2 Тимотиюс БОБИ 1 1 Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ бо хости Худо, мувофиқи ваъдаи ҳаёт, ки дар Исои Масеҳ аст, 2 Ба Тимотиюс, писари маҳбуби ман: файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва Худованди мо Исои Масеҳ. 3 Худоеро, ки аз падарони худ бо виҷдони пок ибодат мекунам, шукр мегӯям, ки шабу рӯз дар дуоҳои худ ҳамеша туро ёд мекунам; 4 Бисёр орзу дорам, ки туро бубинам, ашкҳои туро ба ёд оварда, аз шодӣ пур шавам; 5 Ва ҳангоме ки имони бевафоеро, ки дар ту ҳаст, ба ёд меорам, ки он аввал дар бибии ту Луис ва модарат Авниқо сокин буд; ва ман итминон дорам, ки дар ту низ ҳаст. 6 Бинобар ин туро ба ёд меорам, ки бахшоиши Худоро, ки бо гузоштани дастҳои ман дар туст, бармеангезӣ. 7 Зеро ки Худо ба мо рӯҳи тарс ато накардааст; балки аз қувват, ва муҳаббат ва ақли солим. 8 Пас, аз шаҳодати Худованди мо ва аз ман бандии ӯ шарм накун; балки ба ҳасби қудрати Худо шарики уқубатҳои башорат бош; 9 Ӯ моро наҷот дод ва бо даъвати муқаддас даъват кард, на аз рӯи аъмоли мо, балки мувофиқи ният ва файзи Худ, ки пеш аз пайдоиши ҷаҳон дар Исои Масеҳ ба мо ато шудааст, 10 Аммо ҳоло бо зуҳури Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ, ки мамотро барҳам дода, ҳаёт ва ҷовидиро ба воситаи Инҷил равшан кардааст, зоҳир мегардад. 11 Барои ҳамин ман воиз, ҳавворӣ ва муаллими халқҳо таъин шудаам. 12 Зеро ки ман низ ин азобҳоро мекашам, лекин ман шарм намедорам, зеро ман медонам, ки ба кӣ имон овардаам ва боварӣ дорам, ки вай қодир аст он чиро, ки ба ӯ додаам, бар зидди он рӯз нигоҳ дорад. 13 Намунаи суханони солимро, ки дар бораи ман шунидаӣ, бо имон ва муҳаббате ки дар Исои Масеҳ аст, нигоҳ дор. 14 Он кори некро, ки ба ту супурда шудааст, аз ҷониби Рӯҳулқудс, ки дар мо сокин аст, нигоҳ дорад. 15 Ту медонӣ, ки ҳамаи онҳое ки дар Осиё ҳастанд, аз Ман рӯй гардондаанд; аз онҳо Фигелл ва Гермоген мебошанд. 16 Худованд ба хонадони Онисифорус марҳамат кунад; зеро ки вай маро зуд-зуд тароват медод ва аз занчири ман шарм намекард; 17 Аммо, вақте ки ӯ дар Рум буд, маро бо ҷидду ҷаҳд ҷустуҷӯ кард ва ёфт. 18 Худованд ба вай ато фармояд, ки дар он рӯз марҳамати Худовандро пайдо кунад; БОБИ 2 1 Пас, эй писарам, дар файзе ки дар Исои Масеҳ аст, қавӣ бош. 2 Ва он чи дар миёни шоҳидони бисьёр дар бораи ман шунидаӣ, ба мардони мӯътамад бисупор, ки онҳо метавонанд ба дигарон низ таълим диҳанд.
3 Пас, ту мисли сарбози неки Исои Масеҳ ба сахтӣ тоб меоварӣ. 4 Ҳеҷ кас, ки ҷанговар аст, бо корҳои дунё даст накашад; то ки вайро, ки уро сарбозй интихоб кардааст, писанд оварад. 5 Ва агар касе низ барои мақбул саъй кунад, тоҷ надорад, магар ин ки ба таври ҳалол талош кунад. 6 Деҳқоне, ки меҳнат мекунад, бояд аввалин бор шарики мева бошад. 7 Андеша кунед, ки чӣ мегӯям; ва Худованд ба ту дар ҳама чиз фаҳмиш ато кунад. 8 Дар хотир доред, ки Исои Масеҳ аз насли Довуд мувофиқи башорати ман аз мурдагон эҳьё шудааст: 9 Дар он ҷо ман, ҳамчун бадкор, то занҷирҳо азоб мекашам; аммо каломи Худо баста нест. 10 Бинобар ин ман ба ҳама чиз барои баргузидагон сабр мекунам, то ки онҳо низ ба наҷоте, ки дар Исои Масеҳ аст, бо ҷалоли абадӣ ба даст оранд. 11 Ин сухани содиқ аст: «Зеро ки агар бо Ӯ мурда бошем, бо Ӯ низ зиндагӣ хоҳем кард; 12 Агар азоб кашем, мо низ бо Ӯ подшоҳӣ хоҳем кард; агар мо Ӯро инкор кунем, Ӯ низ моро инкор хоҳад кард; 13 Агар мо имон наоварем, вай содиқ мемонад: вай худро инкор карда наметавонад. 14 Ин чизҳоро ба хотир оваред ва онҳоро ба ҳузури Худованд таъкид кунед, ки на дар сухан ба фоидае, балки шунавандагонро вайрон кунанд. 15 Омӯзед, то ки худро ба Худо писандида нишон диҳед, коргаре, ки набояд хиҷил шавад ва каломи ростиро дуруст тақсим мекунад. 16 Аммо аз гапҳои нопок ва беҳуда дурӣ ҷӯед, зеро ки онҳо бадкирдориро бештар хоҳанд кард. 17 Ва каломи онҳо мисли бемории саратон хоҳад хӯрд; аз онҳо Ҳуменей ва Филитус ҳастанд; 18 Онҳое ки дар бораи ростӣ гумроҳ шуда, мегӯянд, ки эҳё аллакай гузаштааст; ва имони баъзеро сарнагун созанд. 19 Бо вуҷуди ин, пояи Худо устувор аст, ки ин мӯҳр дорад, Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯст, мешиносад. Ва ҳар кӣ исми Масеҳро номбар мекунад, бигзор аз шарорат дур шавад. 20 Аммо дар хонаи бузург на танҳо зарфҳои тилло ва нуқра, балки аз чӯб ва хок низ ҳастанд; ва баъзе барои иззат ва баъзе барои беобрӯ. 21 Пас, агар касе худро аз инҳо пок кунад, вай зарфе барои иззат, тақдис ва мувофиқ барои истифодаи оғо ва барои ҳар кори нек омода хоҳад шуд. 22 Ҳамчунин аз ҳавасҳои ҷавонӣ бигрезед; балки бо онҳое ки Худовандро аз самими қалб мехонанд, аз паи адолат, имон, эҳсон ва осоиштагӣ пайравӣ кунед. 23 Аммо аз саволҳои беақлона ва беасос худдорӣ кунед, зеро медонед, ки онҳо ихтилофи ҷинсӣ мекунанд. 24 Ва бандаи Худованд набояд кӯшиш кунад; балки ба ҳама нармӣ кунед, ба таълимгиранда, пурсабр, 25 Бо фурӯтанӣ ба мухолифони худ насиҳат диҳед; Агар Худо тавбаашон кунад, то ба ҳақ иқрор шаванд. 26 Ва то ки онҳо аз доми иблис, ки бо хости ӯ ба асорати ӯ афтодаанд, раҳо шаванд. БОБИ 3 1 Инро низ медонед, ки дар айёми охир замонҳои сахт фаро хоҳад расид.