บทเพลงสรรเสรญ
ของโซโลมอน
การแนะนา
นคอบทเพลงแหงสนตสขและความสขทไพเราะทสด บางสวนทโลกนมอยแตทมาวนทแตงและความหมายท แทจรงของหลายๆบทเพลงยงคงเปนปรศนาทางวรรณกรรม ทยงใหญทสดอยางหนง
บทเพลงเหลานตกทอดมาถงเราในเอกสารโบราณฉบบเดยว ทเขยนดวยภาษาซเรยคเหนไดชดวาเอกสารนนเปนการ
แปลมาจากภาษากรกดงเดมมการถกเถยงกนอยางดเดอด เกยวกบบทเพลงเหลานหนงในคาอธบายทนาเชอถอทสด คอบทเพลงเหลานเปนเพลงของครสเตยนทเพงรบบพตศมา
ในศตวรรษท1
บทเหลานขาดการอางองทางประวตศาสตรอยางนา
ประหลาดความสวางไสวของพวกมนไมไดสะทอนถงวน
เวลาในอดตพวกมนไมไดหยบยมมาจากพนธสญญาเดม หรอพระวรสารแรงบนดาลใจของบทเหลานมาจาก ประสบการณตรงพวกมนทาใหเรานกถงคากลาวของอรสต
เดสทวา"ชนชาตใหมทผสมผสานกบสงศกดสทธ"นคอพลง และความเขาใจทลกซงซงเราจะพบไดเฉพาะในสวนทสงสง ทสดของพระคมภรเทานน
สาหรบการแปลบทกวลกลบอนนาทงเหลานเราขอขอบคณ J.RendelHarris,MA.,สมาชกกตตมศกดของClare College,Cambridgeเขาไดกลาวถงบทกวเหลานวา:"ด เหมอนวาจะไมมสงใดททกคนเหนพองตองกนนอกเสยจาก วาบทกวเหลานมความงดงามเปนพเศษและมคณคาทางจต วญญาณสงสง" ODE1
1พระเจาทรงสถตอยบนศรษะของขาพเจาดจมงกฎและ ขาพเจาจะไมขาดพระองค
2พวกเขาถกทอมงกฎแหงความจรงใหแกขาพเจาและ มงกฎนนทาใหกงกานของทานงอกงามในขาพเจา
3เพราะมนไมเหมอนกบมงกฎทเหยวแหงซงไมผลดอกออก ผลแตพระองคทรงสถตอยบนศรษะของขาพเจาและ พระองคทรงผลดอกออกผลบนศรษะของขาพเจา
4ผลของพระองคเจรญเตบโตเตมทและสมบรณแบบเตมไป ดวยความรอดของพระองค
ODE2
(ยงไมมการระบสวนใดสวนหนงของบทกวน)
9และเพราะเหตวาขาพเจาจะรกพระองคผเปนพระบตร ขาพเจาจงจะเปนบตร
10เพราะผใดทรวมกบพระองคผทรงเปนอมตะผนนกจะ ไดรบความเปนอมตะดวย
11และผใดพอใจในพระผทรงพระชนมผนนกจะไดรบชวต
12นคอพระวญญาณของพระเจาซงไมทรงโกหกและทรง สอนบตรมนษยใหรจกทางของพระองค
13จงฉลาดรอบคอบและระมดระวงฮาเลลยา
ODE4
1ไมมผใดเลยโอพระเจาของขาพระองคจะเปลยนแปลง สถานทศกดสทธของพระองคได
2และเปนไปไมไดทเขาจะเปลยนมนและนาไปวางไวทอน เพราะเขาไมมอานาจเหนอมน
3เพราะพระองคทรงสรางสถานศกดสทธไวกอนทพระองคจะ ทรงสรางสถานทอนๆ
4สงทเกาแกกวาจะไมถกเปลยนแปลงโดยสงทมอายนอย กวา 5
6
11และเชนเดยวกบทนอนทปไวในบานของเจาบาวและ เจาสาว
12ความรกของเรามตอผทเชอในเราเชนกน
13และขาพเจากไมถกปฏเสธแมวาคนอนจะคดวาขาพเจา จะถกปฏเสธกตาม
14ขาพเจาไมพนาศแมวาพวกเขาวางแผนรายตอขาพเจาก ตาม
15แดนคนตายเหนขาพเจาและกทกขใจ
16ความตายไดขบไลขาพเจาขนไปและคนอนๆอกมากมาย กถกขบไลไปพรอมกบขาพเจาดวย
17ขาพเจามความรสกขมขนและทกขใจและขาพเจากรวม
ทกขรวมสขกบเขาจนถงทสด
18และพระองคทรงปลอยเทาและศรษะของพวกมนไป
เพราะพวกมนทนเหนหนาเราไมได
19และขาพเจาไดรวมกลมคนเปนๆไวทามกลางคนตายของ พระองคและขาพเจาไดพดกบพวกเขาดวยรมฝปากทยงม ชวตอย
20เพราะคาพดของเราจะไมเปนโมฆะ
21และบรรดาผทตายแลวกวงมาหาขาพเจาและพวกเขารอง วา“พระบตรของพระเจาโปรดเมตตาพวกเราและโปรดทรง กระทากบพวกเราตามพระกรณาของพระองค”
22และขอทรงชวยเราใหพนจากพนธนาการแหงความมด และขอทรงเปดประตใหเราเขาไปหาพระองค
23เพราะเราเหนแลววาความตายของเราไมไดมาแตะตอง ทานเลย
24ขอใหเราทงหลายไดรบการไถพรอมกบพระองคดวย เพราะพระองคทรงเปนพระผไถของเรา
25และเราไดยนเสยงของพวกเขาและเราไดประทบตรานาม ของเราไวบนศรษะของพวกเขา
26เพราะพวกเขาเปนอสระและเปนของขาฮาเลลยา