2 Таслӯникиён БОБИ 1 1 Павлус, Силвонус ва Тимотиюс ба калисои Таслӯникиён дар Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд! 2 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 3 Мо бояд ҳамеша Худоро барои шумо, эй бародарон, шукр гӯем, зеро ки имони шумо бағоят афзун мешавад ва эҳсони ҳар яке аз шумо нисбат ба якдигар афзун мешавад; 4 Ба тавре ки мо худамон бо шумо дар калисоҳои Худо барои пурсабрӣ ва имони шумо дар ҳамаи таъқибот ва мусибатҳои шумо, ки ба он дучор мешавед, фахр мекунем; 5 Ин нишонаи равшани доварии одилонаи Худост, то ки шумо сазовори Малакути Худо дониста шавед, ки барои он шумо низ уқубат мекашед; 6 Дар назди Худо кори шоистае аст, ки ба онҳое ки шуморо ба изтироб меандозанд, ҷазо диҳад. 7 Ва ба шумо, ки дар изтироб афтодаед, бо мо оромӣ ёбед, вақте ки Исои Худованд бо фариштагони тавонои Худ аз осмон зоҳир хоҳад шуд, 8 Дар оташи сӯзон аз онҳое ки Худоро намешиносанд ва ба Инҷили Худованди мо Исои Масеҳ итоат намекунанд, интиқом мегиранд; 9 Ӯ аз ҳузури Худованд ва аз ҷалоли қудрати Ӯ ба ҳалокати абадӣ ҷазо дода мешавад; 10 Ва ҳангоме ки Ӯ биёяд, то дар муқаддасони Худ ҷалол ёбад ва дар ҳамаи имондорон ба ҳайрат ояд, (чунки ба шаҳодати мо дар миёни шумо имон оварда буд) дар он рӯз. 11Бинобар ин мо ҳамеша дар ҳаққи шумо дуо мегӯем, ки Худои мо шуморо сазовори ин даъват донист ва тамоми ҳаловати некии Худ ва кори имонро бо қудрат ба амал оварад. 12 То ки исми Худованди мо Исои Масеҳ дар шумо ҷалол ёбад, ва шумо дар Ӯ, ба ҳасби файзи Худои мо ва Исои Масеҳи Худованд. БОБИ 2 1 Акнун мо аз шумо, эй бародарон, илтимос мекунем, ки дар бораи омадани Худованди мо Исои Масеҳ ва барои ҷамъ омадани мо назди Ӯ, 2 То ки шумо ба зудӣ на аз рӯҳ, на аз калом ва на аз номае, ки аз мо гуфта будем, ба ларза наафтед ва ба изтироб дучор нашавед, чунон ки рӯзи Масеҳ наздик аст. 3 Бигзор ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ ваҷҳ фирефта накунад: зеро он рӯз нахоҳад омад, магар ин ки аввал фитна ояд, ва одами гуноҳкор, писари ҳалокат зоҳир шавад; 4 Ки мухолифат мекунад ва худро аз ҳар чизе, ки Худо номида мешавад ё аз он чизе, ки парастиш мешавад, бартарӣ медиҳад; ба тавре ки Ӯ ҳамчун Худо дар маъбади Худо нишаста, худро Худо нишон диҳад. 5 Оё дар хотир надоред, ки вақте ки ман бо шумо будам, инро ба шумо гуфтам?
6 Ва алҳол шумо медонед, ки он чиро бозмедорад, то ки Ӯ дар замони худ зоҳир шавад. 7 Зеро ки сирри шарорат аллакай амал мекунад; танҳо касе ки алҳол мегузорад, иҷозат хоҳад дод, то даме ки аз роҳ берун карда шавад. 8Ва он гоҳ он шарир ошкор хоҳад шуд, ки Худованд ӯро бо рӯҳи даҳони худ нобуд хоҳад кард, ва бо дурахши омадани худ нобуд хоҳад кард; 9 Ҳатто Он ки омаданаш пас аз амали шайтон бо тамоми қудрат ва аломот ва мӯъҷизоти дурӯғин аст, 10 Ва бо ҳар гуна фиреби ноинсофӣ дар миёни ҳалокшудагон; зеро ки онҳо муҳаббати ростиро қабул накарданд, то ки наҷот ёбанд. 11 Ва ба ин сабаб Худо ба онҳо фиреби сахте мефиристад, то ба дурӯғ имон оваранд. 12 То ҳамаи онҳое, ки ба ростӣ имон наоварда, аз ноинсофона лаззат бурданд, маҳкум шаванд. 13 Аммо мо бояд ҳамеша Худоро барои шумо, эй бародарони маҳбуби Худованд шукр гӯем, зеро Худо аз ибтидо шуморо барои наҷот ба василаи тақдиди Рӯҳ ва имон ба ростӣ интихоб кардааст. 14 Барои ҳамин Ӯ шуморо ба воситаи Инҷили мо даъват кард, то ки ҷалоли Худованди мо Исои Масеҳро ба даст оред. 15 Бинобар ин, эй бародарон, устувор бошед ва урфу одатҳоеро, ки ба шумо хоҳ аз калом, хоҳ аз номаи мо таълим дода шудааст, нигоҳ доред. 16 Худи Худованди мо Исои Масеҳ ва Худои Падари мо, ки моро дӯст дошт ва ба воситаи файз ба мо тасаллии абадӣ ва умеди нек ато кардааст, 17 Дилҳои худро тасаллӣ диҳед, ва шуморо дар ҳар сухан ва кори нек устувор гардонад. БОБИ 3 1 Дар охир, эй бародарон, барои мо дуо гӯед, то ки каломи Худованд озод бошад ва ҷалол ёбад, чунон ки дар шумост. 2 Ва то ки мо аз одамони беақл ва шарир халос шавем, зеро ки ҳама имон надоранд. 3 Аммо Худованд амин аст, ки туро устувор хоҳад кард ва аз бадӣ нигоҳ медорад. 4 Ва мо ба Худованд итминон дорем, ки шумо он чиро, ки ба шумо амр мефармоем, иҷро мекунед ва хоҳед кард. 5 Ва Худованд дилҳои шуморо ба муҳаббати Худо ва ба сабр, ки ба Масеҳ мунтазиранд, равона кунад. 6 Акнун, эй бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ ба шумо амр медиҳем, ки аз ҳар бародаре ки бетартибӣ мекунад, канорагирӣ кунед, на аз рӯи урфу одате, ки аз мо гирифтааст. 7 Зеро худатон медонед, ки чӣ гуна бояд моро пайравӣ кунед, зеро ки мо дар миёни шумо бетартибӣ накардаем; 8 Ва нони касеро беҳуда нахӯрдаем; балки шабу рӯз бо заҳмат ва заҳмат мекашидем, то ки мо аз ҳеҷ яки шумо вазифадор нашавем. 9 На аз он сабаб ки мо қудрат надорем, балки барои он ки худро барои шумо намунае гардонем, то ки моро пайравӣ кунед. 10 Зеро, вақте ки мо бо шумо будем, инро ба шумо фармуда будем, ки агар касе кор накунад, нахӯрад.