Номаи дуюми Петрус БОБИ 1 1 Шимъӯни Петрус, ғулом ва ҳаввории Исои Масеҳ, ба онҳое ки ба воситаи адолати Худо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ бо мо имони гаронбаҳо пайдо кардаанд: 2 Файз ва осоиштагӣ бар шумо ба воситаи шинохти Худо ва Исои Худованди мо афзун бод, 3 Чунон ки қудрати илоҳии Ӯ ба воситаи дониши Он ки моро ба ҷалол ва некӣ даъват кардааст, ҳама чизҳои ба ҳаёт ва парҳезгорӣ тааллуқдоштаро ба мо ато кардааст: 4 Ба воситаи онҳо ба мо ваъдаҳои бениҳоят бузург ва гаронбаҳо дода шудаанд, то ки шумо ба воситаи онҳо шарики табиати илоҳӣ бошед ва аз фасоде, ки дар ҷаҳон ба василаи шаҳват аст, раҳо ёфтед. 5 Ва ғайр аз ин, тамоми ҷидду ҷаҳд зоҳир намуда, ба имони худ фазилат зам кунед; ва ба дониши нек; 6 Ва ба дониши хирад; ва сабр кардан; ва парҳезгорӣ сабр кунед; 7 Ва ба парҳезгорӣ меҳрубонии бародарона; ва ба хайрхохии бародарона. 8 Зеро, агар ин чизҳо дар шумо бошанд ва фаровон бошанд, шуморо водор мекунанд, ки дар шинохти Худованди мо Исои Масеҳ на нозой ва бесамар нахоҳед шуд. 9 Аммо касе ки ба ин чизҳо намерасад, кӯр аст, ва дурро дида наметавонад ва фаромӯш кардааст, ки аз гуноҳҳои кӯҳнаи худ пок шудааст. 10 Бинобар ин, беҳтараш, эй бародарон, саъй кунед, ки даъват ва баргузидаи худ дуруст бошад; 11 Зеро ки ҳамин тавр даромадгоҳ барои шумо ба Малакути абадии Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ ба таври фаровон хизмат хоҳад кард. 12 Бинобар ин ман беэътиноӣ нахоҳам кард, ки шуморо ҳамеша ба ёд оварам, гарчанде ки шумо онҳоро медонед ва дар ҳақиқати ҳозира устувор бошед. 13 Бале, ман фикр мекунам, ки то даме ки дар ин хайма ҳастам, бояд шуморо ба ёд оварда, ба шӯр оварам; 14 Чун медонам, ки ба зудӣ ман бояд ин хаймаи худро тарк кунам, чунон ки Худованди мо Исои Масеҳ ба ман нишон додааст. 15 Ва ман саъй хоҳам кард, ки шумо пас аз марги ман ин чизҳоро ҳамеша дар ёд дошта бошед. 16 Зеро ки мо, вақте ки қудрат ва омадани Худованди мо Исои Масеҳро ба шумо маълум кардем, аз паи афсонаҳои бо маккорона сохташуда пайравӣ накардаем, балки шоҳидони бузургии Ӯ будем. 17 Зеро ки Ӯ аз ҷониби Худои Падар иззат ва ҷалол гирифт, ҳангоме ки аз ҷалоли олӣ ба ӯ чунин овозе расид: "Ин Писари Маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хушнудам". 18 Ва ин овозро, ки аз осмон омад, мо шунидем, вақте ки бо Ӯ дар кӯҳи муқаддас будем. 19 Мо инчунин як каломи нубуввате дорем; Аз ин шумо некӣ мекунед, ки панд гиред, чунон ки ба нуре,
ки дар ҷои торикӣ медурахшад, то субҳидам ва ситораи рӯз дар дилҳои шумо тулӯъ мекунад. 20 Пеш аз ҳама инро бидонед, ки ҳеҷ як нубуввати Навиштаҳо тафсири хусусие надорад. 21 Зеро ки нубувват дар замонҳои қадим бо хости инсон наомадааст, балки муқаддасони Худо, чунон ки аз Рӯҳулқудс ба амал омада буданд, сухан мегуфтанд. БОБИ 2 1 Аммо дар миёни қавм анбиёи козиб низ буданд, чунон ки дар миёни шумо муаллимони козиб низ хоҳанд буд, ки онҳо ба таври пинҳонӣ бидъатҳои лаънатӣ ба вуҷуд меоранд, ҳатто Худовандро, ки онҳоро харидааст, инкор мекунанд ва ба сари худ ҳалокати зуд меоранд. 2 Ва бисьёр касон аз паи роҳҳои фосиди онҳо хоҳанд шуд; ки дар хакки онхо рохи ростй бад гуфта мешавад. 3 Ва бо тамаъ бо суханони сохта ба ту тиҷорат хоҳанд кард, ки доварии онҳо кайҳо боз боқӣ намемонад, ва маҳкумияти онҳо хоб намекунад. 4 Зеро, агар Худо фариштагони гуноҳкардаро амон намедод, балки онҳоро ба дӯзах андохта, ба занҷирҳои зулмот таслим мекард, то ки барои доварӣ нигоҳ дошта шаванд; 5 Ва ҷаҳони кӯҳнаро дареғ нагузошт, балки ҳаштум Нӯҳро, ки воизи адолат буд ва бар ҷаҳони осиён тӯфон овард, наҷот дод; 6 Ва шаҳрҳои Садӯм ва Амӯро ба хокистар табдил дода, онҳоро бо харобкорӣ маҳкум намуда, онҳоро барои онҳое, ки баъд аз он осиён зиндагӣ хоҳанд кард, намунае сохт; 7Ва Лутро, ки аз гуфтугӯи палидони шарир хашмгин шуда буд, раҳо кард: 8 (Зеро он марди одил, ки дар миёни онҳо сокин буд, бо дидан ва шунидан, ҷони одилонаи худро бо аъмоли ғайриқонунии онҳо рӯз то рӯз ба хашм меовард;) 9Худованд медонад, ки чӣ тавр парҳезгоронро аз озмоишҳо раҳо кунад ва золимонро то рӯзи доварӣ нигоҳ дорад, то ки ҷазо диҳанд. 10 Аммо пеш аз ҳама онҳое ки ба ҳаваси ҷисм рафтор мекунанд, дар ҳаваси нопокӣ рафтор мекунанд ва ҳукуматро нафрат мекунанд. Онҳо худхоҳанд, ки аз бадгӯӣ дар бораи шаъну шараф наметарсанд. 11 Дар ҳоле ки фариштагон, ки дар қувват ва тавонотаранд, ба ҳузури Худованд бар онҳо айбҳои таҳқиромез намеоваранд. 12 Аммо инҳо, чун ҳайвони ваҳшии табиӣ, ки барои асир ва нобуд карда шудаанд, дар бораи чизҳое, ки намефаҳманд, бадгӯӣ мекунанд; ва дар фасоди худ комилан нобуд хоҳанд шуд; 13 Ва мукофоти ноинсофиро хоҳанд гирифт, чунон ки онҳо дар рӯз шӯришро ҳаловат меҳисобанд. Онҳо доғҳо ва нуқсонҳое ҳастанд, ки бо фиреби худ бозӣ мекунанд, дар ҳоле ки бо шумо зиёфат мекунанд; 14 Чашмони пур аз зино дошта бошед ва аз гуноҳ дур шуда наметавонад; фирефтани ҷонҳои ноустувор: дилеро, ки онҳо бо корҳои тамаъкорона ба кор андохтаанд; кӯдакони лаънатӣ: 15 Онҳо роҳи ростро тарк карда, гумроҳ шудаанд ва бо роҳи Билъом ибни Босор, ки музди ноинсофиро дӯст медоштанд;