3 แมคคาบีส ์ บทที่ 1 [1] เมือ ่ ฟิ โลปาเตอร์ทราบจากผู ้ทีก ่ ลับมาว่าดินแดนทีเ่ ขา ควบคุมนัน ้ ถูกแอนติโอคัสยึดครองแล ้ว เขาจึงสัง่ ให ้กอง กําลังทัง้ หมดของเขา ทัง้ ทหารราบและทหารม ้า พาอาร์ซโิ น เอ น ้องสาวของเขาไปด ้วย และเดินทัพออกไปยังดินแดน ใกล ้ราเฟี ย ซึง่ ผู ้สนับสนุนของแอนติโอคัสตัง้ ค่ายอยู่ [2] แต่ธโี อโดตัสผู ้หนึง่ ตัง้ ใจจะทําตามแผนการทีต ่ นคิดไว ้ จึง นํ าอาวุธทีด ่ ท ี ส ี่ ด ุ ของราชวงศ์ปโตเลมีทไี่ ด ้รับมาก่อนไปด ้วย และข ้ามไปยังเต็นท์ของราชวงศ์ปโตเลมีในเวลากลางคืน โดยตัง้ ใจจะฆ่าเขาเพียงลําพังเพือ ่ ยุตส ิ งคราม [3] แต่โดซิเทียส ซึง่ รู ้จักกันว่าเป็ นบุตรของดริมล ิ ส ั ชาวชาว ยิวโดยกําเนิดทีต ่ อ ่ มาเปลีย ่ นศาสนาและละทิง้ ประเพณีของ บรรพบุรษ ุ ได ้นํ ากษั ตริยไ์ ปและจัดการให ้ชายผู ้ไม่มน ี ัยสําคัญ คนหนึง่ นอนในเต็นท์ และปรากฏว่าชายผู ้นีเ้ ป็ นผู ้แก ้แค ้นที่ ตัง้ ใจไว ้สําหรับกษั ตริย ์ [4] เมือ ่ เกิดการต่อสู ้ทีด ่ เุ ดือด และสถานการณ์กลับกลายเป็ น ไปในทางทีเ่ อือ ้ ต่อแอนติออกัส อาร์ซโิ นเอก็ไปหาทหาร พร ้อมกับร ้องไห ้และนํ้ าตา ผมของเธอยุง่ เหยิงไปหมด และ เตือนพวกเขาให ้ปกป้ องตัวเอง ลูกๆ และภรรยาของพวกเขา อย่างกล ้าหาญ โดยสัญญาว่าจะมอบทองคําให ้พวกเขาคน ละสองมินาหากพวกเขาชนะการต่อสู ้ [5] และแล ้วศัตรูก็พา่ ยแพ ้ในการรบ และจับเชลยจํานวนมาก ไปด ้วย [6] เมือ ่ ปโตเลมีขด ั ขวางแผนการได ้แล ้ว เขาก็ตด ั สินใจไป เยีย ่ มเมืองใกล ้เคียงและให ้กําลังใจพวกเขา [7] โดยการกระทําเช่นนี้ และโดยการมอบของขวัญให ้แก่ ั ดิส ิ ธิข สถานทีศ ่ ก ์ ท ์ องพวกเขา พระองค์ก็ทรงเสริมสร ้างขวัญ กําลังใจของพสกนิกรของพระองค์ [8] เนือ ่ งจากชาวยิวได ้ส่งสมาชิกสภาและผู ้อาวุโสบางคนไป ต ้อนรับเขา นํ าของขวัญมาต ้อนรับเขา และแสดงความยินดี กับเขาในสิง่ ทีเ่ กิดขึน ้ เขาจึงรีบไปเยีย ่ มพวกเขาโดยเร็วทีส ่ ด ุ [9] เมือ ่ พระองค์เสด็จมาถึงกรุงเยรูซาเล็มแล ้ว พระองค์ได ้ ถวายเครือ ่ งบูชาแด่พระเจ ้าผู ้สูงสุด ถวายเครือ ่ งบูชา ขอบพระคุณ และทรงกระทําสิง่ อันเหมาะสมกับสถาน ิ ธิน ิ ธิแ ศักดิส ์ ท ์ ัน ้ ครัน ้ เมือ ่ เสด็จเข ้าไปในสถานศักดิส ์ ท ์ ล ้ว ทรง ิ ธิน ประทับใจในความวิจต ิ รงดงามของสถานศักดิส ์ ท ์ ัน ้ [10] เขาประหลาดใจในความเป็ นระเบียบเรียบร ้อยของวิหาร ั ดิส ิ ธิท และมีความปรารถนาทีจ ่ ะเข ้าไปในสถานทีศ ่ ก ์ ท ์ ส ี่ ด ุ [11] เมือ ่ พวกเขากล่าวว่าสิง่ นีไ้ ม่ได ้รับอนุญาต เพราะแม ้แต่ คนชาติเดียวกันก็ไม่ได ้รับอนุญาตให ้เข ้าไป แม ้แต่ปโุ รหิตทุก คนก็ไม่ได ้รับอนุญาต มีแต่มหาปุโรหิตผู ้มีอํานาจสูงสุดเหนือ ทุกสิง่ เท่านัน ้ ทีเ่ ข ้าได ้ และท่านเข ้าได ้เพียงปี ละครัง้ เท่านัน ้ ่ เลย กษั ตริยก ์ ็ไม่เชือ [12] แม ้ว่าได ้อ่านธรรมบัญญัตใิ ห ้ฟั งแล ้ว พระองค์ก็ยังทรงยืน กรานไม่หยุดว่าพระองค์ควรจะเข ้าไป โดยตรัสว่า “แม ้ว่าคน เหล่านัน ้ จะถูกพรากจากเกียรติยศนีไ้ ป ข ้าพเจ ้าก็ไม่ควรเข ้า” [13] แล ้วท่านก็ทรงถามว่า เหตุใดเมือ ่ พระองค์เสด็จเข ้าไปใน วิหารทุกแห่ง จึงไม่มใี ครหยุดพระองค์ [14] และมีผู ้หนึง่ กล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า การนํ าสิง่ นีม ้ าเป็ น เครือ ่ งหมายในตัวเองเป็ นสิง่ ทีผ ่ ด ิ [15] “แต่เมือ ่ เหตุการณ์นเี้ กิดขึน ้ แล ้ว” กษั ตริยต ์ รัส “ทําไม ข ้าพเจ ้าจึงไม่ควรเข ้าไป แม ้ว่าพวกเขาจะต ้องการหรือไม่ก็ ตาม” [16] จากนัน ้ พวกปุโรหิตซึง่ สวมอาภรณ์ทงั ้ หมดของตนก็ กราบลงและวิงวอนต่อพระเจ ้าผู ้สูงสุดให ้ช่วยเหลือใน
สถานการณ์ปัจจุบน ั และป้ องกันความรุนแรงของแผนการชัว่ ร ้ายนี้ และพวกเขาก็ร ้องไห ้และนํ้ าตาไปทั่ววิหาร [17] ส่วนคนทีเ่ หลืออยูใ่ นเมืองก็แตกตืน ่ และรีบออกไป คิดว่า มีเรือ ่ งลึกลับเกิดขึน ้ [18] บรรดาสาวพรหมจารีทถ ี่ ก ู ขังอยูใ่ นห ้องก็พามารดาของ ตนออกไป โรยฝุ่ นบนผมของตน และทําให ้ถนนเต็มไปด ้วย เสียงครํ่าครวญและครํ่าครวญ [19] สตรีเหล่านัน ้ ทีเ่ พิง่ จะเตรียมตัวแต่งงานได ้ละทิง้ ห ้องหอ ทีเ่ ตรียมไว ้สําหรับการแต่งงาน และละเลยความสุภาพ เรียบร ้อย จึงแห่กน ั ไปมาในเมืองอย่างวุน ่ วาย [20] บรรดาแม่และพีเ่ ลีย ้ งเด็กต่างพากันทิง้ แม ้แต่ทารกแรก เกิดไว ้ทีน ่ ั่นบ ้างในบ ้านบ ้างบนถนนบ ้าง และไปรวมตัวกันที่ วิหารทีส ่ งู ทีส ่ ด ุ โดยไม่หันหลังกลับมอง [21] ผู ้ทีม ่ าประชุมกันทีน ่ ั่นต่างวิงวอนขอสิง่ ต่างๆ นานา เนือ ่ งจากพระราชาทรงวางแผนชัว่ ร ้าย [22] นอกจากนี้ พลเมืองทีก ่ ล ้าหาญจะไม่ยอมทนต่อการ บรรลุแผนของเขาหรือการบรรลุจด ุ ประสงค์ทต ี่ งั ้ ใจไว ้ [23] พวกเขาตะโกนบอกพวกพ ้องของตนให ้หยิบอาวุธและ ตายอย่างกล ้าหาญเพือ ่ ธรรมบัญญัตข ิ องบรรพบุรษ ุ และก่อ ั ิ ความวุน ่ วายอย่างมากในสถานทีศ ่ กดิส ์ ทธิ์ และเมือ ่ ถูกผู ้เฒ่า และผู ้อาวุโสห ้ามไว ้ได ้ พวกเขาจึงใช ้ท่าทีวงิ วอนเช่นเดียวกับ คนอืน ่ ๆ [24] ระหว่างนัน ้ ฝูงชนก็ยังคงสวดมนต์เช่นเดิม [25] ในขณะทีผ ่ ู ้เฒ่าผู ้แก่ใกล ้พระราชาพยายามทุกวิถท ี าง เพือ ่ เปลีย ่ นความคิดอันเย่อหยิง่ ของพระองค์จากแผนการที่ พระองค์ได ้คิดไว ้ [26] แต่เขาอยูใ่ นความเย่อหยิง่ ของเขา ไม่สนใจสิง่ ใดเลย และเริม ่ เข ้ามาใกล ้ โดยตัง้ ใจทีจ ่ ะยุตแ ิ ผนการทีก ่ ล่าวถึง ข ้างต ้นให ้ได ้ [27] เมือ ่ บรรดาผู ้อยูร่ อบข ้างเขาเห็นดังนี้ พวกเขาก็หันมา พร ้อมกับผู ้คนของเราไปร ้องขอต่อพระองค์ผู ้ทรงอํานาจทุก ประการเพือ ่ ปกป้ องพวกเขาในยามลําบากนี้ และอย่า มองข ้ามการกระทําทีผ ่ ด ิ กฎหมายและหยิง่ ยโสนี้ [28] เสียงร ้องทีต ่ อ ่ เนือ ่ ง รุนแรง และสอดประสานกันของฝูง ชน ส่งผลให ้เกิดความโกลาหลอย่างมาก [29] เพราะดูเหมือนว่าไม่เพียงแต่ผู ้คนเท่านัน ้ แต่กําแพงและ พืน ้ ดินโดยรอบทัง้ หมดก็สะท ้อนเสียงด ้วย เพราะว่าในเวลา นัน ้ ทุกคนต่างก็ชอบความตายมากกว่าการทําให ้สถานทีน ่ ัน ้ ่ มเสีย เสือ บทที่ 2 ิ ธิ์ [1] จากนัน ้ มหาปุโรหิตซีโมนหันหน ้าไปทางสถานศักดิส ์ ท คุกเข่าลงและยืน ่ มือออกไปด ้วยความสงบสง่างาม แล ้ว อธิษฐานดังนี:้ [2] "ข ้าแต่พระผู ้เป็ นเจ ้า พระเจ ้าผู ้เป็ นราชาแห่งสวรรค์ ผู ้ทรง ิ ธิใ์ นบรรดาผู ้ เป็ นเจ ้าเหนือสรรพสิง่ ทัง้ ปวง ผู ้ทรงศักดิส ์ ท ิ ธิ์ ผู ้ทรงปกครองแต่ผู ้เดียว ผู ้ทรงมหิทธิฤทธิ์ โปรด ศักดิส ์ ท ทรงใส่ใจเราทัง้ หลายทีก ่ ําลังทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ่ ่ จากคนชัวร ้ายและคนชัวร ้ายทีอ ่ วดดีในความโอหังและอํานาจ ของเขา [3] เพราะพระองค์ผู ้ทรงสร ้างสรรพสิง่ และผู ้ปกครองสรรพสิง่ ทรงเป็ นผู ้ปกครองทีย ่ ต ุ ธิ รรม และพระองค์ทรงพิพากษาผู ้ที่ ทําสิง่ ใดก็ตามด ้วยความเย่อหยิง่ และความจองหอง [4] ท่านได ้ทําลายล ้างผู ้ทีเ่ คยทําอยุตธิ รรมในอดีต รวมทัง้ ่ มั่นในความแข็งแกร่งและความกล ้าหาญของ พวกยักษ์ทเี่ ชือ พวกเขาด ้วย ท่านได ้ทําลายล ้างพวกเขาโดยนํ านํ้ าท่วมอันไม่ ่ วกเขา มีขอบเขตมาสูพ [5] พระองค์ทรงเผาพวกคนเมืองโซดอมซึง่ ประพฤติตวั ื่ เสียงในเรือ เย่อหยิง่ และมีชอ ่ งความชัว่ ร ้ายด ้วยไฟและ