Протевангелион БОБИ 1 1Дар таърихи дувоздаҳ сибти Исроил мо мехонем, ки Юаким ном шахсе буд, ки хеле бой буд ва ба Худованд Худо ҳадияҳои дучанд оварда, чунин қарор дод: молу мулки ман ба нафъи тамоми қавм хоҳад буд. , ва то ки марҳамати Худованд Худоро барои омурзиши гуноҳҳои худ пайдо кунам. 2Вале дар иди бузурги Худованд, вақте ки банӣ-Исроил ҳадияҳои худро тақдим карданд, ва Юаким низ ҳадияҳои худро тақдим карданд, Реубени саркоҳин ба ӯ муқобилат карда, гуфт, ки ҳадияҳои худро тақдим кардан бароят ҷоиз нест, зеро ки ту не дар Исроил ягон масъаларо ба миён овард. 3 Аз ин хеле ба ташвиш афтода, Юахим рафт, то ки аз дафтари дафтари дувоздаҳ сибт машварат кунад, то бубинад, ки оё ӯ ягона шахсе аст, ки ба дунё наомадааст? 4Вале ҳангоми тафтиш ӯ фаҳмид, ки ҳамаи одилон дар Исроил насл ба вуҷуд овардаанд; 5 Он гоҳ падари Иброҳимро ба ёд овард: «Чӣ гуна Худо дар охири умраш писараш Исҳоқро ба ӯ ато кардааст; ки аз он сахт ғамгин шуд ва занаш ӯро надид. 6 Аммо ба биёбон рафта, хаймаи худро дар он ҷо таъмир кард ва чил рӯзу чил шаб рӯза гирифта, ба худ гуфт: 7 Ман на барои хӯрдан ва нӯшидан фурӯд нахоҳам шуд, то даме ки Худованд Худои ман ба ман нигоҳ накунад, аммо дуо хӯрок ва нӯшокии ман хоҳад буд. БОБИ 2 1 Дар ин миён занаш Анна аз дучанд ғамгин ва парешон шуд ва гуфт, ки ман ҳам барои бевагии худ ва ҳам барои нозории худ мотам мегирам. 2 Он гоҳ ба иди бузурги Худованд наздик шуд, ва канизи вай Юдит гуфт: «То ба кай ҷони худро чунин азоб медиҳӣ? Иди Худованд ҳоло фаро расид, вақте ки барои касе мотам гирифтан ҳаром аст. 3 Пас, ин кулоҳеро, ки аз ҷониби шахсе, ки чунин чизҳо медиҳад, бигир, зеро ки ман, ки ғулом ҳастам, пӯшидани он мувофиқ нест, балки барои шахси аз ту бузургтар мувофиқ аст. 4 Аммо Анна ҷавоб дод: «Аз ман дур шав, ман ба ин корҳо одат накардаам; Ғайр аз ин, Худованд маро бағоят фурӯтан кардааст. 5 Метарсам, ки шахси бадкор инро ба ту додааст, ва ту омадаӣ, то маро бо гуноҳам олуда кунӣ. 6 Он гоҳ канизи вай Ҷудит гуфт: «Ба ту чӣ бадӣ хоҳам дод, вақте ки ба гапи ман гӯш нахоҳӣ дод? 7 Ман наметавонам ба ту лаънати бузургтар аз он ки дар зери он ҳастӣ, орзу мекунам, ки Худо шиками туро бастааст, то ки дар Исроил модар нашавӣ. 8 Аз ин Анна бағоят изтироб афтод ва либоси арӯсии худро дар бар карда, тақрибан соати сеи нисфирӯзӣ барои сайру гашт ба боғи худ рафт. 9 Ва вай дарахти лавре дид, ва дар зери он нишаст ва ба Худованд дуо карда, гуфт: 10 Эй Худои падарони ман, маро баракат деҳ ва дуои маро бипазир, чунон ки Ту шиками Сороро баракат додаӣ ва ба ӯ Исҳоқро писаре додӣ.
БОБИ 3 1 Ва ҳангоме ки ба сӯи осмон менигарист, лонаи гунҷишкеро дар лавр дид, 2 Ва дар дили худ мотам гирифта, гуфт: «Вой ман, ки маро ба дуньё овардааст? ва чӣ шиками маро зоид, ки дар пеши банӣ-Исроил чунин лаънат шавам, ва дар маъбади Худои худ маро мазаммат кунанд ва тамасхур кунанд: вой бар ман, ба чӣ монанд шуда метавонам? 3 Ман ба ҳайвони ваҳшии рӯи замин баробар нестам, зеро ки ҳатто ҳайвоноти рӯи замин пеши Ту бороваранд, эй Худованд! Вой, ки маро ба чӣ монанд кардан мумкин аст? 4 Ман ба ҳайвонҳои ваҳшӣ баробар нестам, зеро ки ҳатто ҳайвонҳои ваҳшӣ дар ҳузури Ту бороваранд, эй Худованд! Вой ман, ки маро бо чӣ муқоиса кардан мумкин аст? 5 Маро бо ин обҳо муқоиса кардан мумкин нест, зеро ки ҳатто обҳо дар пеши Ту, эй Худованд, бороваранд! Вой, ки маро ба чӣ монанд кардан мумкин аст? 6 Ба мавҷҳои баҳр монанд нестам; Зеро ки онҳо, хоҳ ором бошанд, хоҳ дар ҳаракат, бо моҳӣ, ки дар онҳост, Туро ситоиш гӯй, эй Худованд! Вой, ки маро ба чӣ монанд кардан мумкин аст? 7 Ман ба замин монанд нестам, зеро замин меваҳои худро медиҳад ва Туро ҳамду сано мегӯяд, эй Худованд! БОБИ 4 1 Ва фариштаи Худованд назди вай истода, гуфт: «Эй Анна, Ҳано! Худованд дуои туро шунид; ту ҳомила хоҳӣ кард ва зоид, ва насли ту дар тамоми ҷаҳон сухан гӯянд. 2 Ва Анна ҷавоб дод: «Бале ки Худованд Худои ман зинда аст, он чиро, ки ман ба вуҷуд меоварам, хоҳ нар ва хоҳ зан, ба Худованд Худои худ мебахшам, ва он дар тамоми умри худ ба Ӯ дар чизҳои муқаддас хизмат хоҳад кард. 3 Ва инак, ду фаришта зоҳир шуда, ба вай гуфтанд: «Инак, шавҳари ту Юаҳим бо чӯпонони худ меояд». 4 Зеро фариштаи Худованд низ назди ӯ нозил шуда, гуфт: "Худовандо Худо дуои туро шунид, шитоб кун ва аз ин ҷо бирав, зеро инак, занат Анно ҳомила хоҳад шуд". 5Ва Юаким фуруд омада, чӯпонони худро ҷеғ зада, гуфт: ба ман даҳ барраи беайб ва беайб биёред, ва онҳо барои Худованд Худои ман хоҳанд буд. 6Ва ба ман дувоздаҳ гӯсолаи беайб биёред, ва он дувоздаҳ гӯсола барои коҳинон ва пирон хоҳад буд. 7 Ба ман низ сад буз биёред, ва сад буз барои тамоми қавм хоҳад буд. 8 Ва Юаким бо чӯпонон фурӯд омад, ва Анна назди дарвоза истода, Юахимро дид, ки бо чӯпонон меояд. 9 Ва давида давида, ба гарданаш овезон гуфт: «Акнун медонам, ки Худованд маро баракатҳои зиёде додааст; 10 Зеро инак, ман, ки бевазане будам, дигар бевазан нестам, ва ман, ки нозой будам, ҳомиладор хоҳам шуд. БОБИ 5 1Ва Юаким рӯзи аввал дар хонаи худ монд, вале фардо ҳадияҳои худро оварда, гуфт: 2 Агар Худованд ба ман марҳамат кунад, бигзор табақе ки бар пешонии коҳин аст, 1 онро ошкор кунад. 3 Ва ӯ табақеро, ки коҳин мепӯшид, машварат карда, дид, ва инак, дар вай гуноҳ пайдо нашудааст. 4 Ва Юаким гуфт: «Акнун медонам, ки Худованд ба ман лутфу марҳамат дорад ва тамоми гуноҳҳои маро бардоштааст». 5 Ва ӯ аз маъбади Худованд одилона фурӯд омад ва ба хонаи худ рафт.
6 Ва ҳангоме ки нӯҳ моҳ барои Анна ба охир расид, вай зоид ва ба доя гуфт: "Ман чӣ таваллуд кардам?" 7 Ва вай ба вай гуфт, ки духтар аст. 8 Он гоҳ Ҳано гуфт: «Худованд имрӯз ҷони маро ҷалол додааст; ва вайро дар бистар хобонд. 9 Ва ҳангоме ки рӯзҳои покшавии вай анҷом ёфт, кӯдакро шир дод ва номи вайро Марьям гузошт. БОБИ 6 1 Ва кӯдак ҳар рӯз қувват мебахшид, ба тавре ки вақте ки вай нӯҳмоҳа буд, модараш ӯро ба замин гузошт, то ки оё истода метавонад? ки нух кадам тай карда, боз ба огуши модар омад. 2 Он гоҳ модараш ӯро гирифта, гуфт: «Бале, ки Худованд Худои ман зинда аст! 3 Бинобар ин вай утоқи худро ба ҷои муқаддас табдил дод, ва ҳеҷ чизи ғайриоддӣ ё наҷисро нагузошт, ки ба вай наздик шавад, балки баъзе духтарони нопоки Исроилро даъват кард, ва онҳо вайро ба як сӯ кашиданд. 4 Ва ҳангоме ки кӯдак яксола шуд, Юахим зиёфати бузурге барпо карда, коҳинон, китобдонон, пирон ва тамоми банӣ-Исроилро даъват намуд; 5 Ва Юаким ин духтарро ба саркоҳинон ҳадя кард, ва онҳо ӯро баракат дода, гуфтанд: «Худои падарони мо ин духтарро баракат диҳад, ва ба вай номе машҳур ва то наслҳо боқӣ мемонад». Ва тамоми мардум дар ҷавоб гуфтанд: «Омин». 6 Ва Юаким бори дуюм вайро ба коҳинон ҳадя кард, ва онҳо ӯро баракат дода, гуфтанд: «Эй Худои Таоло! 7 Дар ин бора модараш ӯро бардошта, синаашро дод ва барои Худованд суруди зеринро хонд. 8Барои Худованд Худои худ суруди нав хоҳам хонд, зеро ки Ӯ маро дидан кард, ва дашномҳои душманонамро аз ман дур кард, ва самари адолати Худро ба ман ато кард, то ки алҳол ба банӣ-Реубен хабар дода шавад. , ки Анна шир медиҳад. 9 Он гоҳ вай кӯдакро дар ҳуҷрае ки тақдис карда буд, гузошт ва берун рафта, ба онҳо хизмат кард. 10 Ва ҳангоме ки ид ба охир расид, онҳо бо шодмонӣ ва ҳамду санои Худои Исроил рафтанд. БОБИ 7 1 Аммо духтар калон шуд, ва ҳангоме ки дусола шуд, Юаким ба Анно гуфт: «Биёед ӯро ба маъбади Худованд барем, то назри худро, ки ба Худованд Худо назр кардаем, ба ҷо оварем, мабодо Ӯ аз мо хашмгин аст, ва қурбонии мо қобили қабул нест. 2 Аммо Анна гуфт: «Соли сеюмро интизор шавем, мабодо вай аз шиносоӣ бо падари худ маҳрум нагардад». Ва Йоахим гуфт: «Биёед, интизор шавем». 3 Ва ҳангоме ки кӯдак сесола шуд, Юаким гуфт: «Биёед духтарони ибриёнро, ки нопоканд, даъват кунем, ва бигзор ҳар кадоми онҳо як чароғ бигиранд, ва даргиронда шаванд, то ки кӯдак аз нав барнагардад, ва фикри вай бар зидди маъбади Худованд аст. 4 Ва онҳо ҳамин тавр карданд, то даме ки ба маъбади Худованд сууд карданд. Ва саркоҳин вайро қабул карда, баракат дод, ва гуфт: «Марям, Худованд Худо исми Туро то ба тамоми наслҳо ҷалол додааст, ва то охири замон Худованд фидияи Худро ба банӣ-Исроил ба воситаи ту нишон хоҳад дод. 5Ва вайро бар зинаи сеюми қурбонгоҳ гузошт, ва Худованд ба вай файз дод, ва вай бо пойҳои худ рақсид, ва тамоми хонадони Исроил ӯро дӯст медошт.
БОБИ 8 1 Ва падару модари вай бо тааҷҷуб ва ҳамду санои Худо рафтанд, зеро ки духтар назди онҳо барнагашт. 2 Аммо Марьям ҳамчун кабӯтаре дар маъбад монд ва аз дасти фаришта ғизои худро гирифт. 3 Ва ҳангоме ки вай дувоздаҳсола буд, коҳинон дар шӯро ҷамъ омада, гуфтанд: «Инак, Марьям дувоздаҳсола аст; Мо бо вай чӣ кор кунем, то битарсем, ки макони муқаддаси Худованд Худои мо палид нашавад? 4 Ва коҳинон ба Закарьёи саркоҳин ҷавоб доданд: «Оё ту назди қурбонгоҳи Худованд истода, ба қудс меоӣ ва дар бораи вай илтимос мекунӣ, ва ҳар он чи Худованд ба ту ошкор кунад, бикун». 5 Он гоҳ саркоҳин ба муқаддасоти муқаддас даромад ва синаи довариро бо худ гирифта, дар ҳаққи вай дуо гуфт; 6 Ва инак, фариштаи Худованд назди ӯ омада, гуфт: «Закарё! Закарьё! аломати шавҳари Марям хоҳад буд. 7Ва нидоҳо дар тамоми Яҳудо паҳн шуданд, ва карнайи Худованд баланд шуд, ва тамоми мардум давида, ҷамъ омаданд. 8 Юсуф низ халтаро партофта, ба пешвози онҳо баромад; ва ҳангоме ки онҳоро вохӯрданд, ҳар яке асои худро гирифта, назди саркоҳин рафтанд. 9 Пас аз он ки саркоҳин асои онҳоро гирифт, барои дуо гуфтан ба маъбад даромад; 10 Ва ҳангоме ки дуоашро тамом кард, асоҳоро гирифт, ва берун рафта, онҳоро тақсим кард, ва ҳеҷ мӯъҷизае ба онҳо нарасид. 11Асои охиринро Юсуф гирифт, ва инак кабӯтаре аз асо берун омада, бар сари Юсуф парвоз кард. 12 Саркоҳин гуфт: «Эй Юсуф! 13 Аммо Юсуф рад карда, гуфт: «Ман пирамард ва фарзанддорам, вале вай ҷавон аст ва метарсам, ки дар Исроил хандаовар нашавам». 14Он гоҳ саркоҳин ҷавоб дод: «Эй Юсуф, аз Худованд Худои худ битарс ва ба ёд овар, ки Худо бо Дотон, Қӯраҳ ва Абиром чӣ гуна рафтор кард, ва замин онҳоро ба сабаби ихтилофашон кушода, фурӯ бурд. 15 Пас, эй Юсуф, аз Худо битарс, мабодо дар хонадони ту низ чунин ҳодисаҳо рӯй надиҳанд. 16 Юсуф аз тарсид, вайро ба хонаи худ бурд, ва Юсуф ба Марям гуфт: «Инак, ман туро аз маъбади Худованд гирифтаам, ва акнун туро дар хонаи худ мегузорам; Ман бояд дар бораи тиҷорати худ дар бораи сохтмон фикр кунам. Худованд нигахбонат бошад. БОБИ 9 1 Ва воқеъ шуд, ки дар шӯрои коҳинон гуфта шуд: "Барои маъбад пардаи нав бисозем". 2 Ва саркоҳин гуфт: «Ҳафт бокираи нопок аз сибти Довуд назди ман даъват кунед». 3 Ва ғуломон рафта, онҳоро ба маъбади Худованд оварданд, ва саркоҳин ба онҳо гуфт, ки алҳол пеш аз ман қуръа кашед, ки кадоме аз шумо риштаи тилло, ки кабуд, ки арғувонӣ ва катони маҳинро ресанд. , ва арғувони ҳақиқӣ кист. 4 Он гоҳ саркоҳин Марямро донист, ки вай аз сибти Довуд аст; ва вайро даъват кард, ва арғувони ҳақиқӣ ба қуръаи вай афтод, то ресандагӣ кунад, ва вай ба хонаи худ рафт. 5 Аммо аз он вақт саркоҳин Закарё гунг шуд ва Самуил дар ҳуҷраи худ ҷойгир карда шуд, то он даме, ки Закарё боз сухан ронд. 6 Аммо Марям арғувони ҳақиқиро гирифта, ресанд.
7 Вай дегеро гирифта, барои обкашӣ берун рафт, ва овозе шунид, ки ба вай мегуфт: «Салом, эй пур аз файз! 1 Худованд бо туст; ту дар миёни занон баракат ҳастӣ. 8 Ва ба тарафи рост ва чап нигоҳ кард (то бубинад), ки ин овоз аз куҷо пайдо шуд, ва он гоҳ ларзон ба хонааш даромад ва деги обро гузошта, арғувонро гирифт ва дар курсии худ нишаст, то онро кор кунад. . 9 Ва инак, фариштаи Худованд назди вай истода, гуфт: «Натарс, эй Марям, зеро ки ту дар назари Худо илтифот ёфтаӣ; 10 Вақте ки вай шунид, худ ба худ андеша кард, ки ин гуна салом чӣ маъно дорад. 11 Ва фаришта ба вай гуфт: «Худованд бо ту аст, ва ту ҳомиладор хоҳӣ шуд; 12 Вай дар ҷавоб гуфт: «Чӣ! Оё ман аз Худои Ҳай ҳомиладор шуда, мисли ҳамаи занони дигар таваллуд кунам? 13 Аммо фаришта ҷавоб дод: «Не, эй Марям, балки Рӯҳулқудс бар ту хоҳад омад, ва қудрати Ҳаққи Таоло туро соя хоҳад кард; 14 Бинобар ин он чи аз ту таваллуд меёбад, муқаддас хоҳад буд ва Писари Худои Ҳай номида хоҳад шуд, ва ту номи Ӯро Исо хоҳӣ дод; зеро ки Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод. 15 Ва инак, ҷияни ту Элисобаъ, вай низ дар пирӣ писаре ҳомила шуд. 16 Ва инак моҳи шашум аст, ки бо вай, ки нозой номида шуда буд; зеро дар назди Худо ҳеҷ чиз ғайриимкон нест. 17 Ва Марьям гуфт: «Инак канизи Худованд аст; бигзор он ба ман мувофиқи каломи Ту бошад». 18 Ва ҳангоме ки вай арғувони худро сохт, онро назди саркоҳин бурд, ва саркоҳин вайро баракат дода, гуфт: «Марям, Худованд Худо исми Туро ҷалол додааст, ва ту дар тамоми асрҳои ҷаҳон баракат хоҳӣ ёфт. . 19 Он гоҳ Марям, ки аз шодӣ пур шуд, назди ҷиянаш Элисобаъ рафт ва дарро кӯфт. 20 Ки Элисобаъ, чун шунид, давида, ба рӯяш кушод ва ӯро баракат дод ва гуфт: «Ин барои ман аз куҷост, ки модари Худованди ман назди ман биёяд?» 21 Зеро инак! чун садои саломи ту ба гӯшам расид, он чи дар ман аст, ҷунбиш кард ва туро баракат дод. 22 Аммо Марям, ки аз ҳамаи он чизҳои пурасрор, ки фариштаи олӣ Ҷабраил ба ӯ гуфта буд, бехабар буд, чашмони худро сӯи осмон боло карда, гуфт: «Худовандо! Ман чӣ ҳастам, ки тамоми наслҳои рӯи замин маро хушбахт гӯянд? 23 Аммо чун дид, ки ҳар рӯз калон мешавад ва тарсид, ба хонааш рафт ва аз банӣ-Исроил пинҳон шуд; ва ҳангоме ки ҳамаи ин воқеаҳо рӯй дод, чордаҳсола буд. БОБИ 10 1Ва ҳангоме ки моҳи шашуми вай фаро расид, Юсуф аз биноҳои хонаҳои худ дар хориҷа, ки тиҷорати ӯ буд, баргашт ва ба хона даромад, бокираро калон шуда дид; 2 Он гоҳ ба рӯи ӯ зада, гуфт: «Бо кадом чеҳра метавонам ба Худованд Худои худ нигоҳ кунам? ё дар бораи ин ҷавонзан чӣ гӯям? 3 Зеро ки ман вайро аз маъбади Худованд Худои худ бокира гирифтам, ва ӯро нигоҳ накардаам! 4 Кӣ маро чунин фиреб додааст? Кӣ дар хонаи ман ин кори бадро кардааст ва бокираро аз ман дур карда, вайро палид кардааст? 5 Оё таърихи Одам дар ман ба таври дақиқ анҷом дода нашудааст?
6 Зеро дар ҳамон лаҳзаи ҷалоли Ӯ мор омада, Ҳавворо танҳо ёфта, васваса кард. 7 Ҳамин тавр бо ман ҳам рӯй дод. 8 Ва Юсуф аз замин бархоста, вайро ҷеғ зада, гуфт: «Эй касе, ки Худо ин қадар лутфу марҳамат кардааст, чаро ин корро кардӣ? 9 Чаро ҷони худро, ки дар муқаддасоти муқаддас таълим гирифтаӣ ва аз дасти фариштагон ғизо гирифтаӣ, ҳамин тавр хор кардӣ? 10 Аммо вай бо оби пурбор ҷавоб дод: «Ман бегуноҳам ва ҳеҷ касро нашинохтам». 11 Юсуф гуфт: «Чӣ хел мешавад, ки ту ҳомила ҳастӣ? 12 Марям дар ҷавоб гуфт: «Қасли Худованд Худои ман зинда аст! 13 Ва Юсуф бағоят тарсид ва аз вай дур шуд ва андеша кард, ки бо вай чӣ кор кунад; ва бо худ чунин андеша кард: 14 Агар ҷинояти вайро пинҳон кунам, бар тибқи шариати Худованд гунаҳкор хоҳам шуд; 15Ва агар вайро ба банӣ-Исроил ошкор кунам, метарсам, ки мабодо аз фариштае ҳомила бошад, ба ҷони як шахси бегуноҳ хиёнат намонам. 16 Пас чӣ кунам? Ман ӯро ба таври хусусӣ озод мекунам. 17Ва шабе бар ӯ фаро расид, ки инак, фариштаи Худованд дар хоб ба ӯ зоҳир шуда, гуфт: 18 Аз гирифтани он ҷавонзан натарсед, зеро он чи дар дохили вай аст, аз Рӯҳулқудс аст; . 19 Ва вай писаре зоид, ва ту ӯро Исо хоҳӣ номид, зеро ки Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод. 20 Он гоҳ Юсуф аз хоб бархоста, Худои Исроилро ҳамду сано хонд, ки ба ӯ инъом карда, бокираро нигоҳ дошт. БОБИ 11 1 Он гоҳ Ҳаноси котиб омада, ба Юсуф гуфт: «Чаро аз бозгаштат туро надидаем? 2 Ва Юсуф ҷавоб дод: «Зеро ки пас аз сафар хаста шудам ва рӯзи аввал истироҳат кардам. 3 Аммо Ҳанон ба ақиб баргашта дид, ки бокира бокира аст. 4 Ва назди коҳин рафта, ба ӯ гуфт: «Юсуф, ки ба ӯ ин қадар эътимод доштӣ, дар ҷинояти бадномшуда гунаҳкор аст, ки бокираеро, ки аз маъбади Худованд қабул карда буд, палид карда, дар танҳоӣ издивоҷ кардааст. вай, ки онро ба банӣ-Исроил ошкор накардааст. 5 Он гоҳ коҳин гуфт: «Оё Юсуф ин корро кардааст? 6 Ҳанон дар ҷавоб гуфт: «Агар касе аз ғуломатро бифиристӣ, хоҳӣ дид, ки вай ҳомиладор аст». 7 Ва ғуломон рафта, онро, чунон ки Ӯ гуфта буд, ёфтанд. 8 Дар ин бора вай ва Юсуфро ба озмоиш оварданд, ва коҳин ба вай гуфт: «Эй Марям, чӣ кор кардаӣ? 9 Чаро ту ҷони худро фосид кардӣ ва Худои худро фаромӯш кардӣ, дар сурате ки ту дар қудсҳои муқаддас тарбия ёфтаӣ, ва аз дасти фариштагон ғизои худро қабул кардаӣ ва сурудҳои онҳоро шунидаӣ? 10 Чаро ин корро кардӣ? 11 Ба он вай бо сели ашк ҷавоб дод: «Бале ки Худованд Худои ман зинда аст! 12 Он гоҳ коҳин ба Юсуф гуфт: «Чаро ин корро кардӣ? 13 Ва Юсуф дар ҷавоб гуфт: «Ба ҳаёти Худованд Худои ман, ман ба вай ғамхорӣ накардаам». 14 Аммо коҳин гуфт: «Дурӯғ нагӯ, балки ростиро эълон кун; Ту вайро танҳо ба занӣ гирифтаӣ, ва онро ба банӣИсроил наёфт, ва худро зери дасти пурзӯри Худо фурӯтан кардӣ, то ки насли ту баракат ёбад. 15 Ва Юсуф хомӯш монд.
16 Он гоҳ коҳин ба Юсуф гуфт: «Ту бояд ба маъбади Худованд бокира, ки аз он ҷо гирифтаӣ, баргардонӣ». 17 Аммо ӯ бо алам гирист ва коҳин илова кард: «Ман ҳардуи шуморо аз оби Худованд менӯшам, 1 ки барои озмоиш аст, ва гуноҳи шумо пеши шумо ошкор хоҳад шуд». 18 Ва коҳин обро гирифта, ба Юсуф нӯшонд, ва ӯро ба кӯҳистон фиристод. 19 Ва ӯ ба таври комил баргашт, ва тамоми мардум дар ҳайрат монданд, ки гуноҳаш ошкор нашудааст. 20 Ва коҳин гуфт: «Модоме ки Худованд гуноҳҳои шуморо ошкор накардааст, ман низ шуморо маҳкум намекунам». 21 Пас онҳоро ҷавоб дод. 22 Он гоҳ Юсуф Марямро гирифта, ба хонаи худ рафт ва шодмонӣ ва Худои Исроилро ҳамду сано хонд. БОБИ 12 1 Ва чунин воқеъ шуд, ки аз ҷониби император Август фармоне баромад, ки ҳамаи яҳудиёне ки аз Байт-Лаҳми Яҳудо буданд, андоз ситонида шаванд; 2 Ва Юсуф гуфт: «Ман ғамхорӣ мекунам, ки фарзандони ман андозбандӣ карда шаванд; лекин бо ин ҷавонзан чӣ кор кунам? 3 Аз он ки вайро ҳамчун зани худ андозбандӣ кунанд, шарм медорам; ва агар ман ӯро ҳамчун духтари худ андозам, тамоми Исроил медонанд, ки вай духтари ман нест. 4Вақте ки вақти таъини Худованд фаро расад, бигзор он чи ба назараш писанд ояд, бикунад. 5 Ва харро зин карда, бар он савор кард, ва Юсуф ва Шимъӯн аз ақиби вай рафта, дар масофаи се мил ба БайтЛаҳм расиданд. 6 Юсуф ба ақиб баргашта, Марямро ғамгин дид ва дар дили худ гуфт: «Шояд вай аз он чи дар дарунаш аст, дарднок бошад». 7 Ва чун боз гашт, вайро хандида дид ва ба вай гуфт: 8 Марям, чї тавр мешавад, ки дар чењраи ту гоње андўњ ва гоњ хандаю шодї мебинам? 9 Ва Марям дар ҷавоби ӯ гуфт: «Ман ду нафарро бо чашмони худ мебинам, ки яке гиряву мотам доранд, дигаре механданд ва шодӣ мекунанд. 10 Ва боз дар он роҳ гузашт, ва Марям ба Юсуф гуфт: «Маро аз хар фуровар, зеро он чи дар ман аст, берун меояд». 11 Юсуф дар ҷавоб гуфт: «Туро ба куҷо барам? зеро ин чо биёбон аст. 12 Ва Марям боз ба Юсуф гуфт: «Маро фуруд овар, зеро он чи дар дохили ман аст, маро сахт фишор медиҳад». 13Ва Юсуф вайро зер кард. 14 Ва дар он ҷо ғоре ёфт, ва ӯро ба он дохил кард. БОБИ 13 1 Ва Юсуф вай ва писаронашро дар ғор гузошта, берун рафт, то дар деҳаи Байт-Лаҳм дояе ибрӣ ҷустуҷӯ кунад. 2 Аммо вақте ки ман мерафтам, гуфт Юсуф, ба ҳаво нигоҳ кардам, ва дидам, ки абрҳо дар ҳайратанд, ва мурғони ҳаво дар миёни парвозашон меистоданд. 3 Ва ман ба рӯи замин нигаристам, ва дидам, ки дастархон густурда ва коргарон дар гирди он нишастаанд, вале дастҳояшон бар рӯи миз буд, ва барои хӯрок хӯрдан ҷунбиш намекарданд. 4 Онҳое ки дар даҳонашон гӯшт доштанд, нахӯрданд.
5 Онҳое ки дастҳои худро то сари худ бардоштанд, онҳоро ба ақиб накашиданд; 6 Ва онҳое ки онҳоро ба даҳони худ бардоштанд, чизе наандохт; 7 Аммо тамоми чеҳраҳои онҳо ба боло нигаронида шуда буд. 8 Ва ман дидам, ки гӯсфандон пароканда мешаванд, вале гӯсфандон истоданд. 9 Ва чӯпон дасти худро боло бардошт, то ки онҳоро бизанад, ва дасташ баланд шуд. 10 Ва ман ба дарё нигоҳ кардам, ва кӯдаконро дидам, ки даҳонашон ба об наздик буда, ба он ламс мекарданд, вале онҳо нӯшиданд. БОБИ 14 1 Пас дидам, ки зане аз кӯҳ мефурояд, Ба ман гуфт: «Эй мард, куҷо меравӣ? 2 Ва ман ба вай гуфтам: "Меравам, то дояе ибрӣ бипурсам". 3 Ба ман гуфт: «Зане, ки бояд зоид куҷост? 4 Ва ман дар ҷавоб гуфтам: «Дар ғор, ва ӯ бо ман издивоҷ кардааст. 5 Он гоҳ доя гуфт: «Оё вай зани ту нест? 6 Юсуф ҷавоб дод: «Ин Марьям аст, ки дар Қудси муқаддас, дар хонаи Худованд таҳсил карда буд ва ба насиби ман афтод, ва зани ман нест, балки аз Рӯҳулқудс ҳомила шудааст». 7 Доя гуфт: «Оё ин рост аст? 8 Ӯ ҷавоб дод: «Биё ва бубин». 9 Ва доя ҳамроҳи ӯ рафта, дар ғор истод. 10 Он гоҳ абри дурахшон бар ғор соя гирифт, ва доя гуфт: «Имрӯз ҷони ман бузург шудааст, зеро ки чашмонам чизҳои аҷоибро дидаам, ва наҷот ба Исроил зоҳир мешавад». 11 Аммо ногаҳон абр дар ғор чароғи бузурге шуд, ки чашмонашон ба он тоб наовард. 12 Аммо рӯшноӣ тадриҷан кам шуд, то даме ки тифл пайдо шуда, синаи модараш Марямро макид. 13 Он гоҳ доя фарьёд зада, гуфт: «Чӣ қадар пурҷалол аст ин рӯзе, ки дар он чашмони ман ин манзараи аҷибро дидаанд! 14 Ва доя аз ғор берун рафт, ва Салома бо вай вохӯрд. 15 Ва доя ба вай гуфт: «Саломӣ, Саломе! 16 Бокирае зоид, ки ба табиат мухолиф аст. 17 Саломе, ки ба он ҷавоб дод: «Бале, ки Худованд Худои ман зинда аст, агар дар ин бора далели мушаххас нагирам, бовар намекунам, ки бокира зоид». 18 Саломае ба хона даромад, ва доя гуфт: «Эй Марям, худатро нишон деҳ, зеро ки дар ҳаққи ту баҳси бузурге ба миён омадааст». 19 Саломе қаноатманд шуд. 20 Аммо дасташ хушк шуда, бо алам оҳу нола мекард. 21 Ва гуфт: «Вой бар ҳоли ман, аз гуноҳи ман; зеро ки ман Худои Ҳайро озмудаам, ва дасти ман тайёр аст, ки афтад. 22Ва Саломе ба Худованд илтиҷо намуда, гуфт: «Эй Худои падарони ман, маро ба ёд овар, зеро ки ман аз насли Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ҳастам». 23 Маро дар миёни банӣ-Исроил маломат макун, балки маро ба падару модарам солим деҳ. 24 Зеро ки Ту, эй Худованд, хуб медонӣ, ки ман ба исми Ту корҳои зиёде кардаам ва мукофоти худро аз Ту гирифтаам. 25 Дар ин бора фариштаи Худованд назди Саломи истода, гуфт: «Худовандо Худо дуои туро шунид, дасти худро ба
сӯи кӯдак дароз карда, ӯро бардор, ва ба ин васила ту барқарор хоҳӣ шуд». 26 Саломи аз шодии беандоза пур шуда, назди кӯдак рафт ва гуфт: «Ман ба вай ламс мекунам: 27 Ва ӯ ният дошт, ки Ӯро парастиш кунад, зеро гуфт: "Ин подшоҳи бузургест, ки дар Исроил таваллуд шудааст". 28 Салома дарҳол шифо ёфт. 29 Он гоҳ доя аз ғор берун шуд, ки Худоро писандида буд. 30 Ва инак! овозе ба Саломия расид: «Дар бораи чизҳои аҷибе ки дидаӣ, баён накун, то даме ки кӯдак ба Ерусалим наояд». 31 Ҳамин тавр, Саломи низ, ки аз ҷониби Худо писандида буд, рафт. БОБИ 15 1Ва Юсуф барои рафтан тайёрӣ медид, зеро ки дар БайтЛаҳм ҳангоми омадани баъзе хирадмандон аз шарқ нооромии бузурге ба амал омад, 2 Кӣ гуфт: «Подшоҳи яҳудиён дар куҷо таваллуд шудааст? Зеро ки мо ситораи Ӯро дар шарқ дидем ва омадаем, ки Ӯро парастиш кунем. 3 Чун Ҳиродус инро шунид, бағоят дар изтироб афтод ва ба назди хирадмандон ва коҳинон қосидон фиристод ва дар шаҳрдорӣ аз онҳо пурсид: 4 Ва ба онҳо гуфт: «Дар бораи Масеҳи Подшоҳ дар куҷо навиштаед ё Ӯ дар куҷо таваллуд шавад? 5 Ба вай гуфтанд: «Дар Байт-Лаҳми Яҳудо; зеро ки чунин навишта шудааст: «Ва ту Байт-Лаҳми замини Яҳудо, дар миёни мирони Яҳудо хурдтарин нестӣ, зеро ки аз ту ҳокиме хоҳад омад, ки вай бар қавми ман Исроил ҳукмронӣ хоҳад кард». 6 Ва саркоҳинонро ҷавоб дода, аз мардони шаҳрдорӣ пурсид ва ба онҳо гуфт: «Дар бораи подшоҳи таваллудшуда чӣ аломате дидед? 7 Онҳо дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Мо дидем, ки дар байни ситораҳои осмон ситораи бузурги бузурге медурахшид, ва ҳамаи ситораҳои дигарро чунон дурахшиданд, ба тавре ки онҳо нонамоён шуданд ва аз ин рӯ донистем, ки дар Исроил подшоҳи бузург таваллуд шудааст, ва аз ин рӯ, мо барои саҷда кардани Ӯ омадаем. 8 Он гоҳ Ҳиродус ба онҳо гуфт: «Биравед ва бодиққат тафтиш кунед; ва агар кӯдакро ёфтед, ба ман боз хабар диҳед, то ки ман низ омада, ба ӯ саҷда кунам». 9 Пас, хирадмандон берун рафтанд, ва инак, ситорае ки дар шарқ диданд, пешопеши онҳо рафт, то даме ки дар болои ғоре, ки кӯдак бо модараш Марьям буд, омада, истод. 10 Он гоҳ аз ганҷҳои худ овёс бароварда, ба ӯ тилло, ладан ва мур тақдим карданд. 11 Ва чун фаришта дар хоб огоҳ карда буд, ки ба воситаи Яҳудо назди Ҳиродус барнагарданд, бо роҳи дигар ба кишвари худ рафтанд. БОБИ 16 1Ва Ҳиродус чун дид, ки ҳакимон ӯро тамасхур мекунанд, ва хеле хашмгин шуда, ба баъзе одамон амр фармуд, ки рафта, ҳамаи кӯдакони аз дусола ва камтар дар Байт-Лаҳм бударо бикушанд. 2 Аммо Марьям чун шунид, ки кӯдаконро куштан лозим аст, аз тарси зиёд кӯдакро гирифта, печонд ва дар охуре хобонд, зеро ки дар меҳмонхона барои онҳо ҷой набуд. 3 Элисобаъ низ чун шунид, ки писараш Юҳанноро ҷустуҷӯ мекунанд, ӯро гирифта, ба кӯҳҳо баромад ва ба гирду атроф нигариста, ҷое барои пинҳон кардани ӯ кард;
4 Ва ҳеҷ ҷои ниҳон ёфт нашуд. 5 Пас даруни худ оҳу нола карда, гуфт: «Эй кӯҳи Худованд, модарро бо кӯдак қабул кун». 6 Зеро ки Элисобаъ ба боло баромада натавонист. 7 Ва дарҳол кӯҳ тақсим шуда, онҳоро қабул кард. 8 Ва фариштаи Худованд ба онҳо зоҳир шуд, то ки онҳоро муҳофизат кунад. 9 Аммо Ҳиродус аз паи Яҳьё ҷустуҷӯ карда, хизматгоронро назди Закарьё фиристод, ки дар қурбонгоҳ хизмат мекард, ва ба ӯ гуфт: «Писари худро дар куҷо пинҳон кардӣ? 10 Ӯ ба онҳо гуфт: «Ман хизматгори Худо ва хизматгори қурбонгоҳ ҳастам; Ман аз куҷо бояд донам, ки писарам дар куҷост? 11 Ғуломон баргашта, ҳама чизро ба Ҳиродус хабар доданд; ки аз он хашмгин шуда, гуфт: «Оё ин писари ӯ мисли подшоҳи Исроил нест? 12 Ӯ навкарони худро боз назди Закарьё фиристода, гуфт: «Ба ростӣ ба мо бигӯ, ки писарат куҷост, зеро медонӣ, ки ҷони ту дар дасти ман аст». 13 Ғуломон рафта, ҳамаи инро ба ӯ гуфтанд: 14 Аммо Закариё ба онҳо ҷавоб дод: «Ман барои Худо шаҳидам ва агар хуни маро рехт, Худованд ҷонамро хоҳад гирифт». 15 Ғайр аз ин бидонед, ки хуни бегуноҳро рехтаед. 16 Аммо Закарьёро дар даромадгоҳи маъбад ва қурбонгоҳ ва дар атрофи қисмат куштанд; 17 Аммо банӣ-Исроил намедонистанд, ки ӯ кай кушта шуд. 18 Ва дар соати салом коҳинон ба маъбад даромаданд, вале Закариё мувофиқи одат онҳоро пешвоз гирифта, онҳоро баракат надод; 19 Аммо онҳо то ҳол мунтазири салом додани ӯ буданд; 20 Ва чун диданд, ки Ӯ муддати тӯлонӣ наомадааст, яке аз онҳо ба макони муқаддасе ки қурбонгоҳ буд, даромад, ва дид, ки хун дар замин хобида, ях шуда буд; 21 Вақте ки инак, овозе аз осмон гуфт: "Закарё кушта шудааст, ва хуни вай пок нахоҳад шуд, то даме ки қасосгирандаи хуни вай биёяд". 22 Чун инро шунид, тарсид ва берун рафт ва он чи дида ва шунида буд, ба коҳинон нақл кард; ва ҳама даромада, инро диданд. 23 Он гоҳ бомҳои маъбад гирья карда, аз боло то поин дариданд; 24 Ва ҷасадро ёфта натавонистанд, балки фақат хуне буд, ки мисли санг сахт буд. 25 Ва онҳо ғамгин шуда, ба мардум хабар доданд, ки Закарё кушта шудааст, ва тамоми сибтҳои Исроил инро шуниданд, ва барои ӯ навҳа гирифтанд ва се рӯз навҳа карданд. 26 Он гоҳ коҳинон дар бораи шахсе машварат карданд, ки ҷонишини ӯ бошад. 27 Ва Шимъӯн ва дигар коҳинон қуръа партофтанд, ва қуръа бар Шимъӯн афтод. 28 Зеро ки Рӯҳулқудс ба ӯ итминон дода буд, ки то даме ки Масеҳро ба ҷисм омадан набинад, намирад.