2 Қӯринтиён БОБИ 1 1 Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ, бо хости Худо ва бародари мо Тимотиюс, ба калисои Худо, ки дар Қӯринтус аст, ва бо ҳамаи муқаддасон, ки дар тамоми Охоия ҳастанд. 2 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 3 Муборак аст Худо, Падари Худованди мо Исои Масеҳ, Падари марҳамат ва Худои ҳар тасаллӣ! 4 Он ки моро дар тамоми андӯҳҳои мо тасаллӣ медиҳад, то ки мо ба онҳо тасаллӣ дода тавонем, ки дар ҳар андӯҳе, ки худамон аз ҷониби Худо тасаллӣ ёфтаем. 5 Зеро, чунон ки уқубатҳои Масеҳ дар мо фаровон аст, тасаллии мо низ ба воситаи Масеҳ зиёд аст. 6 Ва агар ба мо гирифтор шавем, ин барои тасаллӣ ва наҷоти шумост, ки он дар тоб овардан ба ҳамон уқубатҳое ки мо низ мекашем, самарабахш аст; 7 Ва умеди мо аз шумо устувор аст, зеро медонем, ки чӣ тавре ки шумо шарики уқубатҳо ҳастед, тасаллӣ низ хоҳед буд. 8 Зеро, эй бародарон, намехоҳем, ки шумо аз мусибати мо, ки дар Осиё ба сари мо омад, бехабар бошед, то ки мо аз ҳад зиёд ва аз қуввати зиёд фишор оварем, ки ҳатто аз ҳаёт ноумед шудем. 9 Аммо мо ҳукми маргро дар худ доштем, ки на ба худамон, балки ба Худое ки мурдагонро эҳьё мекунад, таваккал кунем; 10 «Он ки моро аз марги азим раҳоӣ дод, ва наҷот медиҳад; 11 Шумо низ бо дуо дар ҳаққи мо ёрӣ медиҳед, то ки барои он атое ки аз ҷониби одамони бисьёр ба мо ато шудааст, аз ҷониби бисьёр касон аз номи мо шукргузорӣ кунанд. 12 Зеро ки шодии мо ин аст, ки шаҳодати виҷдони мо, ки дар соддагӣ ва самимияти илоҳӣ, на бо ҳикмати ҷисмонӣ, балки аз файзи Худо, мо дар ҷаҳон ва бештар ба шумо бо шумо сӯҳбат кардаем. 13 Зеро ки мо ба шумо чизе наменависем, ҷуз он чизе ки шумо хондаед ё эътироф мекунед; ва бовар дорам, ки шумо то охир эътироф хоҳед кард; 14 Чунон ки шумо қисман эътироф кардаед, ки мо шодии шумо ҳастем, чунон ки шумо низ дар рӯзи Исои Худованд аз они мо ҳастед. 15 Ва аз ин пеш ман ният доштам, ки назди шумо биёям, то ки шумо фоидаи дуюм ёбед; 16 Ва аз миёни шумо ба Мақдуния гузашта, аз Мақдуния боз назди шумо биёям, ва аз шумо ба сӯи Яҳудо бурда шавад. 17 Пас, вақте ки ман чунин фикр мекардам, оё сабукиро истифода кардам? Ё он чи ки ман ният дорам, оё ба ҳасби ҷисм ният мекунам, ки бо ман оре оре ва не не бошад? 18 Аммо, чунон ки Худо ҳақ аст, каломи мо ба шумо оре ва не буд. 19 Зеро Писари Худо, Исои Масеҳ, ки ба воситаи мо ва Силвонус ва Тимотиюс дар миёни шумо мавъиза карда буд, на оре ва ҳам не, балки дар Ӯ оре буд.
20 Зеро ки тамоми ваъдаҳои Худо дар Ӯ оре ва дар Ӯ омин аст, то ки ҷалоли Худо ба воситаи мо. 21 Он ки моро бо шумо дар Масеҳ устувор месозад ва моро тадҳин кардааст, Худост; 22 Ӯ ба мо мӯҳр гузошта, дар дилҳои мо ҷидду ҷаҳди Рӯҳро додааст. 23 Ва ман Худоро барои шаҳодате бар ҷони худ мехонам, ки то ҳол ба Қӯринтус наомадаам, то шуморо амон диҳад. 24 На барои он ки мо бар имони шумо ҳукмронӣ кардаем, балки мададгорони шодмонии шумо ҳастем, зеро ки шумо ба воситаи имон истодаед. БОБИ 2 1 Аммо ман бо худ қарор додам, ки дигар бо ғам назди шумо наоям. 2 Зеро, агар ман шуморо ғамгин созам, кист, ки маро шод гардонад, аммо касе ки аз ман ғамгин мешавад? 3 Ва инро ба шумо навиштаам, мабодо вақте ки омадаам, аз онҳое, ки бояд аз онҳо шодӣ кунам, андӯҳгин нашавам; ки ба ҳамаи шумо боварӣ дорам, ки шодии ман шодии ҳамаи шумост. 4 Зеро ки ман аз андӯҳ ва дарди дил ба шумо бо ашки зиёд навиштам; на барои он ки шумо ғамгин шавед, балки барои он ки муҳаббатеро, ки ман нисбат ба шумо бештар дорам, бидонед. 5 Аммо агар касе ғамгин шуда бошад, маро на, балки қисман андӯҳгин кардааст, то ки ман аз ҳамаи шумо зиёд пурбор накунам. 6 Ба чунин одам бас аст ин ҷазо, ки аз бисёриҳо дода шуд. 7 Бинобар ин, баръакс, беҳтар аст, ки ӯро афв кунед ва тасаллӣ диҳед, мабодо чунин шахсро андӯҳи аз ҳад зиёд фурӯ набарад. 8 Бинобар ин аз шумо хоҳишмандам, ки муҳаббати худро нисбат ба ӯ тасдиқ кунед. 9 Зеро барои ҳамин навиштаам, то бидонам, ки шумо дар ҳама чиз итоаткор ҳастед ё не. 10 Ба ҳар кӣ чизеро бахшида бошед, ман ҳам мебахшам; 11 Мабодо шайтон ба мо даст назанад, зеро ки мо аз найрангҳои ӯ бехабар нестем. 12 Илова бар ин, вақте ки ман ба Трӯос омадам, то башорати Масеҳро мавъиза кунам, ва даре аз ҷониби Худованд ба рӯи ман кушода шуд, 13 Рӯҳам ором набуд, зеро бародари худ Титусро наёфтам, балки аз онҳо рухсат дода, аз он ҷо ба Мақдуния рафтам. 14 Шукр ба Худо, ки ҳамеша моро дар Масеҳ пирӯз мегардонад ва накҳати дониши Худро ба воситаи мо дар ҳама ҷо зоҳир мекунад. 15 Зеро ки мо барои Худо маззаи ширини Масеҳ ҳастем, дар наҷотёфтагон ва дар ҳалокшудагон. 16 Барои касе ки мо маззаи мамот ҳастем, то мамот ҳастем; ва барои дигаре маззаи ҳаёт барои ҳаёт. Ва кӣ барои ин чизҳо басанда аст? 17 Зеро мо на он қадар бисьёрем, ки каломи Худоро фосид мекунанд, балки аз рӯи самимият, балки аз рӯи Худо, дар ҳузури Худо, дар Масеҳ сухан меронем.