Инҷили Томас дар бораи кӯдакии Исои Масеҳ БОБИ 1 1 Ман Тумо, исроилӣ, зарур донистам, ки ба бародарони худ дар байни халқҳо дар бораи амалҳо ва мӯъҷизаҳои Масеҳ дар кӯдакияш, ки Худованди мо ва Худои мо Исои Масеҳ баъд аз таваллудаш дар БайтЛаҳми кишвари мо ба амал оварда буд, маълум кунам. худам дар ҳайрат мондам; ки ибтидои он чунин буд. 2 Вақте ки Исои кӯдак панҷсола буд ва борони борон борида, ҳоло тамом шуд, Исо дар канори ҷӯйе бо дигар писарони ибрӣ бозӣ мекард; ва обе, ки аз соҳилҳо равон буд, дар кӯлҳои хурд меистод; 3 Аммо об якбора соф ва фоиданок шуд; Ӯ онҳоро танҳо бо каломи худ зад, онҳо ба осонӣ ба Ӯ итоат карданд. 4 Пас аз соҳили дарё гили мулоим гирифта, аз он дувоздаҳ гунҷишк ба вуҷуд овард; ва писарони дигар бо ӯ бозӣ мекарданд. 5 Аммо як яҳудӣ, чун дид, ки корҳои ӯ, яъне дар рӯзи шанбе гилро ба суратҳои гунҷишкҳо месохт, дарҳол рафта, ба падараш Юсуф хабар дода, гуфт: 6 «Инак, писари ту дар канори дарё бозӣ карда, гил гирифта, онро дувоздаҳ гунҷишк сохт ва рӯзи шанберо вайрон мекунад. 7 Юсуф ба ҷое ки буд, омад ва чун ӯро дид, наздаш хонд ва гуфт: «Чаро коре мекунӣ, ки дар рӯзи шанбе кардан ҷоиз нест? 8 Он гоҳ Исо кафи дастони худро ба ҳам зада, гунҷишконро хонд ва ба онҳо гуфт: «Биравед, парвоз кунед; ва ҳангоме ки зиндаед, Маро ёд кунед. 9 Гунҷишкҳо ғавғо гурехтанд. 10 Яҳудиён инро диданд, дар ҳайрат монданд ва рафтанд ва ба сардорони худ нақл карданд, ки онҳо чӣ гуна мӯъҷизаи аҷиберо аз ҷониби Исо дида буданд. БОБИ 2 1 Ғайр аз ин, писари Ҳанои котиб дар он ҷо бо Юсуф истода, як шохаи дарахти бед гирифта, обҳоеро, ки Исо ҷамъ карда буд, ба кӯлҳо пароканда кард. 2 Исои писарбача, чун дид, ки ин кори ӯро дида, ба хашм омад ва ба вай гуфт: «Эй нодон! кӯл ба ту чӣ зараре расонд, ки обро пароканда кунӣ? 3 Инак, акнун ту мисли дарахт пажмурда хоҳӣ шуд, ва на барг, на шоха ва на мева нахоҳӣ дод. 4 Ва дарҳол ҳама пажмурда шуд. 5 Баъд Исо ба хонааш рафт. Аммо падару модари ин писарбачае, ки пажмурда шуда буд, аз бадбахтии айёми ҷавонӣ афсӯс зада, ӯро бурданд ва ба назди Юсуф бурданд ва ӯро муттаҳам карданд ва гуфтанд: «Чаро писареро, ки гунаҳкор аст, нигоҳ медорӣ? 6 Он гоҳ Исо бо хоҳиши ҳамаи ҳозирон ӯро шифо дод ва танҳо як узви хурди хушк боқӣ монд, то ки онҳо огоҳ шаванд.
7 Бори дигар Исо ба кӯча баромад, ва писаре давида, ба китфи Ӯ шитофт; 8 Дар ин бора Исо ба хашм омада, ба вай гуфт: «Дигар дур нарав». 9 Ва ӯ дарҳол ба замин афтод; 10 Баъзе одамон чун диданд, гуфтанд: «Ин писар дар куҷо таваллуд шудааст, ки ҳар он чизе ки ӯ мегӯяд, ба амал меояд? 11 Падару модари мурдагон ба назди Юсуф рафта, шикоят карда, гуфтанд: «Ту лоиқ нестӣ, ки дар шаҳри мо бо мо зиндагӣ кунӣ, дар сурате ки чунин писар дошта бошӣ; 12 Ё ба ӯ таълим деҳ, ки баракат диҳад, на лаънат нагӯяд, вагарна бо ӯ рав, зеро ки ӯ фарзандони моро мекушад. 13 Он гоҳ Юсуф кӯдакро танҳо Исо хонда, ба ӯ дастур дод: «Чаро ту мардумро чунин ранҷ медиҳӣ, то ки аз мо нафрат кунанд ва моро таъқиб кунанд? 14 Исо дар ҷавоб гуфт: «Медонам, ки он чи ту мегӯӣ, аз они туст, балки ба хотири Ту чизе намегӯям; 15 Аммо онҳое ки ин суханонро ба ту гуфтаанд, ба азоби абадӣ гирифтор хоҳанд шуд. 16 Ва дарҳол онҳое ки Ӯро айбдор карда буданд, кӯр шуданд. 17 Ва ҳамаи онҳое ки инро диданд, бағоят ҳаросон ва дар ҳайрат афтода, дар бораи Ӯ мегуфтанд: «Ҳар он чи Ӯ мегӯяд, хоҳ нек бошад, хоҳ бад, дарҳол ба амал меояд; ва онҳо дар ҳайрат монданд. 18 Ва ҳангоме ки онҳо ин амали Масеҳро диданд, Юсуф бархост ва гӯши ӯро, ки аз он ба ғазаб омада буд, канда, ба ӯ гуфт: «Ором бош; 19 «Зеро ки агар моро ҷӯянд, нахоҳанд ёфт: Ту хеле беадолатона рафтор кардаӣ». 20 Оё намедонӣ, ки ман аз они Ту ҳастам? Маро дигар ташвиш надиҳед. БОБИ 3 1 Муаллимае бо номи Заккай дар ҷое истода, шунид, ки Исо ба падараш ин суханонро мегӯяд. 2 Ва хеле дар тааҷҷуб монд, ки вай кӯдак аст, ки чунин суханҳо мегӯяд; ва пас аз чанд рӯз назди Юсуф омад ва гуфт: 3 Фарзанди хирадманду хирадманд дорӣ, назди ман бифирист, то хондан биомӯзад. 4 Вақте ки ӯ барои таълим додани ҳарфҳо ба Исо нишаст, бо ҳарфи аввал Алиф оғоз кард; 5 Аммо Исо ҳарфи дуюмро Мпет (Байт ) Гимел (Ҷимел) хонд ва дар бораи ҳамаи ҳарфҳо то охир ба ӯ гуфт. 6 Он гоҳ китоберо кушода, оғои худро анбиёро таълим дод, вале хиҷил шуд ва дар бораи чӣ гуна ҳарфҳо шинос шуданашро нафаҳмид. 7 Ва ӯ бархоста, аз як чизи аҷибе дар ҳайрат афтода, ба хона рафт. БОБИ 4 1 Ҳангоме ки Исо аз назди дӯконе мегузашт, ҷавонеро дид, ки дар танӯр либосу ҷӯробҳои ранги ғамангезро тар карда (ё ранг мекард) мувофиқи супориши ҳар кас ба ҷо меовард; 2 Писарак Исо ба назди ҷавоне, ки ин корро мекард, рафта, аз либосҳо низ гирифт.