Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас, ки "Аҳкоми Ӯ" номида мешавад МУҚАДДИМА 1 Вақте ки ман дар хона дуо гуфтам ва бар бистар нишастам, марде бо нигоҳи эҳтиромона, ба монанди чӯпон, бо либоси сафед, халтааш дар пушт ва асояш дар даст, назди ман даромад ва ба ман салом дод. 2 Ман ба саломаш ҷавоб додам ва ӯ фавран дар паҳлӯям нишаст ва ба ман гуфт: «Ман аз ҷониби он паёмбари мӯҳтарам фиристода шудаам, то тамоми рӯзҳои боқимондаи умрат бо ту бимонам». 3 Аммо ман фикр кардам, ки ӯ барои санҷидани ман омадааст ва ба ӯ гуфтам: «Ту кистӣ?» Зеро ман медонам, ки ба кӣ супурда шудаам. Ӯ ба ман гуфт: «Магар маро намешиносӣ?» Ман ҷавоб додам: «Не». Ман он чӯпон ҳастам, — гуфт ӯ, — туро ба нигоҳубини ӯ супурдаанд». 4 Ҳангоме ки ӯ ҳанӯз сухан мегуфт, чеҳрааш дигаргун шуд; ва вақте ки ман фаҳмидам, ки ин ҳамон касест, ки ман ба ӯ бахшида шудаам, хиҷолат кашидам, ва ногаҳон тарс маро фаро гирифт ва ман аз ғамгинӣ пурра фаро гирифтам, зеро ки бо ӯ ин қадар аблаҳона сухан гуфта будам. 5 Аммо ӯ ба ман гуфт: «Шарм накун, балки бо фармонҳое, ки ман ба ту медиҳам, дар ақли худ қувват гир». Зеро, гуфт ӯ, «Ман фиристода шудаам, то ҳамаи он чизҳоеро, ки қаблан дидаӣ, ба ту нишон диҳам, вале махсусан онҳоеро, ки барои ту бештар муфиданд». 6 Ва аввал Фармонҳо ва Тасвирҳои Маро нависед, боқимондаро ҳамон тавре ки ман ба шумо нишон медиҳам, нависед. Аммо ман ба шумо амр медиҳам, ки аввал Фармонҳо ва Тасвирҳои Маро нависед, то бо хондани зуд-зуд аз онҳо шумо онҳоро ба осонӣ дар хотир нигоҳ доред. 7 Пас аз он ман фармонҳо ва тақлидҳои ӯро навиштам, чунон ки ӯ ба ман фармуда буд.
8 Агар шумо ин суханонро шунида, ба онҳо диққат диҳед ва мувофиқи онҳо рафтор кунед ва бо ақли пок дар онҳо машқ кунед, аз Худованд он чиро, ки ба шумо ваъда додааст, хоҳед гирифт. 9 Аммо агар шумо онҳоро шунида, тавба накунед, балки гуноҳҳои худро боз ҳам бештар кунед, аз ҷониби Ӯ ҷазо хоҳед гирифт. 10 Ҳамаи ин чизҳоеро, ки Чӯпон, фариштаи тавба, ба ман амр дод, ки нависам. ФАРМОНИ 1 1 Пеш аз ҳама, бовар кунед, ки як Худое вуҷуд дорад, ки ҳама чизро аз ҳеҷ чиз офарида ва ба вуҷуд овардааст. 2 Ӯ ҳама чизро дарк мекунад ва танҳо бузург аст, ки ҳеҷ кас наметавонад Ӯро дарк кунад. 3 Киро на бо ягон калима таъриф кардан мумкин аст ва на бо ақл тасаввур кардан мумкин аст. 4 Пас, ба Ӯ имон оваред ва аз Ӯ битарсед ва аз ҳар бадӣ парҳез кунед. 5 Инҳоро риоят кун ва ҳар гуна шаҳват ва бадиро аз худ дур кун ва росткориро пӯш, ва агар ин амрро риоя кунӣ, барои Худо зиндагӣ хоҳӣ кард. ФАРМОНИ 2 1 Ӯ ба ман гуфт: «Бегуноҳ ва бенишон бош; чунон ки ту мисли кӯдаке хоҳӣ буд, ки бадиро намедонад, ки ҷони одамро хароб мекунад». 2 Хусусан эҳтиёт бошед, ки дар ҳаққи касе бадгӯӣ накунед ва нашунавед, ки касе дар ҳаққи касе бадгӯӣ мекунад. 3 Зеро, агар ба ин риоя накунӣ, ту низ, ки мешунавӣ, бо бовар кардан ба тӯҳмат, ба гуноҳи касе ки сухан мегӯяд, шарик хоҳӣ шуд; ва ту низ гуноҳ хоҳӣ кард, зеро ба касе ки дар ҳаққи бародари худ сухан мегӯяд, имон овардаӣ. 4 Парешонхотирӣ чизи зараровар аст; рӯҳи ноустувори бад, ки ҳеҷ гоҳ дар сулҳ намемонад, балки ҳамеша дар низоъ аст. Пас, худро аз он боздор ва бо бародарат ҳамеша дар сулҳ бош. 5 Ба Худо содиқ бошед, ки дар он гуноҳ нест, балки ҳама чиз пур аз шодӣ аст; ва меҳнати худро некӣ кунед.
Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас - Фармонҳо
6 Ба ҳамаи ниёзмандон бефарқӣ диҳед, ва дар бораи он ки ба кӣ медиҳед, шубҳа накунед. 7 Балки ба ҳама диҳед, зеро Худо мехоҳад, ки мо ба ҳама аз ҳамаи тӯҳфаҳои Худ диҳем. Пас, онҳое ки қабул мекунанд, ба Худо ҳисобот медиҳанд, ки чаро ва барои чӣ гирифтаанд. 8 Ва онҳое ки бе эҳтиёҷи воқеӣ мегиранд, барои он ҳисобот медиҳанд; ва касе ки медиҳад, бегуноҳ хоҳад буд. 9 Зеро ӯ вазифаи худро, чунон ки аз Худо гирифтааст, иҷро кардааст; ба кӣ додан ва ба кӣ доданро интихоб накардааст. Ва ин хизматро ӯ бо соддагӣ ва барои ҷалоли Худо анҷом дод. 10 Пас, ин амрро, чунон ки ман ба ту гуфтам, риоя кун, то ки тавбаи ту самимӣ бошад ва ба хонаи ту некӣ биёяд ва дили пок дошта бошӣ. ФАРМОНИ 3 1 Ва ӯ ба ман гуфт: «Ростиро дӯст дор; ва ҳар сухане, ки аз даҳони ту мебарояд, рост бошад». 2 То рӯҳе, ки Худованд ба шумо додааст, то дар ҷисми шумо сокин шавад, барои ҳамаи одамон ростқавл бошад ва Худованд ҷалол ёбад, ки ба шумо чунин рӯҳ додааст, зеро Худо дар ҳамаи суханонаш ростқавл аст ва дар Ӯ дурӯғ нест. 3 Пас, онҳое ки дурӯғ мегӯянд, Худовандро инкор мекунанд ва ғоратгарони Худованд мешаванд ва он чиро, ки аз Ӯ гирифтаанд, ба Худо намедиҳанд. 4 Зеро онҳо рӯҳи аз дурӯғ озодро гирифтанд; пас, агар онҳо инро дурӯғгӯ донанд, он чиро, ки Худованд ба онҳо амонат додааст, нопок мекунанд ва фиребгар мешаванд. 5 Вақте ки ман инро шунидам, сахт гиристам; ва вақте ки ӯ маро гирён дид, ба ман гуфт: «Чаро гиря мекунӣ?» Ва ман гуфтам: «Чунки, эй оғо, ман шубҳа дорам, ки оё метавонам наҷот ёбам?» 6 Ӯ аз ман пурсид: «Чаро?» Ман ҷавоб додам, зеро ҷаноб, ман дар ҳаётам ҳеҷ гоҳ сухани рост нагуфтаам; балки ҳамеша бо тақлид зиндагӣ кардаам ва дурӯғро ба ҷои ростӣ ба ҳама тасдиқ кардаам; ва ҳеҷ кас маро инкор накард, балки ҳама ба суханони ман эътимод доштанд. Пас, чӣ гуна ман метавонам зиндагӣ кунам, дар ҳоле ки ман ин корро кардаам? 7 Ва ӯ ба ман гуфт: «Ту фикрҳои хуб ва ростқавлона мекунӣ. Зеро ту бояд, ҳамчун бандаи Худо, дар роҳи ростӣ рафтор мекардӣ ва виҷдони бадро бо рӯҳи ростӣ пайваст намекардӣ ва рӯҳи муқаддас ва ҳақиқии Худоро андӯҳгин намекардӣ». 8 Ва ман ба ӯ ҷавоб додам, ҷаноб, ман ҳеҷ гоҳ ин қадар бодиққат ба ин чизҳо гӯш надода будам. Ӯ ҷавоб дод: «Акнун ту онҳоро мешунавӣ. Аз ин ба баъд эҳтиёт шав, то ҳатто он чизҳое, ки ту қаблан барои кори худ дурӯғ гуфта будӣ, бо ростии ҳозираи ту сазовори таҳсин бошанд». 9 Зеро агар ту дар оянда рост гӯӣ, ин чизҳо низ метавонанд эътибор дошта бошанд; ва бо ин роҳ ба ҳаёт ноил гардӣ. 10 Ва ҳар кӣ ба ин амр гӯш диҳад ва онро иҷро кунад ва аз ҳар дурӯғ дурӣ ҷӯяд, барои Худо зинда хоҳад монд.
ФАРМОНИ 4 1 Ғайр аз ин, ӯ гуфт: «Ман ба ту амр медиҳам, ки худро пок нигоҳ дорӣ ва ба дилат роҳ надиҳ, ки дар бораи издивоҷи дигар ё зино фикр кунӣ, зеро чунин фикр гуноҳи бузургеро ба вуҷуд меорад». 2 Аммо ту ҳамеша аз Худованд огоҳ бош ва ҳаргиз гуноҳ нахоҳӣ кард. Зеро агар чунин фикри бад дар дили ту пайдо шавад, ту гуноҳи бузурге хоҳӣ кард; ва онҳое ки чунин корҳоро мекунанд, роҳи маргро пеш мегиранд. 3 Пас, ба худат нигоҳ кун ва аз чунин фикрҳо худдорӣ кун, зеро дар ҷое ки покӣ дар дили шахси одил боқӣ мемонад, дар он ҷо набояд фикри бад пайдо шавад. 4 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, иҷозат деҳ, ки бо ту каме гап занам». Ӯ ба ман амр дод, ки бигӯям. Ва ман ҷавоб додам: «Эй оғо, агар марде ки ба Худованд вафодор аст, зан дошта бошад ва ӯро дар зино дастгир кунад, оё марде гуноҳ мекунад, ки бо вай зиндагӣ мекунад?» 5 Ва ӯ ба ман гуфт: «То даме ки аз гуноҳи вай бехабар бошад, дар зиндагӣ бо вай гуноҳе надорад; аммо агар марде бидонад, ки занаш гуноҳ кардааст, ва зан аз гуноҳи худ тавба накунад, балки ба зинокорӣ идома диҳад ва мард бо вуҷуди ин бо вай зиндагӣ кунад, ӯ дар гуноҳи вай гунаҳкор хоҳад шуд ва бо вай дар зинокорӣ шарик хоҳад шуд». 6 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Пас, агар зан гуноҳи худро идома диҳад, чӣ кор бояд кард?» Ӯ ҷавоб дод: «Бигзор шавҳараш ӯро аз ҷояш ҷудо кунад ва бигзор ӯ танҳо бимонад». Аммо агар ӯ зани худро талоқ диҳад ва дигареро ба занӣ гирад, зино низ мекунад. 7 Ва ман гуфтам: «Чӣ мешавад, агар зане, ки чунин дур шудааст, тавба кунад ва розӣ шавад, ки ба назди шавҳараш баргардад, оё ӯро қабул намекунад?» Ӯ ба ман гуфт: «Бале; ва агар шавҳараш ӯро қабул накунад, гуноҳ мекунад ва бар зидди худ гуноҳи бузурге мекунад; аммо агар зан тавба кунад, бояд гуноҳкорро қабул кунад; танҳо на аксар вақт.» 8 Зеро барои бандагони Худо танҳо як тавба вуҷуд дорад. Ва аз ин рӯ, марде, ки зани худро талоқ медиҳад, набояд зани дигареро гирад, то ки вай тавба кунад. 9 Ин амал ҳам дар мард ва ҳам дар зан яксон аст. Акнун онҳо зино мекунанд, на танҳо ҷисми худро палид мекунанд, балки бут месозанд. Пас, агар зан дар ин кор истодагарӣ кунад ва тавба накунад, аз вай дур шавед ва бо вай зиндагӣ накунед, вагарна ту низ дар гуноҳи вай шарик хоҳӣ буд. 10 Аммо аз ин рӯ, амр дода шудааст, ки ҳам мард ва ҳам зан муҷаррад бимонанд, то чунин шахсон тавба кунанд. 11 Ман дар ин маврид ҳеҷ фурсате барои анҷом додани ин корҳо намедиҳам, балки мехоҳам ҳар кӣ гуноҳ кардааст, дигар гуноҳ накунад. 12 Аммо Худое, ки қудрати шифобахшӣ дорад, барои гуноҳҳои пештараи онҳо даво хоҳад дод, зеро Ӯ қудрати ҳама чизро дорад. 13 Ман боз аз ӯ пурсидам ва гуфтам: «Азбаски Худованд маро сазовори он медонад, ки ту ҳамеша бо ман бимонӣ, чанд сухан ба ман бигӯ, зеро ман ҳеҷ чизро намефаҳмам ва дилам аз сӯҳбати қаблиам сахт
Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас - Фармонҳо
шудааст; ва фаҳмиши худро кушо, зеро ман хеле кундзеҳ ҳастам ва ҳеҷ чизро намефаҳмам». 14 Ва ӯ ба ман ҷавоб дод: «Ман вазири тавба ҳастам ва ба ҳамаи тавбакунандагон фаҳмиш медиҳам. Оё ба назари ту тавба кардан кори хеле оқилона нест? Зеро касе ки чунин мекунад, фаҳмиши бузурге пайдо мекунад». 15 Зеро ӯ медонад, ки гуноҳ кардааст ва дар назари Худованд бадкорӣ кардааст, ва дар дили худ ба ёд меорад, ки гуноҳ кардааст, ва тавба мекунад ва дигар бадкорӣ намекунад, балки кори нек мекунад ва ҷони худро фурӯтан мекунад ва аз он ки гуноҳ кардааст, азоб медиҳад. Пас, шумо мебинед, ки тавба хиради бузург аст. 16 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Аз ин рӯ, эй оғо, ман дар бораи ҳама чиз бодиққат таҳқиқ мекунам, зеро ман гунаҳкор ҳастам, то бидонам, ки чӣ кор кунам, то ки зинда монам; зеро гуноҳҳои ман бисёранд». 17 Ва ба ман гуфт: «Агар ин аҳкоми Маро риоя кунӣ, ту зинда хоҳӣ монд». Ва ҳар кӣ ин аҳкомро бишнавад ва ба ҷо оварад, барои Худо зинда хоҳад монд. 18 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Ҳоло аз баъзе муаллимон шунидаам, ки тавбаи дигаре ҷуз таъмид вуҷуд надорад, вақте ки мо ба об меафтем ва бахшиши гуноҳҳои худро мегирем; ва баъд аз ин мо дигар гуноҳ накунем, балки бо покӣ зиндагӣ кунем». 19 Ӯ ба ман гуфт: «Ту дуруст фаҳмидӣ. Аммо, азбаски ҳоло ту дар бораи ҳама чиз бодиққат меомӯзӣ, ман инро низ ба ту ошкор мекунам. Аммо на барои он ки ба онҳое, ки баъдтар имон меоранд ё ба онҳое, ки аллакай ба Худованд имон овардаанд, сабабе барои гуноҳ надошта бошам». 20 Зеро на онҳое, ки нав имон овардаанд ва на баъдтар имон меоранд, аз гуноҳҳо тавба мекунанд, балки омурзиши онҳост. 21 Аммо барои онҳое, ки ба имон даъват шудаанд ва азбаски онҳо ба гуноҳи бузурге гирифтор шудаанд, Худованд тавбаро муқаррар кардааст, зеро Худо андешаҳои дили ҳамаи одамон ва заъфҳои онҳоро ва бадии гуногуни шайтонро медонад, ки ҳамеша бар зидди бандагони Худо чизе меандешад ва барои онҳо бадхоҳона дом мегузорад. 22 Аз ин рӯ, Парвардигори меҳрубони мо ба махлуқи Худ раҳм кард ва ин тавбаро таъин кард ва ба ман қудрати онро дод. Ва аз ин рӯ, ба шумо мегӯям, ки агар касе пас аз он даъвати бузург ва муқаддас аз ҷониби шайтон ва гуноҳ васваса шавад, як тавба дорад. Аммо агар ӯ борҳо гуноҳ кунад ва тавба кунад, ин барои чунин шахс фоидае нахоҳад дошт, зеро ӯ базӯр дар назди Худо зиндагӣ хоҳад кард. 23 Ва ман гуфтам: «Эй оғо, ман азбаски ин амрҳоро бодиққат гӯш кардам, аз нав зинда шудам. Зеро медонам, ки агар минбаъд ба гуноҳҳоям чизе наафзоям, наҷот хоҳам ёфт». 24 Ва Ӯ гуфт: «Ту наҷот хоҳӣ ёфт; ва ҳамаи дигарон, ки ин амрҳоро риоя мекунанд, наҷот хоҳанд ёфт». 25 Ва ман боз ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, азбаски ту маро бо сабр мешунавӣ, боз як чизро ба ман нишон деҳ. Ба ман бигӯ, ки ин чист?» — гуфт ӯ. 26 Ва ман гуфтам: «Агар шавҳар ё зан бимирад ва он шахсе, ки зинда мемонад, боз издивоҷ кунад, оё ӯ бо ин кор гуноҳ мекунад?» Касе ки издивоҷ мекунад, мегӯяд,
ки гуноҳ намекунад; аммо агар ӯ муҷаррад бимонад, бо ин дар назди Худованд шарафи бузурге пайдо мекунад. 27 Пас, покӣ ва шарми худро нигоҳ дор ва барои Худо зинда хоҳӣ монд. Аз ин ба баъд, аз замоне ки ба ту супурда шудам ва дар хонаи ту зиндагӣ кардам, ба он чизе, ки ман бо ту мегӯям ва ба ту амр медиҳам, риоя кун. 28 Ҳамчунин гуноҳҳои пештараи ту бахшида мешаванд, агар ту ин амрҳои Маро риоя кунӣ; ва ба ҳамин тариқ ҳамаи дигарон, ки ин амрҳои Маро риоя мекунанд, бахшида мешаванд. ФАРМОНИ 5 1 Ӯ мегӯяд: «Сабр ва пурсабр бош», то ки бар ҳамаи корҳои бад ҳукмронӣ кунӣ ва ҳама адолатро ба ҷо оварӣ. 2 Зеро агар ту сабр кунӣ, Рӯҳулқудс, ки дар ту сокин аст, пок хоҳад буд ва аз ҳеҷ рӯҳи бад тира нахоҳад шуд; балки пур аз шодӣ фаровон хоҳад шуд ва дар бадане, ки дар он сокин аст, шод хоҳад шуд ва бо шодӣ ва бо осоиштагии бузург ба Худованд хизмат хоҳад кард. 3 Аммо агар хашм туро фаро гирад, Рӯҳулқудс, ки дар туст, дарҳол рост мешавад ва мехоҳад аз ту дур шавад. 4 Зеро рӯҳи бад ӯро пахш кардааст ва озодии хизмат ба Худовандро надорад, чунон ки мехоҳад, зеро аз хашм ғамгин аст. Пас, вақте ки ҳарду рӯҳ якҷоя зиндагӣ мекунанд, ин барои одам харобиовар аст. 5 Гӯё касе як чӯби хурдро гирифта, ба зарфи асал андохта, тамоми асал вайрон мешавад; ва миқдори зиёди асал аз чӯби хурд вайрон мешавад ва ширинии асалро гум мекунад ва дигар дар назди Худованд мақбул нест, зеро тамоми асал талх мешавад ва истифодаи худро гум мекунад. 6 Аммо агар кирм ба асал наандозанд, он барои Худованд ширин ва фоиданок аст; чунин сабр аз асал ширинтар ва барои Худованде, ки дар он сокин аст, фоиданоктар аст. 7 Аммо хашм бефоида аст; пас, агар хашм бо сабр омехта шавад, рӯҳ ғамгин мешавад ва дуои он ба Худо фоида надорад. 8 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, ман мехоҳам гуноҳи хашмро бидонам, то худро аз он дур кунам». Ва ӯ ба ман гуфт: «Ту инро хоҳӣ донист; ва агар худро аз он дур накунӣ, умеди худро бо тамоми хонадони худ аз даст медиҳӣ. Пас, аз он дур шав». 9 Зеро ман, ки фариштаи адолат ҳастам, бо ту ҳастам; ва ҳамаи онҳое ки аз он дур мешаванд, ҳар кӣ бо тамоми дили худ тавба кунад, барои Худо зиндагӣ хоҳанд кард; ва Ман бо онҳо хоҳам буд ва ҳамаи онҳоро нигоҳ хоҳам дошт. 10 Зеро ҳамаи онҳое ки тавба кардаанд, аз ҷониби фариштаи муқаддастарин, ки хизматгори наҷот аст, сафед карда шудаанд. 11 Ва акнун, мегӯяд ӯ, ба бадии хашм бишнавед; он чӣ қадар бад ва дардовар аст ва чӣ гуна бандагони Худоро сарнагун мекунад; зеро он ба онҳое, ки пур аз имонанд, зарар расонида наметавонад, зеро қудрати Худо бо онҳост; балки он шубҳаноконро ва онҳоеро, ки аз имон маҳруманд, сарнагун мекунад. 12 Зеро ҳар вақте ки чунин одамонро мебинад, худро дар дили онҳо меандозад; ва мард ё зан аз ҳеҷ чиз, аз
Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас - Фармонҳо
чизҳои рӯзгор, аз ризқу рӯзӣ, аз сухани беҳуда, агар касе тасодуфан ба ӯ афтад, аз сабаби дӯст, аз сабаби қарз, аз сабаби чизҳои нолозими дигаре, ки ба ин монанд аст, талхӣ мекунанд. 13 Зеро ин чизҳо барои бандагони Худо аблаҳона ва нолозим ва беҳудагӣ аст. Аммо оромӣ қавӣ ва пурқувват аст; ва қудрати бузург дорад; шодмон аст, дар сулҳ шодӣ мекунад; ва ҳамеша бо фурӯтанӣ Худоро ҷалол медиҳад. 14 Ва ин сабр бо касонест, ки пур аз имонанд. Аммо хашм аблаҳона ва сабук ва холӣ аст. Акнун талхӣ аз аблаҳӣ; аз талхӣ, хашм; аз хашм, хашм ба вуҷуд меояд. Ва ин хашм, ки аз бисёр принсипҳои бад бармеояд, гуноҳи бузург ва бедавоеро ба вуҷуд меорад. 15 Зеро, вақте ки ҳамаи ин чизҳо дар ҳамон шахсе бошанд, ки Рӯҳулқудс дар он сокин аст, зарф онҳоро ғунҷонда наметавонад, балки аз он мегузарад; ва азбаски Рӯҳ нарм аст, наметавонад бо бадӣ бимонад, он рафта, бо фурӯтан зиндагӣ мекунад. 16 Пас, вақте ки он аз шахсе, ки дар он зиндагӣ мекард, дур мешавад, он шахс аз Рӯҳулқудс маҳрум мешавад ва баъд аз он пур аз рӯҳҳои бад ва кӯр аз андешаҳои бад мегардад. Ҳамин тавр бо ҳамаи одамони хашмгин рӯй медиҳад. 17 Пас, аз хашм даст каш ва оромӣ пӯш ва ба хашм муқобилат кун, то ки Худо туро бо хоксорӣ ва покӣ пайдо кунад. Пас, эҳтиёт бош, ки ин амрро фаромӯш накунӣ. 18 Зеро агар ту ба ин амр итоат кунӣ, пас метавонӣ аҳкоми дигареро низ, ки ман ба ту амр медиҳам, риоя кунӣ. 19 Пас, ҳоло худро дар ин аҳком мустаҳкам гардон, то ки барои Худо зиндагӣ кунӣ. Ва ҳар кӣ ин аҳкомро риоя кунад, барои Худо зиндагӣ хоҳад кард. ФАРМОНИ 6 1 Ман ба ту амр додам, гуфт ӯ дар аҳкоми аввалини худ, ки имон ва тарс ва тавбаро нигоҳ дорӣ. Бале, ҷаноб, гуфтам ман. 2 Ӯ идома дод: Аммо акнун ман ба ту фазилатҳои ин амрҳоро нишон медиҳам, то ту таъсири онҳоро бидонӣ; чӣ гуна онҳо барои одилон ва нодонон яксон муқаррар шудаанд. 3 Пас, ба одил бовар кун, вале ба бадкорон эътимод накун. Зеро ки адолат роҳи ростро нигоҳ медорад, вале ноҳақӣ роҳи шарирро. 4 Пас, роҳи ростро риоят кун ва аз бадӣ даст каш. Зеро роҳи бад анҷоми нек надорад, балки монеаҳои зиёде дорад; он ноҳамвор ва пур аз хорҳост ва ба ҳалокат мебарад; ва барои ҳамаи онҳое ки дар он роҳ мераванд, зараровар аст. 5 Аммо онҳое ки роҳи ростро интихоб мекунанд, боадаб ва бе ягон монеа рафтор мекунанд, зеро ки роҳи рост ноҳамвор ва хордор нест. 6 «Пас, ту мебинӣ, ки чӣ гуна беҳтар аст, ки бо ин роҳ равӣ. Пас, ту меравӣ», - мегӯяд ӯ ва ҳамаи дигарон, ки бо тамоми дил ба Худо имон доранд, аз он мегузаранд. 7 Ва акнун, мегӯяд ӯ, аввал бидонед, ки имон чист. Ду фаришта бо одам ҳастанд; яке аз росткорӣ ва дигаре аз бадӣ.
8 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, ман аз куҷо медонам, ки ду фаришта бо одам ҳастанд?» Ӯ мегӯяд: «Гӯш кун ва бифаҳм». 9 Фариштаи адолат ҳалим ва хоксор, нарм ва ором аст. Пас, вақте ки ӯ ба дили шумо роҳ меёбад, фавран бо шумо дар бораи адолат, шарм, покӣ, саховатмандӣ, бахшиш, хайр ва парҳезгорӣ сӯҳбат мекунад. 10 Вақте ки ҳамаи ин чизҳо ба дили ту меоянд, бидон, ки фариштаи адолат бо ту аст; Пас, ба ин фаришта ва ба корҳои ӯ гӯш деҳ. 11 Ҳамчунин корҳои фариштаи бадиро омӯзед. Ӯ пеш аз ҳама талх, хашмгин ва аблаҳ аст; ва корҳои ӯ зарароваранд ва бандагони Худоро сарнагун мекунанд. Пас, вақте ки ин чизҳо ба дили шумо меоянд, аз корҳои ӯ хоҳӣ донист, ки ин фариштаи бадӣ аст. 12 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, чӣ тавр ман ин чизҳоро фаҳмам?» Ӯ мегӯяд: «Шунида, фаҳм». Вақте ки хашм ё талхӣ туро фаро мегирад, бидон, ки Ӯ дар туст. 13 Ҳамчунин вақте ки хоҳиши чизҳои зиёд, хӯрокҳои болаззат ва мастӣ, муҳаббати чизҳои ба дигарон тааллуқдошта, ғурур, суханронии зиёд ва шӯҳратпарастӣ ва чизҳои ба ин монанд шуморо фаро мегирад. 14 Пас, вақте ки ин чизҳо дар дили ту пайдо мешаванд, бидон, ки фариштаи шарорат бо ту аст; азбаски ту корҳои ӯро медонӣ, аз ҳамааш даст каш ва ба ӯ эътимод накун, зеро корҳои ӯ бад ҳастанд ва бандагони Худо намешаванд. 15 Пас, аъмоли ҳарду фаришта ба ту писанд аст; ҳоло бифаҳм ва ба фариштаи адолат бовар кун, зеро таълимоти ӯ хуб аст. 16 Бигзор одам ҳеҷ гоҳ ин қадар хушбахт набошад; аммо агар фикрҳои фариштаи дигар дар дили ӯ пайдо шаванд, он мард ё зан бояд ба гуноҳ ниёз дошта бошад. 17 Аммо агар корҳои фариштаи адолат ба дили ӯ роҳ ёбад, бигзор мард ё зан ин қадар бадкор набошанд, ки бояд кори нек кунад. 18 Пас, мебинед, ки пайравӣ аз фариштаи адолат чӣ қадар хуб аст. Пас, агар шумо аз паи ӯ равед ва ба аъмоли ӯ итоат кунед, барои Худо зиндагӣ хоҳед кард. Ва ҳар кӣ ба аъмоли ӯ итоат кунад, барои Худо низ зиндагӣ хоҳад кард. ФАРМОНИ 7 1 Ӯ мегӯяд: «Аз Худо битарсед ва аҳкоми Ӯро риоя кунед. Зеро агар аҳкоми Ӯро риоя кунед, дар ҳар кор қодир хоҳед буд ва ҳамаи корҳои шумо аъло хоҳанд буд. Зеро бо тарси Худо, ҳама чизро хуб анҷом хоҳед дод. 2 Ин ҳамон тарсест, ки ту бояд ба он гирифтор шавӣ, то ки наҷот ёбӣ. Аммо аз шайтон натарс, зеро агар ту аз Худованд битарсӣ, бар ӯ ҳукмронӣ хоҳӣ кард, зеро дар ӯ қудрате нест. 3 Агар дар ӯ қудрат набошад, пас аз ӯ тарсидан мумкин нест. Аммо аз касе, ки қудрати беҳамто дорад, аз ӯ тарсидан мумкин аст, зеро ҳар касе, ки қудрат дорад, бояд тарсид. Аммо аз касе, ки қудрат надорад, ҳама нафрат доранд. 4 Аз корҳои шайтон битарс, зеро онҳо бад ҳастанд. Зеро бо тарси Худованд, ту метарсӣ ва корҳои
Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас - Фармонҳо
шайтонро анҷом намедиҳӣ, балки худро аз онҳо дур дорӣ. 5 Пас, тарс дугона аст: агар бадӣ нахоҳӣ, аз Худованд битарс ва онро нахоҳӣ кард. Аммо агар некӣ хоҳӣ, тарси Худованд қавӣ, бузург ва пурҷалол аст. 6 Пас, аз Худо битарсед ва шумо зинда хоҳед монд; ва ҳар кӣ аз Ӯ тарсад ва аҳкоми Ӯро риоя кунад, ҳаёти ӯ бо Худованд аст; аммо касе ки онҳоро риоя намекунад, дар онҳо ҳаёт нест. ФАРМОНИ 8 1 Ман ба ту гуфтам, гуфт ӯ, ки ду намуди махлуқоти Худованд вуҷуд доранд ва ду парҳез вуҷуд дорад. Пас, аз баъзе чизҳо бояд парҳез кунӣ ва аз баъзеи дигар не. 2 Ман ҷавоб додам: «Эй оғо, ба ман бигӯ, ки аз чӣ бояд худдорӣ кунам ва аз чӣ не». Гӯш кун, гуфт ӯ. «Аз бадӣ дур шав ва ин корро накун; аммо аз некӣ худдорӣ накун, балки ин корро кун. Зеро агар аз некӣ худдорӣ кунӣ ва ин корро накунӣ, гуноҳ мекунӣ. Пас, аз ҳар бадӣ худдорӣ кун ва ҳар адолатро хоҳӣ донист». 3 Ман гуфтам: «Кадом корҳои баде ҳастанд, ки ман бояд аз онҳо худдорӣ кунам?» Ӯ гуфт: «Гӯш кун: аз зино, аз мастӣ, аз шӯриш, аз хӯрдани аз ҳад зиёд, аз нозу неъмат ва беинсофӣ, аз мағрурӣ, аз қаллобӣ, аз дурӯғгӯӣ, аз пастзанӣ, аз риёкорӣ, аз ёди озорҳо ва аз ҳама гуна бадгӯӣ». 4 Зеро инҳо корҳои бад ҳастанд, ки бандаи Худо бояд аз онҳо парҳез кунад. Зеро касе ки худро аз ин чизҳо нигоҳ дошта наметавонад, наметавонад барои Худо зиндагӣ кунад. 5 Аммо бишнавед, — гуфт ӯ, — баъд аз ин чӣ мешавад: зеро дар ҳақиқат, хизматгори Худо бояд аз корҳои зиёди дигар худдорӣ кунад: аз дуздӣ ва қаллобӣ, аз шаҳодати бардурӯғ, аз тамаъ, аз фахр ва ҳама корҳои ба ин монанд. 6 Оё ин чизҳо ба назари ту бад метобанд ё не? Дар ҳақиқат, онҳо барои бандагони Худо хеле бад ҳастанд. Аз ин рӯ, бандаи Худо бояд аз ҳамаи ин корҳо худдорӣ кунад. 7 Пас, худро аз онҳо дур нигоҳ доред, то ки барои Худо зиндагӣ кунед ва дар байни онҳое бошед, ки аз онҳо парҳез мекунанд. Ва ман ба шумо нишон додам, ки аз чӣ бояд худдорӣ кунед: акнун аз он чизе, ки набояд худдорӣ кунед, омӯзед. 8 Аз ҳеҷ кори нек худдорӣ накунед, балки онҳоро анҷом диҳед. Ӯ гуфт: «Бишнавед, ки фазилати ин корҳои нек чист, ки шумо бояд анҷом диҳед, то наҷот ёбед. Аввалин чиз имон аст; тарси Худованд; муҳаббат; созиш; адолат; ростӣ; сабр; покӣ. 9 Дар ҳаёти инсон чизе беҳтар аз ин чизҳо нест; касе ки ин чизҳоро дар ҳаёти худ риоя ва ба амал меорад. Баъд аз инҳо бишунавед, ки баъд аз инҳо чӣ гуфта шудааст. 10 Ба бевазанон хизмат кунед; ятимон ва камбағалонро хор нашуморед; бандагони Худоро аз зарурат раҳо кунед; меҳмоннавоз бошед (зеро дар меҳмоннавозӣ баъзан самари бузурге ҳаст), ҷанҷол накунед, балки хомӯш бошед. 11 Аз ҳама одамон хоксор бошем; ба пиронсолон эҳтиром гузорем; барои росткорӣ меҳнат кунем; ба бародарӣ эҳтиром гузорем; ба дашном тоб орем; пурсабр бошем; онҳоеро, ки аз имон афтодаанд, рад
накунем, балки онҳоро баргардонем ва рӯҳбаланд созем; гунаҳкоронро насиҳат кунем; ба онҳое, ки қарздоранд, зулм накунем; ва ҳама чизҳои дигари ба ин монанд. 12 Оё ин чизҳо ба назари ту хубанд ё не? Ва ман гуфтам: «Аз ин суханон чӣ беҳтар буда метавонад?» Пас, гуфт ӯ, «бо ин аҳком зиндагӣ кун ва аз онҳо дур нашав. Зеро агар ту ҳамаи ин аҳкомро риоя кунӣ, барои Худо зиндагӣ хоҳӣ кард. Ва ҳамаи онҳое ки ин аҳкомро риоя мекунанд, барои Худо зиндагӣ хоҳанд кард. ФАРМОНИ 9 1 Боз ӯ ба ман гуфт: «Ҳамаи шубҳакунандаҳоро аз худ дур кун; ва вақте ки аз Худованд чизе мепурсӣ, ҳеҷ чиз напурс; дар дили худ бигӯ: чӣ гуна ман метавонам аз Худованд чизе талаб кунам ва онро қабул кунам, дар ҳоле ки ман бар зидди Ӯ ин қадар гуноҳи бузург кардаам?» 2 Чунин фикр накун, балки бо тамоми дили худ ба Худованд рӯй овар ва бе шак аз Ӯ бипурс, ва ту раҳмати Худовандро хоҳӣ донист; ки Ӯ туро тарк нахоҳад кард, балки дархости ҷони туро иҷро хоҳад кард. 3 Зеро Худо мисли одам нест, ки аз ҷароҳатҳое, ки гирифтааст, огоҳ аст; балки Ӯ ҷароҳатҳоро фаромӯш мекунад ва ба офаридаҳои Худ раҳм мекунад. 4 Пас, дили худро аз ҳама бадиҳои ин дунёи имрӯза пок кун; ва аҳкомеро, ки ман қаблан аз Худо ба ту дода будам, риоя кун; ва ҳар чизеро, ки мепурсӣ, хоҳӣ гирифт, ва агар бе шак аз Худованд талаб кунӣ, ҳеҷ чиз аз ҳама дархостҳоят кам нахоҳад буд. 5 Аммо онҳое ки чунин нестанд, аз он чизе, ки мехоҳанд, чизе ба даст намеоранд. Зеро онҳое ки пур аз имон ҳастанд, бо итминон ҳама чизро талаб мекунанд ва аз Худованд мегиранд, зеро онҳо бе шакку шубҳа мепурсанд. Аммо касе ки шак мекунад, базӯр барои Худо зинда мемонад, агар тавба накунад. 6 Пас, дили худро аз шубҳа пок кун ва имон овар ва ба Худо таваккал кун, ва ҳар чизеро, ки мепурсӣ, ба даст меорӣ. Аммо агар имкон дошта бошӣ, ки чизе бипурсӣ ва (дарҳол) онро қабул накунӣ, пас шак накун, зеро ту дархости ҷони худро ҳоло нагирифтаӣ. 7 Зеро шояд ту онро дарҳол барои озмоиши худ ё барои гуноҳе, ки намедонӣ, қабул накунӣ. Аммо аз пурсидан даст накаш, ва он гоҳ мегирӣ. Дар акси ҳол, агар аз пурсидан даст кашӣ, бояд аз худат шикоят кунӣ, на аз Худо, ки Ӯ он чиро, ки мехостӣ, ба ту надодааст. 8 Пас, ба ин шубҳа назар кунед, ки он то чӣ андоза бераҳм ва зараровар аст ва чӣ гуна он бисёриҳоро, ки хеле содиқ ва устувор буданд, аз имон комилан дур мекунад, зеро ин шубҳа духтари иблис аст ва бо бандагони Худо хеле бад рафтор мекунад. 9 Пас, онро нафрат кунед ва дар ҳар маврид бар он ҳукмронӣ кунед. Имони мустаҳкам ва пурқувватро ба худ пӯшед, зеро имон ҳама чизро ваъда медиҳад ва ҳама чизро комил мекунад. Аммо шубҳакунанда бовар намекунад, ки бо ҳар коре, ки метавонад, ба чизе ноил хоҳад шуд. 10 Пас, мегӯяд ӯ, ки имон аз боло, аз Худо меояд ва қудрати бузурге дорад. Аммо шубҳа рӯҳи заминӣ аст ва аз шайтон мебарояд ва қуввате надорад.
Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас - Фармонҳо
11 Пас, фазилати имонро нигоҳ дор ва аз шакке, ки дар он фазилат нест, канорагирӣ кун ва барои Худо зиндагӣ хоҳӣ кард. Ва ҳар кӣ ин корҳоро мекунад, барои Худо зиндагӣ хоҳад кард. ФАРМОНИ 10 1 Ҳама ғамро аз худ дур кун, зеро он хоҳари шак ва хашм аст. Чӣ тавр, ҷаноб, гуфтам ман, оё он хоҳари инҳо аст? Зеро ғам ва хашм ва шак ба назари ман аз якдигар хеле фарқ мекунанд. 2 Ва ӯ ҷавоб дод: «Оё ту беақл ҳастӣ, ки инро намефаҳмӣ?» Зеро ғамгинӣ бадтарин аз ҳама рӯҳҳост ва бадтарин барои бандагони Худост: он рӯҳҳои ҳамаи одамонро хароб мекунад ва Рӯҳулқудсро азоб медиҳад; ва боз наҷот медиҳад. 3 «Ҷаноб», — гуфтам ман, — «ман хеле аблаҳ ҳастам ва ин чизҳоро намефаҳмам. Ман наметавонам дарк кунам, ки чӣ тавр он метавонад азоб диҳад ва бо вуҷуди ин наҷот диҳад. «Гӯш кун», — гуфт ӯ ва фаҳм. «Онҳое, ки ҳеҷ гоҳ ҳақиқатро наҷустанд ва дар бораи бузургии Худо напурсиданд, балки танҳо имон оварданд, ба корҳои бутпарастон даст мезананд». 4 Ва пайғамбари дурӯғгӯи дигаре ҳаст, ки ақли бандагони Худоро хароб мекунад; ки аз онҳое аст, ки шубҳа доранд, на аз онҳое, ки ба Худованд пурра эътимод доранд. Акнун он шахсони шубҳанок назди ӯ меоянд, мисли рӯҳи илоҳӣ ва аз ӯ мепурсанд, ки ба онҳо чӣ мешавад. 5 Ва ин пайғамбари дурӯғгӯ, ки қудрати Рӯҳи илоҳиро надорад, ба онҳо мувофиқи талаботашон ҷавоб медиҳад ва рӯҳҳои онҳоро бо ваъдаҳо мувофиқи хоҳишашон пур мекунад. Аммо он пайғамбар беҳуда аст ва ба онҳое, ки худашон беҳудаанд, ҷавобҳои беҳуда медиҳад. 6 Ва ҳар чизеро, ки одамони беақл аз ӯ мепурсанд, ӯ ба онҳо беҳуда ҷавоб медиҳад. Бо вуҷуди ин, ӯ баъзе чизҳоро рост мегӯяд. Зеро шайтон ӯро бо рӯҳи худ пур мекунад, то ки баъзе аз одилонро сарнагун кунад. 7 Пас, ҳар кӣ дар имони Худованд қавӣ бошад ва ростиро дар бар гирад, бо чунин рӯҳҳо пайваст намешавад, балки аз онҳо дур мешавад. Аммо онҳое ки шубҳа доранд ва аксар вақт мисли бутпарастон тавба мекунанд, бо онҳо машварат мекунанд ва гуноҳҳои бузургеро ба гардани худ мегузоранд ва бутҳоро ибодат мекунанд. 8 Пас, ҳамаи онҳое, ки чунинанд, ҳар вақт аз онҳо пурсед; бутҳоро ибодат мекунанд; ва аблаҳ ва аз ҳақиқат бегонаанд. 9 Зеро ҳар рӯҳеро, ки аз Худо дода мешавад, талаб кардан лозим нест, балки қудрати илоҳӣ ҳама чизро аз худ баён мекунад, зеро Ӯ аз боло, аз қудрати Худо меояд. 10 Аммо касе ки аз ӯ пурсида мешавад, мувофиқи хоҳишҳои одамон ва дар бораи бисёр корҳои дигари ҷаҳони имрӯза сухан мегӯяд, чизҳоеро, ки ба Худо дахл доранд, намефаҳмад, зеро ин рӯҳҳо дар чунин корҳо торик ва вайрон ва шикаста шудаанд. 11 Мисли токҳои хуб, агар онҳоро нодида гиранд, аз алафҳои бегона ва хорҳо азоб кашанд ва дар ниҳоят аз онҳо нобуд шаванд, одамоне, ки ба чунин арвоҳ бовар мекунанд, низ чунинанд.
12 Онҳо ба амалҳо ва корҳои зиёде даст мезананд ва беақланд, ва вақте ки дар бораи Худо фикр мекунанд, ҳеҷ чизро намефаҳманд; аммо агар ҳар вақт дар бораи Худованд чизе шунаванд, фикру хаёлашон ба кори онҳост. 13 Аммо онҳое ки аз Худованд метарсанд ва ҳақиқатро дар бораи Худо меҷӯянд, ва тамоми фикрҳои худро ба Худованд равона кардаанд, ҳар чизеро, ки ба онҳо гуфта мешавад, дарк кунанд ва дарҳол онро дарк кунанд, зеро ки дар дили онҳо тарси Худованд аст. 14 Зеро ҳар ҷое ки рӯҳи Худованд сокин аст, фаҳмиши зиёд низ илова мешавад; бинобар ин, худро ба Худованд пайваст кун ва ҳама чизро хоҳӣ фаҳмид. 15 Эй одами нодон, акнун бифаҳм, ки чӣ гуна ғамгинӣ Рӯҳулқудсро ба изтироб меорад ва чӣ гуна наҷот медиҳад. Вақте ки марди шубҳанок ба коре машғул мешавад ва онро аз сабаби шубҳааш ба даст намеорад, ин ғамгинӣ ба ӯ дохил мешавад ва Рӯҳулқудсро ғамгин мекунад ва ӯро ғамгин мекунад. 16 Боз, вақте ки хашм барои ҳар коре касеро фаро мегирад, ӯ сахт ба изтироб меояд; ва боз ғамгинӣ ба дили касе, ки аз хашм ба изтироб афтодааст, ворид мешавад ва аз кори кардааш ғамгин мешавад ва пушаймон мешавад, зеро кори баде кардааст. 17 Пас, ба назар чунин мерасад, ки ин ғамгинӣ наҷот мебахшад, зеро ӯ аз кори бади худ тавба мекунад. Аммо ҳарду чизҳои дигар, яъне шакку шубҳа ва ғамгинӣ, чунон ки қаблан зикр шуда буд, рӯҳро нороҳат мекунанд: шакку шубҳа, зеро кори ӯ муваффақ нашуд; ва ғамгинӣ, зеро ӯ Рӯҳулқудсро хашмгин кард. 18 Пас, ғамро аз худ дур кун ва Рӯҳулқудсеро, ки дар ту зиндагӣ мекунад, азоб надиҳ, то ки ӯ аз Худо илтиҷо кунад ва аз ту дур нашавад. Зеро рӯҳи Худованд, ки дар ҷисм зиндагӣ мекунад, чунин ғамро таҳаммул намекунад. 19 Пас, худро бо шодмонӣ пӯшед, ки он ҳамеша ба Худованд писанд аст ва шумо аз он шод хоҳед шуд. Зеро ҳар як шодмон кори хуб мекунад ва аз некӣ лаззат мебарад ва аз ғамгинӣ нафрат дорад. 20 Аммо шахси ғамгин ҳамеша бадӣ мекунад. Аввалан, ӯ бадӣ мекунад, зеро Рӯҳулқудсро, ки ба инсон дода шудааст ва табиати шодмон дорад, андӯҳгин мекунад. Ва боз бадӣ мекунад, зеро бо ғамгинӣ ба Худованд дуо мегӯяд ва аз раҳмати пештарааш миннатдорӣ намекунад ва аз Худо он чиро, ки мехоҳад, намегирад. 21 Зеро дуои шахси ғамгин ҳамеша барои расидан ба қурбонгоҳи Худо самаранок нест. Ва ман ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, чаро дуои шахси ғамгин барои расидан ба қурбонгоҳи Худо фазилат надорад?» Зеро, гуфт ӯ, ки ғамгинӣ дар дили ӯ боқӣ мемонад. 22 Пас, вақте ки дуои инсон бо ғамгинӣ ҳамроҳ бошад, он ба дархостҳои ӯ иҷозат намедиҳад, ки покона ба қурбонгоҳи Худо бароянд. Зеро, чунон ки шароб бо сирко омехта шудааст, ширинии пештараро надорад; ҳамчунин ғамгинӣ, ки бо Рӯҳулқудс омехта шудааст, иҷозат намедиҳад, ки дуои инсон мисли пештара бошад. 23 Пас, худро аз ғамгинӣ, ки бад аст, пок гардон ва барои Худо зиндагӣ хоҳӣ кард; ва ҳамаи дигарон барои Худо зиндагӣ хоҳанд кард, ҳар кӣ ғамгиниро як сӯ гузошта, шодмонӣ кунад.
Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас - Фармонҳо
ФАРМОНИ 11 1 Ӯ ба ман баъзе мардонеро нишон дод, ки бар курсӣ нишастаанд ва яке дар курсӣ нишастааст. Ва ба ман гуфт: «Оё мебинӣ, ки бар курсӣ нишастаанд?» — гуфт ҷаноб. — Ман онҳоро мебинам». Ӯ ҷавоб дод: «Онҳо мӯъминонанд; ва касе ки дар курсӣ нишастааст, рӯҳи заминӣ аст». 2 Зеро ӯ ба ҷамъомади мӯъминон намеояд, балки аз он канорагирӣ мекунад, балки худро ба шубҳаҳо ва холӣ мепайвандад ва дар гӯшаҳо ва ҷойҳои пинҳон ба онҳо нубувват мекунад ва онҳоро бо сухан гуфтан мувофиқи ҳама хоҳишҳои дилашон писанд меорад. 3 Зеро касе ки худро дар байни зарфҳои холӣ мегузорад, шикаста намешавад, балки яке ба дигаре мувофиқ аст. Аммо вақте ки ӯ ба гурӯҳи одилон, ки пур аз Рӯҳи Худо ҳастанд, медарояд ва ба Худованд дуо мегӯянд, он одам холӣ мешавад, зеро рӯҳи заминӣ аз ӯ гурехтааст ва ӯ гунг аст ва наметавонад чизе бигӯяд. 4 Гӯё дар анборе шароб ё равғанро ҷамъ мекунед; ва дар байни он зарфҳо зарфи холӣ мегузоред; ва баъд аз он барои кушодани он меоед, онро холӣ хоҳед ёфт, чунон ки онро бастаед; ҳамин тавр он пайғамбарони холӣ, вақте ки дар миёни арвоҳи одилон меоянд, ҳамон тавре ки омадаанд, пайдо мешаванд. 5 Ман гуфтам: «Пас, чӣ гуна одам метавонад онҳоро фарқ кунад?» Дар бораи ҳарду намуди одамон фикр кунед, ки ман чӣ мегӯям; ва чунон ки ман бо шумо сухан мегӯям, шумо пайғамбари Худо ва пайғамбари бардурӯғро исбот хоҳед кард. 6 Ва аввал шахсеро, ки рӯҳи Худоро дорад, бисанҷед, зеро рӯҳе ки аз боло аст, фурӯтан ва ором аст; ва аз ҳар бадӣ ва аз хоҳишҳои беҳудаи ин ҷаҳон дурӣ меҷӯяд; ва худро аз ҳамаи одамон фурӯтантар мегардонад; ва вақте ки аз ӯ мепурсанд, ба ҳеҷ кас ҷавоб намедиҳад; ва ба ҳар кас танҳо ҷавоб намедиҳад; зеро Рӯҳи Худо бо одам вақте ки хоҳад, сухан намегӯяд, балки вақте ки Худо хоҳад. 7 Пас, вақте ки марде, ки Рӯҳи Худоро дорад, ба калисои одилон, ки имони Худоро доранд, биёяд ва ба Худованд дуо гӯяд, фариштаи муқаддаси Худо он мардро бо Рӯҳи муборак пур мекунад ва ӯ дар ҷамъомад сухан мегӯяд, чунон ки аз ҷониби Худо таҳрик дода мешавад. 8 Пас, рӯҳи Худо ҳамин тавр маълум аст, зеро ҳар кӣ бо рӯҳи Худо сухан мегӯяд, мувофиқи хости Худованд сухан мегӯяд. 9 Акнун дар бораи рӯҳи заминӣ, ки холӣ ва беақл ва бефазилат аст, гӯш кунед. Ва пеш аз ҳама, шахсе, ки гӯё рӯҳ дорад, (дар асл онро надорад), худро баланд мегирад ва мехоҳад, ки дар ҷои аввал бошад, бадкор ва пур аз сухан аст. 10 Ва вақти худро дар лаззат ва ҳар навъ шаҳват мегузаронад ва подоши фолбинии худро мегирад, ки агар онро нагирад, фолбинӣ намекунад. 11 Оё Рӯҳи Худо бояд мукофот ва илоҳӣ гирад? Ин тавр кардан ба пайғамбари Худо мувофиқ нест. 12 Ҳамин тавр шумо ҳаёти ҳар яки ин гуна пайғамбаронро мебинед. Пас, бо ҳаёт ва аъмоли худ шахсеро исбот кунед, ки мегӯяд Рӯҳулқудс дорад. Ва ба Рӯҳе, ки аз Худо меояд ва қудрати онро дорад, имон
оваред. Аммо ба рӯҳи заминӣ ва холӣ, ки аз шайтон аст ва дар ӯ имон ва фазилат нест, имон наоваред. 13 Акнун ба масале, ки ман мехоҳам ба ту бигӯям, гӯш кун: сангеро гирифта, ба сӯи осмон парто, ё ҷӯйбори обро гирифта, ба он ҷо барор ва бубин, ки оё метавонӣ ба осмон даст расонӣ. 14 Ман гуфтам, ки чӣ тавр ин корро кардан мумкин аст? Зеро ҳеҷ яке аз он корҳое, ки шумо зикр кардед, имконпазир нест. Ва ӯ ҷавоб дод: «Аз ин рӯ, чунон ки ин корҳоро кардан мумкин нест, рӯҳи заминӣ низ бе фазилат ва бесамар аст». 15 Дар ин масал қудратеро, ки аз боло меояд, боз ҳам бештар дарк кунед: донаҳои жолае, ки ба замин мерезанд, хеле хурданд; аммо вақте ки онҳо ба сари одам меафтанд, чӣ гуна онро дард медиҳанд? 16 Ва боз ба партовҳои хона назар кунед: қатраҳои хурде, ки ба замин меафтанд, дар сангҳо чуқурӣ эҷод мекунанд. 17 Ҳамчунин, чизҳои хурдтарине, ки аз боло омада, ба замин меафтанд, қувваи бузурге доранд. Пас, худро ба ин рӯҳе, ки қудрат дорад, пайваст кунед ва аз рӯҳи холӣ дур шавед. ФАРМОНИ 12 1 Боз ба ман гуфт: «Ҳама хоҳишҳои бадро аз худ дур кун ва хоҳишҳои нек ва муқаддасро ба худ гир. Зеро, агар хоҳиши некро ба худ гирӣ, аз бадӣ нафрат хоҳӣ кард ва онро ҳар тавре ки мехоҳӣ, боздор. Аммо хоҳиши бад даҳшатнок аст ва ром карданаш душвор аст». 2 Он хеле даҳшатнок ва ваҳшӣ аст ва бо ваҳшии худ одамонро фурӯ мебарад. Ва хусусан агар бандаи Худо ба он афтад, агар ӯ хеле доно набошад, аз он нобуд мешавад. Зеро он онҳоеро, ки либоси орзуи нек надоранд ва ба корҳои ин дунё машғуланд, нобуд мекунад ва онҳоро ба марг мерасонад. 3 Эй оғо, ман гуфтам: «Амалҳои нафси бад чистанд, ки одамонро ба марг меоранд? Онҳоро ба ман нишон деҳ, то ки ман аз онҳо дур шавам». Ӯ гуфт: «Шунед, ки нафси бад бандагони Худоро бо кадом амалҳо ба марг меорад». 4 Пеш аз ҳама, ин хоҳиши бад аст, ки зани каси дигарро тамаъ кунад; ё зан шавҳари каси дигарро тамаъ кунад; ҳамчунин орзуи лазизоти сарват, хӯрокҳои фаровон, мастӣ ва бисёр лаззатҳо. 5 Зеро дар бисёр нозукиҳо беақлӣ ҳаст ва бисёр лаззатҳо барои бандагони Худо нолозиманд. Пас, чунин шаҳват бад ва зараровар аст, ки бандагони Худоро ба марг мерасонад. Зеро ҳамаи чунин шаҳватҳо аз шайтон аст. 6 Пас, ҳар кӣ аз ҳама хоҳишҳои бад даст кашад, барои Худо зиндагӣ хоҳад кард; вале онҳое ки ба онҳо итоат мекунанд, абадан хоҳанд мурд. Зеро ин хоҳиши бад марговар аст. Пас, хоҳиши адолатро дар бар кунед ва бо тарси Худованд мусаллаҳ шуда, ба ҳама хоҳишҳои бад муқобилат кунед. 7 Зеро ин тарс дар орзуҳои нек ҷой дорад; ва вақте ки тамаъҳои бад шуморо бо тарси Худованд мусаллаҳ мебинанд ва ба он муқобилат мекунанд, он аз шумо дур мешавад ва дар пеши шумо пайдо намешавад, балки аз зиреҳи худ битарсед.
Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас - Фармонҳо
8 Ва ту пирӯз хоҳӣ шуд ва барои он тоҷ хоҳӣ гузошт; ва ба орзуи некӣ ноил хоҳӣ шуд; ва пирӯзиеро, ки ба даст овардаӣ, ба Худо хоҳӣ дод ва ба Ӯ хизмат хоҳӣ кард, то он чиро, ки худат мехоҳӣ, анҷом диҳӣ. 9 Зеро агар ту ба хоҳишҳои нек хизмат кунӣ ва ба онҳо итоат кунӣ, метавонӣ бар хоҳишҳои бади худ ҳукмронӣ кунӣ ва онҳо ба ту итоат хоҳанд кард, чунон ки мехоҳӣ. 10 Ва ман гуфтам: «Эй оғо, ман мехостам бидонам, ки чӣ тавр ба он хоҳиши нек хизмат кунам?» Ӯ мегӯяд: «Гӯш кун, аз Худо битарс ва ба Ӯ таваккал кун, ва ростӣ ва адолатро дӯст дор ва кори некро анҷом деҳ». 11 Агар ин корҳоро анҷом диҳӣ, хизматгори писандидаи Худо хоҳӣ буд ва ба Ӯ хизмат хоҳӣ кард; ва ҳамаи дигарон, ки ба ҳамин тарз бо хоҳиши нек хизмат мекунанд, барои Худо зиндагӣ хоҳанд кард. 12 Ва ҳангоме ки ӯ ин дувоздаҳ амрро иҷро кард, ба ман гуфт: «Акнун ин амрҳоро дорӣ, дар онҳо рафтор кун; ва онҳоеро, ки тавба мекунанд, насиҳат кун, ки тавбаи худро дар тамоми рӯзҳои боқимондаи умри худ пок нигоҳ доранд». 13 Ва ин хизматеро, ки ба ту супоридам, бо ҷидду ҷаҳд иҷро кун, ва ту аз он фоидаи бузурге хоҳӣ гирифт; ва дар миёни ҳамаи онҳое, ки тавба мекунанд ва ба суханони ту имон меоранд, илтифот пайдо хоҳӣ кард, зеро Ман бо ту ҳастам ва онҳоро водор мекунам, ки имон оваранд. 14 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Ҷаноб, ин амрҳо бузург ва аъло ҳастанд ва метавонанд дили касеро, ки метавонад онҳоро риоя кунад, шод гардонанд. Аммо, ҷаноб, ман намедонам, ки оё касе метавонад онҳоро риоя кунад?» 15 Ӯ ҷавоб дод: «Ту ин амрҳоро ба осонӣ риоя мекунӣ ва онҳо душвор нахоҳанд буд; аммо, агар ту як бор ба дилат роҳ диҳӣ, ки касе онҳоро риоя карда наметавонад, ту онҳоро иҷро нахоҳӣ кард». 16 Аммо акнун ба ту мегӯям, ки агар ин амрҳоро риоя накунӣ ва онҳоро рад кунӣ, на ту наҷот меёбӣ, на фарзандонат ва на хонадони ту, зеро ту ҳукм кардаӣ, ки инҳоро инсон риоя карда наметавонад. 17 Ӯ ин суханонро бо хашми зиёд ба ман гуфт, то ба дараҷае ки маро сахт тарсонд. Ва чеҳрааш ба тавре дигаргун шуд, ки одам хашми ӯро таҳаммул карда натавонист. 18 Ва чун маро комилан дар изтироб ва ҳайрон дид, бо оромӣ ва шодмонӣ сухан гуфтан гирифт ва гуфт: «Эй аблаҳ ва бефаҳм! 19 Беист, бехабар аз бузургии Худо, ки Ӯ то чӣ андоза бузург ва аҷоиб аст; ки ҷаҳонро барои инсон офаридааст ва ҳар махлуқро ба ӯ тобеъ кардааст ва ба ӯ тамоми қудратро додааст, то ки ҳамаи ин фармонҳоро иҷро кунад. 20 Ӯ гуфт, ки «касоне ки Худовандро дар дил доранд, қодир аст ҳамаи ин амрҳоро иҷро кунад; аммо онҳое ки танҳо Худовандро дар даҳонашон доранд ва дилашон сахт аст ва аз Худованд дур аст; ин амрҳо барои чунин одамон сахт ва душворанд». 21 Пас, эй онҳое ки дар имони холӣ ва сабук ҳастанд, Худованд Худои худро дар дилҳои худ ҷойгир кунед, ва шумо хоҳед дид, ки ҳеҷ чиз аз ин аҳком осонтар ва гуворотар ва мулоимтар ва муқаддастар нест. 22 Ва худро ба сӯи Худованд Худои худ рӯй оваред ва аз шайтон ва лаззатҳои ӯ даст кашед, зеро онҳо бад ва
талх ва нопоканд. Ва аз шайтон натарсед, зеро ӯ бар шумо қудрате надорад. 23 Зеро ман бо шумо ҳастам, фариштаи тавба, ки бар ӯ ҳукмронӣ мекунед. Шайтон одамонро метарсонад, аммо тарси ӯ беҳуда аст. Пас, аз ӯ натарсед, ва ӯ аз шумо хоҳад гурехт. 24 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, гӯш кун, ки ман ба ту чанд сухан мегӯям». Ӯ ҷавоб дод: «Бигӯ: одам мехоҳад аҳкоми Худоро риоя кунад; ва ҳеҷ кас ҷуз он ки ба Худо дуо мекунад, то тавонад аҳкоми Ӯро риоя кунад». 25 Аммо шайтон сахтгир аст ва бо қудрати худ бар бандагони Худо ҳукмронӣ мекунад. Ва ӯ гуфт, ки наметавонад бар бандагони Худо, ки бо тамоми дил ба Ӯ таваккал мекунанд, ҳукмронӣ кунад. 26 Шояд шайтон кӯшиш кунад, аммо наметавонад онҳоро мағлуб кунад. 27 Зеро агар шумо ба ӯ муқобилат кунед, ӯ аз шумо бо шӯриш мегурезад. Аммо онҳое ки дар имон комил нестанд, аз иблис метарсанд, гӯё ӯ қудрати бузурге дорад. Зеро иблис бандагони Худоро месанҷад ва агар онҳоро холӣ ёбад, онҳоро нобуд мекунад. 28 Зеро, чунон ки одам зарфҳоро бо шароби хуб пур мекунад ва якчанд зарфро нисф пур мекунад ва барои чашидани зарфҳо меояд, пурҳоро намесанҷад, зеро медонад, ки онҳо хубанд; балки зарфҳои нисф пурро мечашад, то ки турш нашаванд (зеро зарфҳои нисф пур зуд турш мешаванд ва маззаи шаробро гум мекунанд), ҳамчунин шайтон назди бандагони Худо меояд, то онҳоро бисанҷад. 29 Онҳое ки пур аз имон ҳастанд, бо қатъият ба ӯ муқобилат мекунанд ва ӯ аз онҳо дур мешавад, зеро ҷое барои дохил шудан ба онҳо намеёбад; сипас назди онҳое меравад, ки пур аз имон нестанд ва азбаски роҳи вуруд дорад, ба онҳо медарояд ва бо онҳо ҳар коре, ки мехоҳад, мекунад ва онҳо ғуломони ӯ мешаванд. 30 Аммо ман, ки қосиди тавба ҳастам, ба шумо мегӯям: аз шайтон натарсед, зеро ман ба сӯи шумо фиристода шудаам, то ки ӯро бо шумо, ҳар касе ки бо тамоми дили шумо тавба кунад, ҳамроҳ кунам ва шуморо дар имон устувор кунам. 31 Пас, имон оваред, эй касоне ки аз сабаби гуноҳҳои худ Худо ва наҷоти худро фаромӯш кардаед ва ба гуноҳҳои худ илова кардани ҳаётатонро хеле вазнин кардаед. 32 Агар шумо бо тамоми дил ба Худованд рӯй оваред ва мувофиқи иродаи Ӯ ба Ӯ хизмат кунед, Ӯ шуморо аз гуноҳҳои пештараи шумо шифо хоҳад дод ва шумо бар ҳамаи аъмоли иблис ҳукмрон хоҳед буд. 33 Пас, аз таҳдидҳои ӯ ҳеҷ натарсед, зеро онҳо беқувватанд, мисли асабҳои мурда. Балки ба ман гӯш диҳед ва аз Худованди Қодири Мутлақ, ки қодир аст шуморо наҷот диҳад ва нобуд кунад, битарсед ва аҳкоми Ӯро риоя кунед, то ки барои Худо зинда монед. 34 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, ман ҳоло дар ҳамаи амрҳои Худованд устуворам, вақте ки ту бо ман ҳастӣ, ва ман медонам, ки ту тамоми қудрати иблисро шикаст хоҳӣ дод». 35 Ва агар мо тавонем, бо ёрии Худованд, ин аҳкомеро, ки шумо супурдаед, риоя кунем, мо низ ӯро мағлуб хоҳем кард. 36 «Агар дили худро барои Худованд пок кунӣ, онҳоро нигоҳ хоҳӣ дошт», - гуфт ӯ. Ва ҳамаи онҳо низ онҳоеро,
Китоби дуюми Чӯпони Ҳермас - Фармонҳо
ки дили худро аз хоҳишҳои беҳудаи ин дунё пок мекунанд ва барои Худо зиндагӣ мекунанд, нигоҳ хоҳанд дошт.