Гермас көтүчесенең беренче китабы, ул "Аның күренешләре" дип атала 1 нче КҮРЕНЕШ 1 Мине тәрбияләгән кеше Римда бер яшь кызны сатты; күп еллардан соң мин аны күргәч, аны искә төшердем һәм сеңлем кебек ярата башладым. Берникадәр вакыттан соң мин аны Тибер елгасында юынганда күрдем; һәм кулымны аңа сузып, аны елгадан алып чыктым. 2 Аны күргәч, мин үзем белән уйладым: «Әгәр минем шундый хатыным булса, матурлыгы һәм әдәп-әхлагы өчен дә, мин ничек бәхетле булыр идем икән?» Мин үзем белән дә шулай уйладым; башка уйламадым да. Ләкин күп тә үтмәде, мин бу уйлар турында уйланып йөргәндә, Аллаһының бу мәхлукатына хөрмәт күрсәтә башладым, үземә: ул нинди затлы һәм матур икән дип уйладым. 3 Бераз йөргәч, йоклап киттем. Рух мине тотып алды да, уң якка алып китте, ул урыннан беркем дә үтә алмый иде. Бу урын ташлар арасындагы, бик текә, су үтеп булмый торган урын иде. 4 Мин бу урыннан үтеп, тигезлеккә килеп җиттем; һәм анда тезләнеп, Раббыга дога кыла башладым һәм гөнаһларымны таныдым. 5 Мин дога кылганда, күк ачылды, һәм мин теләгән хатынның күктән миңа сәлам бирүен күрдем. Ул миңа: «Һерма, сәлам!» – диде. Мин аңа карап: «Ханым, син монда нәрсә эшлисең?» – дидем. Ул миңа: «Мин монда сине Раббы алдында гөнаһта гаепләр өчен алып барылдым», – дип җавап бирде. 6 Ханым, мин әйттем, син мине ышандыра аласыңмы? Юк, диде ул, ләкин мин сиңа әйтер сүзләремне тыңла. Күктә яшәүче, бар нәрсәне юктан бар иткән һәм изге чиркәү хакына күбәйткән Аллаһы сиңа ачулы, чөнки син миңа каршы гөнаһ кылгансың.
7 Мин аңа җавап итеп: «Ханым, әгәр мин сиңа каршы гөнаһ кылган булсам, әйт миңа кайда, кайда яки кайчан сиңа әдәпсез яки намуссыз сүз әйттем?» – дидем. 8 Мин сине һәрвакыт ханым итеп хөрмәт итмәдемме? Мин сине һәрвакыт апам итеп хөрмәт итмәдемме? Ни өчен син миңа каршы шундый яман эшләр уйлыйсың? 9 Аннары ул, миңа елмаеп, болай диде: «Син йөрәгеңдә явызлык теләге уянды. Тәкъва кешенең йөрәгендә явызлык теләге уянуы сиңа начарлык булып тоелмыймы?» 10 Мондый кеше өчен бу, әлбәттә, гөнаһ, һәм бу бик зур гөнаһ, чөнки тәкъва кеше үзеңне дөрес дип саный. Әгәр ул шулай эшләсә һәм дөрес йөрсә, күктә Раббы аның һәр эшендә аңа ярдәм итәчәк. 11 Әмма йөрәкләрендә явыз уйларда яшәүчеләр үлемне һәм әсирлекне үз өсләренә алалар; бигрәк тә бу дөньяны яратучылар, байлыклары белән мактанучылар һәм киләчәк яхшылыкларны күрмәүчеләр; аларның җаннары йөри, кая барырга белми. 12 Менә шул ике фикерле кешеләр, Раббыга ышанмаучылар, үз тормышларын санга сукмаучылар һәм игътибарсыз калдыручылар. 13 Әмма син Раббыга дога кыл, һәм Ул синең гөнаһларыңны, бөтен өеңнең һәм барлык изгеләренең гөнаһларын савыктырыр. 14 Ул бу сүзләрне әйтү белән күк ябылды, һәм мин кайгы һәм курку белән тулысынча чумып калдым; һәм эчемнән уйладым: әгәр бу минем гөнаһым өчен гаепләнсә, мин ничек котылырга мөмкин? 15 Яисә мин ничек итеп күп һәм зур гөнаһларым өчен Раббыга ялвара алырмын? Нинди сүзләр белән Аңа миңа мәрхәмәтле булуын ялварырмын? 16 Мин боларның барысы турында уйланып, үзем белән генә уйланып торганда, каршымда кардай ак йоннан эшләнгән урындык тора иде. 17 Шунда якты кием кигән, кулында китап тоткан бер карт хатын килеп керде. Ул ялгыз утырып, миңа сәлам бирде: «Герма, исәнмесез!» – диде. Мин кайгыга батып, елап: «Исәнмесез, ханым!» – дип җавап бирдем. 18 Ул миңа: «Нигә кайгырасың, Гермас, син сабыр, тыйнак һәм һәрвакыт шат булырга омтыла идең?» – дип сорады. Мин аңа: «Ханым, мине бер яхшы хатын