16: พลวัตแห่งความชอบธรรม พระเจ ้าทรงอธิบายว่าการกระทําในอดีตไม่ได ้รับประกันสถานะใน อนาคต หากบุคคลผู ้เคยมีความชอบธรรมในอดีตไว ้วางใจในความดีทต ี่ นเคยทําและหันไปทําบาป ความชอบ ธรรมในอดีตนัน ้ ก็จะไม่ชว่ ยให ้รอดพ ้นได ้ ิ ทีข หากคนชวั่ ร ้ายในอดีตกลับใจ คืนทรัพย์สน ่ โมยมา และดําเนินชวี ต ิ ตามพระบัญญัตข ิ องพระเจ ้า บาป ในอดีตของพวกเขาก็จะถูกลืม พวกเขาจะได ้รับชวี ต ิ อย่างแน่นอน ข ้อ 17–20: ความยุตธิ รรมของพระเจ ้า ชาวอิสราเอลบ่นว่า "ทางของพระเจ ้าไม่ ยุตธิ รรม " พระเจ ้าจึงตรัส ตอบว่า เป็ น ทาง ของพวกเขา นั่นเองทีไ่ ม่ยต ุ ธิ รรม พระองค์ทรงยํ้าว่า พระองค์จะทรงพิพากษาแต่ละคน ตามการกระทําของตน โดยเน ้นความรับผิดชอบสว่ นบุคคลมากกว่าความผิดสว่ นรวม ตอนที่ 3: การล่มสลายของเยรูซาเล็มได้ร ับการยืนย ันแล้ว (ข้อ 21–22) ั ้ ๆ นีถ สว่ นบรรยายสน ้ อ ื เป็ นจุดเปลีย ่ นครัง้ สําคัญในพันธกิจของเอเสเคียล บทที่ 21: ข่าวร ้ายมาถึงแล ้ว ในปี ท ี่ 12 แห่งการเนรเทศ ผู ้รอดชวี ต ิ จากเยรูซาเล็มเดินทางมาถึงและนํ า ข่าวร ้ายมาแจ ้งว่า "เมืองนัน ้ ถูกทําลายแล ้ว " นีเ่ ป็ นการเติมเต็มทุกสงิ่ ทีเ่ อเสเคียลได ้ทํานายไว ้ตลอด หลายปี ทผ ี่ า่ นมา บทที่ 22: ปากของเอเสเคียลเปิ ดออก ในชว่ งเย็นก่อนทีผ ่ ู ้รอดชวี ต ิ จะมาถึง พระหัตถ์ของพระเจ ้าอยูเ่ หนือ เอเสเคียลและเปิ ดปากของเขา จนถึงจุดนี้ เอเสเคียลถูกทําให ้เป็ น ใบ ้ ด ้วยฤทธิอ ์ ํานาจเหนือธรรมชาติ พูดได ้เฉพาะเมือ ่ พระเจ ้าทรงประทานคําพยากรณ์โดยตรงแก่เขาเท่านัน ้ (เอเสเคียล 3:26-27) นับจากนัน ้ เป็ นต ้นมา การพูดของเขาก็กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ สว่ นที่ 4: การพิพากษาผูท ้ เี่ หลืออยูใ่ นแผ่นดิน (ข้อ 23–29) ี้ จงความหลงผิดของชาวยิวทีย ั อยูใ่ นดินแดนอิสราเอลทีพ พระเจ ้าทรงชแ ่ งั คงอาศย ่ ังทลายไปแล ้ว
4
ิ ธิค ข ้อ 24–26: ความเย่อหยิง่ ของผู ้เหลือรอด ผู ้คนทีเ่ หลืออยูใ่ นซากปรักหักพังอ ้างสท ์ วามเป็ นเจ ้าของ ั เป็ นเพียงคนเดียวและได ้รับแผ่นดินนัน แผ่นดิน พวกเขาโต ้แย ้งว่าหากอับราฮม ้ พวกเขา—ในฐานะผู ้คน ิ ธิใ์ นแผ่นดินนัน ี อีก พระเจ ้าทรงโต ้แย ้งโดยชใี้ ห ้เห็นถึงบาปทีพ จํานวนมาก—ย่อมมีสท ้ มากกว่าเสย ่ วกเขา ั ว์ทม กระทําอย่างต่อเนือ ่ ง ได ้แก่ การกินเนือ ้ สต ี่ เี ลือด การบูรป ู เคารพ และการหลัง่ เลือด พระองค์ทรงถาม ว่า "พวกเจ ้าจะครอบครองแผ่นดินนัน ้ หรือ?" ิ้ เชงิ พระเจ ้าทรงสญ ั ญาว่าผู ้ทีซ ่ นตัวอยูใ่ นซากปรักหักพัง ถํ้า และทุง่ ข ้อ 27–29: ความพินาศอย่างสน ่ อ ั ว์ป่า และโรคระบาด แผ่นดินจะกลายเป็ นทีร่ กร ้างว่างเปล่าเพือ โล่ง จะต ้องตายด ้วยคมดาบ สต ่ ทําลาย ความเย่อหยิง่ ของพวกเขา สว่ นที่ 5: อ ันตรายของการฟังแบบผิวเผิน (บทที่ 30–33) ื่ เสย ี งทีเ่ ป็ นทีน บทนีจ ้ บลงด ้วยคําเตือนถึงเอเสเคียลเกีย ่ วกับชอ ่ ย ิ มของเขาในหมูผ ่ ู ้ถูกเนรเทศ ื่ ฟั ง พระเจ ้าทรงเตือนเอเสเคียลว่าผู ้คนพูดถึงเขาอยูล ิ ข ้อ 30–32: ความบันเทิงกับการเชอ ่ บ ั หลัง และเชญ ิ ท่านทัง้ หลายมาฟั งพระวจนะทีม ชวนกันว่า “ขอเชญ ่ าจากพระเจ ้า” แต่พวกเขากลับปฏิบต ั ต ิ อ ่ เอเสเคียล ี งไพเราะ พวกเขาชอบฟั งคําพูดของเขาเพือ เหมือน นักร ้องเพลงรักทีม ่ เี สย ่ ความบันเทิง แต่ไม่มเี จตนาที่ จะนํ าไปปฏิบต ั เิ ลย เพราะใจของพวกเขานัน ้ โลภ ิ้ สุดท ้าย พระเจ ้าทรงสรุปว่า เมือ บทที่ 33: หลักฐานชน ่ ทุกสงิ่ ทีเ่ อเสเคียลทํานายไว ้เป็ นจริงในทีส ่ ด ุ ผู ้ฟั ง ้ นไปว่า "มีผู ้เผยพระวจนะอยูท ทีต ่ น ื้ เขินเหล่านีจ ้ ะตระหนักได ้ชาเกิ ่ า่ มกลางพวกเขา"
้ นวคิดผูเ้ ฝ้าระว ังในพ ันธสญญาใหม่ ั การประยุกต์ใชแ พระคัมภีรใ์ หม่ได ้เปลีย ่ นบทบาทของผู ้เฝ้ าระวังจากศาสดาพยากรณ์เพียงคนเดียวในพระคัมภีรเ์ ดิม มา ้ ื่ ทีแ เป็ น ผู ้รับใชพระเจ ้า ผู ้นํ าคริสตจักร และผู ้เชอ ่ บ่งปั นข่าวประเสริฐ ิ ยาภิบาลและผูน 1. ความร ับผิดชอบของร ัฐมนตรี (ศษ ้ ํ า) ในพระคัมภีรใ์ หม่ ผู ้นํ าคริสตจักรถูกกล่าวถึงว่าเป็ นผู ้เฝ้ าระวังทางจิตวิญญาณทีต ่ ้องให ้การต่อพระเจ ้า เกีย ่ วกับดวงวิญญาณทีอ ่ ยูภ ่ ายใต ้การดูแลของพวกเขา ี รู 13:17: “จงเชอ ื่ ฟั งผู ้ปกครองและยอมอยูใ่ ต ้อํานาจของพวกเขา เพราะ พวกเขาเฝ้ าระวังวิญญาณ ฮบ ของพวกท่าน ในฐานะผู ้ทีจ ่ ะต ้องให ้การต่อศาล...” ิ ยาภิบาลมีหน ้าทีอ การประยุกต์ใช:้ ศษ ่ ย่างเคร่งครัดทีจ ่ ะเทศนาความจริงทัง้ หมด รวมถึงคําเตือนเกีย ่ วกับ บาปและการพิพากษา แทนทีจ ่ ะเทศนาแต่เพียงเรือ ่ งทีฟ ่ ั งแล ้วสบายใจ ซงึ่ สะท ้อนถึงความรับผิดชอบ ของเอเสเคียล 2. ข้อแก้ต ัวเรือ ่ ง "มือสะอาด" ของเปาโล ั เจนในการอธิบายงานเผยแผ่ศาสนาของท่าน เมือ อัครทูตเปาโลใชถ้ ้อยคําของเอเสเคียลอย่างชด ่ แยก ั ท่านกล่าวว่า: ทางกับผู ้อาวุโสแห่งเอเฟซส กิจการ 20:26–27: “ฉะนัน ้ ข ้าพเจ ้าจึงนํ าเรือ ่ งนีม ้ าบอกท่านทัง้ หลายในวันนีว้ า่ ข ้าพเจ ้าบริสท ุ ธิจ ์ ากเลือด ของมนุษย์ทงั ้ ปวง เพราะข ้าพเจ ้าไม่ได ้ละเว ้นทีจ ่ ะประกาศพระดํารัสทัง้ ปวงของพระเจ ้าแก่ทา่ นทัง้ หลาย” ื่ สต ั ย์และตักเตือนทุกคนทีเ่ ขาพบ เขา การประยุกต์ใช:้ เปาโลรู ้ว่าเพราะเขาประกาศพระกิตติคณ ุ อย่างซอ จึงได ้ "ชว่ ยวิญญาณของตนให ้รอด" อย่างทีก ่ ล่าวไว ้ในเอเสเคียล 33:9
5
ํ หร ับผูเ้ ชอ ื่ ทุกคน) 3. การเรียกร้องให้ตน ื่ ต ัวทางจิตวิญญาณ (สา คําภาษากรีกทีม ่ ักแปลว่า "เฝ้ าดู" หรือ "ระมัดระวัง" ( gregoreo ) นัน ้ พระเยซูและเหล่าอัครสาวกใชบ่้ อย ่ ึ ่ ครัง้ ซงเป็ นการขยายแนวคิดเรือ ่ งการเฝ้ าระวังไปสูคริสเตียนทุกคน มาระโก 13:37 (พระบัญชาของพระเยซู): " และสงิ่ ทีเ่ รากล่าวแก่ทา่ นนัน ้ เรากล่าวแก่คนทัง้ ปวง จง เฝ้ า ระวัง " ั ปชญ ั ญะ จงระมัดระวัง เพราะศต ั รูของท่านคือมารร ้าย มันเดินเตร่ไปมาเหมือน 1 เปโตร 5:8 “จงมีสติสม สงิ โตคําราม คอยหาเหยือ ่ ทีจ ่ ะกัดกิน” ื่ ในพระคัมภีรใ์ หม่ถก การประยุกต์ใช:้ ผู ้เชอ ู เรียกให ้เป็ นผู ้เฝ้ าระวังชวี ต ิ ของตนเอง ครอบครัว และชุมชน ของตน โดยต ้องตืน ่ ตัวต่อการหลอกลวงทางวิญญาณและการเสด็จกลับมาครัง้ ทีส ่ องของพระคริสต์
6