Инҷили гумшуда ба гуфтаи Петрус 1 Аммо аз яҳудиён касе дастҳои ӯро нашуст, на Ҳиродус ва на касе аз доварони ӯ. Вақте ки онҳо аз шустани онҳо даст кашиданд, Пилотус бархост. Ва он гоҳ подшоҳ Ҳиродус амр фармуд, ки Худовандро бурда, ба онҳо бигӯяд: «Ҳар он чи ба шумо фармудам, ки ба ӯ бикунед, ба ҷо оваред». 2 Дар он ҷо Юсуф, дӯсти Пилотус ва Худованд меистод; ва чун медонист, ки Ӯро маслуб мекунанд, назди Пилотус омада, ҷасади Худовандро барои дафн талаб кард. Ва Пилотус назди Ҳиродус фиристода, ҷасади ӯро пурсид. Ва Ҳиродус гуфт: «Эй бародар Пилотус, ҳатто агар касе Ӯро талаб накарда бошад ҳам, мо қасд доштем, ки Ӯро дафн кунем, хусусан чун рӯзи шанбе, зеро дар шариат навишта шудааст, ки офтоб бар кушташуда ғуруб накардааст». 3 Ва Ӯро дар рӯзи пеш аз иди фатир ба мардум супурд. Ва онҳо Худовандро гирифта, дар давиданашон тела доданд ва гуфтанд: «Биёед, Писари Худоро кашола карда, бар Ӯ қудрат пайдо кунем». Ва ба ӯ либоси арғувон дар бар карда, ӯро бар курсии доварӣ гузошта, гуфтанд: «Эй подшоҳи Исроил, аз рӯи адолат доварӣ кун». Ва яке аз онҳо тоҷе аз хор оварда, бар сари Худованд гузошт. Ва дигарон истода, ба чашмони ӯ туф карданд, ва дигарон рухсораҳояшро мезаданд; ва баъзеҳо Ӯро тозиёна зада, мегуфтанд: «Бо ин иззат Писари Худоро эҳтиром кунем». 4Ва ду ҷинояткорро оварданд, ва Худовандро дар миёни онҳо маслуб карданд. Аммо ӯ ором нигоҳ дошт, гӯё дард надошта бошад. Ва ҳангоме ки салибро бардоштанд, сарлавҳа навиштанд: «Ин аст подшоҳи Исроил». Ва либоси Ӯро пеши Ӯ гузошта, онҳоро дар миёни онҳо тақсим карданд ва барои онҳо қуръа партофтанд. Ва яке аз он ҷинояткорон онҳоро мазаммат карда, гуфт: «Мо барои бадиҳое, ки кардаем, ҳамин тавр уқубат кашидаем, аммо ин шахс, ки Наҷотдиҳандаи одамон шудааст, ба шумо чӣ гуноҳ кардааст? Ва онҳо аз ӯ ба хашм омада, фармуданд, ки пойҳояш нашикананд, то ки ӯ дар азоб бимирад. 5 Ва нисфирӯзӣ буд, ва тамоми Яҳудоро торикӣ фаро гирифт, ва онҳо ба изтироб ва изтироб афтоданд, ки мабодо офтоб ғуруб накунад, дар ҳоле ки Ӯ ҳанӯз зинда буд; Ва яке аз онҳо гуфт: «Ба ӯ заҳра бо сирко бинӯшон». Ва омехта карда, ба Ӯ нӯшониданд, ва ҳама чизро иҷро карданд, ва гуноҳҳои худро бар сари худ анҷом доданд. Ва бисьёр касон бо чароғҳо мерафтанд, ба гумони он ки шаб аст, ва афтоданд. Ва Худованд нидо карда, гуфт: «Қудрати ман, қудрати ман, маро тарк кардаӣ». Ва ҳангоме ки инро гуфт, бардошта шуд. Ва дар он соат пардаи маъбади Ерусалим ду пора пора шуд. 6Ва он гоҳ мехҳоро аз дасти Худованд кашида, Ӯро бар замин гузоштанд, ва тамоми замин ба ларза даромад, ва ҳароси азиме ба амал омад. Он гоҳ офтоб дурахшид, ва соати нӯҳум ёфт шуд; ва яҳудиён шодӣ карда, ҷасади ӯро ба Юсуф доданд, то ки ӯро дафн кунад, зеро ӯ дид, ки корҳои нек кардааст. Ва Худованд ва ӯро гирифта,
ба катон печонд, ва ӯро ба қабри худ, ки боғи Юсуф ном дошт, овард. 7 Он гоҳ яҳудиён, пирон ва коҳинон, чун фаҳмиданд, ки ба худ чӣ бадӣ карда буданд, нола кардан ва мегуфтанд: «Вой бар гуноҳҳои мо! доварӣ ва анҷоми Ерусалим наздик шуд». Ва ман бо ҳамроҳонам ғамгин шудам. Ва мо дар дили худ захмдор шуда, пинҳон шудем, зеро ки онҳо моро ҳамчун ҷинояткор ҷустуҷӯ мекарданд ва мехостем маъбадро оташ занем. Ва бар ҳамаи ин мо рӯза гирифтем ва то рӯзи шанбе мотам нишаста, шабу рӯз гиря кардем. 8 Аммо китобдонон, фарисиён ва пирон, ки бо ҳам ҷамъ омада буданд, чун шуниданд, ки тамоми мардум шикоят карда, сина мезаданд, ки мегуфтанд: «Агар бо марги ӯ ин мӯъҷизаҳои азим ба амал омада бошад, бубинед, ки ӯ чӣ гуна одил аст, — пирон тарсида, назди Пилотус омада, аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Ба мо сарбозон деҳ, то ки се рӯз қабри ӯро посбонӣ кунем; Ӯро дуздед, ва мардум гумон мекунанд, ки Ӯ аз мурдагон эҳьё шудааст ва ба мо бадӣ мекунанд. Ва Пилотус Петрониюс мирисадро бо сарбозон ба онҳо дод, то қабрро посбонӣ кунанд. Ва бо онҳо пирон ва китобдонон ба сари қабр омаданд, ва бо мирисад ва сарбозон санги бузургеро ғелонда, ҳамаи онҳое ки дар он ҷо буданд, пеши дари қабр гузоштанд; ва ҳафт мӯҳр заданд, ва дар он ҷо хаймае сохта, онро посбонӣ карданд. Субҳи барвақт, вақте ки рӯзи шанбе фаро мерасид, мардум аз Ерусалим ва гирду атрофи он омаданд, то қабри мӯҳршударо бубинанд. 9 Ва дар шабе ки рӯзи Худованд наздик мешуд, ҳангоме ки сарбозон ду-ду ба посбонӣ меистоданд, дар осмон овози баланд шунида шуд; ва диданд, ки осмон кушода шуд, ва ду нафар аз он ҷо бо нури азим фуромада, ба қабр наздик мешаванд. Ва он санг, ки назди дар гузошта шуда буд, худ аз худ ғелонда, қисман роҳ шуд; ва қабр кушода шуд, ва ҳарду ҷавон дохил шуданд. 10 Он сарбозон инро диданд, мирисад ва пиронро бедор карданд; зеро ки онҳо низ дар посбонӣ душвор буданд. Ва ҳангоме ки онҳо он чи дида буданд, нақл карданд, боз диданд, ки се нафар аз қабр берун меоянд, ва ду нафари онҳо якеро дастгирӣ мекунанд, ва салиб аз паси онҳо меояд; Ва овозе аз осмон шуниданд, ки мегуфт: «Ту ба хуфтагон мавъиза кардаӣ». Ва аз салиб ҷавоб шунида шуд: Оре. 11 Пас, онҳо бо якдигар фикр мекарданд, ки оё рафта, инро ба Пилотус хабар диҳанд. Ва ҳангоме ки онҳо дар бораи он фикр мекарданд, боз осмон кушода мешавад, ва марде ки фуруд омада, ба қабр медарояд. Вақте ки мирисад ва онҳое ки бо Ӯ буданд, инро диданд, шаб назди Пилотус шитофтанд ва аз қабре, ки дар он посбон буданд, тарк карданд ва ҳар он чи дида буданд, бағоят ғамгин шуда, гуфтанд: «Дар ҳақиқат Ӯ Писари Худо буд». Пилотус дар ҷавоб гуфт: «Ман аз хуни Писари Худо пок ҳастам; лекин шумо инро муайян кардаед». Он гоҳ ҳама наздик омада, аз Ӯ илтимос карданд ва аз ӯ хоҳиш карданд, ки ба мирисад ва сарбозон амр фармуд, ки дар бораи он чи дида буданд, чизе нагӯянд: зеро онҳо мегӯянд, ки беҳтар аст, ки мо дар пеши Худо гуноҳи аз ҳама бузург бошем ва ба дасти қавми яҳудиён наафтем ва сангсор нашавем. Пилотус ба мирисад ва сарбозон фармуд, ки чизе нагӯянд.