Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас, ки "Аҳкоми Ӯ" номида мешавад МУҚАДДИМА 1 Вақте ки ман дар хона дуо гуфтам ва бар бистар нишастам, марде бо нигоҳи эҳтиромона, ба монанди чӯпон, бо либоси сафед, халтааш дар пушт ва асояш дар даст, назди ман даромад ва ба ман салом дод. 2 Ман ба саломаш ҷавоб додам ва ӯ фавран дар паҳлӯям нишаст ва ба ман гуфт: «Ман аз ҷониби он паёмбари мӯҳтарам фиристода шудаам, то тамоми рӯзҳои боқимондаи умрат бо ту бимонам». 3 Аммо ман фикр кардам, ки ӯ барои санҷидани ман омадааст ва ба ӯ гуфтам: «Ту кистӣ?» Зеро ман медонам, ки ба кӣ супурда шудаам. Ӯ ба ман гуфт: «Магар маро намешиносӣ?» Ман ҷавоб додам: «Не». Ман он чӯпон ҳастам, — гуфт ӯ, — туро ба нигоҳубини ӯ супурдаанд». 4 Ҳангоме ки ӯ ҳанӯз сухан мегуфт, чеҳрааш дигаргун шуд; ва вақте ки ман фаҳмидам, ки ин ҳамон касест, ки ман ба ӯ бахшида шудаам, хиҷолат кашидам, ва ногаҳон тарс маро фаро гирифт ва ман аз ғамгинӣ пурра фаро гирифтам, зеро ки бо ӯ ин қадар аблаҳона сухан гуфта будам. 5 Аммо ӯ ба ман гуфт: «Шарм накун, балки бо фармонҳое, ки ман ба ту медиҳам, дар ақли худ қувват гир». Зеро, гуфт ӯ, «Ман фиристода шудаам, то ҳамаи он чизҳоеро, ки қаблан дидаӣ, ба ту нишон диҳам, вале махсусан онҳоеро, ки барои ту бештар муфиданд». 6 Ва аввал Фармонҳо ва Тасвирҳои Маро нависед, боқимондаро ҳамон тавре ки ман ба шумо нишон медиҳам, нависед. Аммо ман ба шумо амр медиҳам, ки аввал Фармонҳо ва Тасвирҳои Маро нависед, то бо хондани зуд-зуд аз онҳо шумо онҳоро ба осонӣ дар хотир нигоҳ доред. 7 Пас аз он ман фармонҳо ва тақлидҳои ӯро навиштам, чунон ки ӯ ба ман фармуда буд.
8 Агар шумо ин суханонро шунида, ба онҳо диққат диҳед ва мувофиқи онҳо рафтор кунед ва бо ақли пок дар онҳо машқ кунед, аз Худованд он чиро, ки ба шумо ваъда додааст, хоҳед гирифт. 9 Аммо агар шумо онҳоро шунида, тавба накунед, балки гуноҳҳои худро боз ҳам бештар кунед, аз ҷониби Ӯ ҷазо хоҳед гирифт. 10 Ҳамаи ин чизҳоеро, ки Чӯпон, фариштаи тавба, ба ман амр дод, ки нависам. ФАРМОНИ 1 1 Пеш аз ҳама, бовар кунед, ки як Худое вуҷуд дорад, ки ҳама чизро аз ҳеҷ чиз офарида ва ба вуҷуд овардааст. 2 Ӯ ҳама чизро дарк мекунад ва танҳо бузург аст, ки ҳеҷ кас наметавонад Ӯро дарк кунад. 3 Киро на бо ягон калима таъриф кардан мумкин аст ва на бо ақл тасаввур кардан мумкин аст. 4 Пас, ба Ӯ имон оваред ва аз Ӯ битарсед ва аз ҳар бадӣ парҳез кунед. 5 Инҳоро риоят кун ва ҳар гуна шаҳват ва бадиро аз худ дур кун ва росткориро пӯш, ва агар ин амрро риоя кунӣ, барои Худо зиндагӣ хоҳӣ кард. ФАРМОНИ 2 1 Ӯ ба ман гуфт: «Бегуноҳ ва бенишон бош; чунон ки ту мисли кӯдаке хоҳӣ буд, ки бадиро намедонад, ки ҷони одамро хароб мекунад». 2 Хусусан эҳтиёт бошед, ки дар ҳаққи касе бадгӯӣ накунед ва нашунавед, ки касе дар ҳаққи касе бадгӯӣ мекунад. 3 Зеро, агар ба ин риоя накунӣ, ту низ, ки мешунавӣ, бо бовар кардан ба тӯҳмат, ба гуноҳи касе ки сухан мегӯяд, шарик хоҳӣ шуд; ва ту низ гуноҳ хоҳӣ кард, зеро ба касе ки дар ҳаққи бародари худ сухан мегӯяд, имон овардаӣ. 4 Парешонхотирӣ чизи зараровар аст; рӯҳи ноустувори бад, ки ҳеҷ гоҳ дар сулҳ намемонад, балки ҳамеша дар низоъ аст. Пас, худро аз он боздор ва бо бародарат ҳамеша дар сулҳ бош. 5 Ба Худо содиқ бошед, ки дар он гуноҳ нест, балки ҳама чиз пур аз шодӣ аст; ва меҳнати худро некӣ кунед.