Инҷили Марқӯс БОБИ 1 1 Оғози Инҷили Исои Масеҳ, Писари Худо; 2 Чунон ки дар анбиё навишта шудааст: "Инак, Ман қосиди Худро пешопеши Ту мефиристам, то роҳи Туро пеши Ту омода кунад". 3 Овози нидокунандае дар биёбон: "Роҳи Худовандро омода кунед, роҳҳои Ӯро рост кунед". 4 Яҳё дар биёбон таъмид медод ва таъмиди тавбаро барои омурзиши гуноҳҳо мавъиза мекард. 5 Ва тамоми сарзамини Яҳудо ва сокинони Ерусалим назди Ӯ берун омаданд ва ҳама ба гуноҳҳои худ иқрор шуда, дар дарёи Урдун аз ӯ таъмид гирифтанд. 6 Ва Яҳё аз пашми шутур дар бар ва дар камараш камарбанди пӯст дошт; ва малах ва асали ёбоӣ мехӯрд; 7 Ва мавъиза карда, гуфт: «Аз паси ман Шахси тавонотар аз ман меояд, ва ман лоиқи он нестам, ки хам шуда, воз кунам». 8 Ман шуморо бо об таъмид додам, лекин Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳад дод. 9 Дар он айём чунин воқеъ шуд, ки Исо аз Носираи Ҷалил омада, дар Урдун аз Яҳьё таъмид гирифт. 10 Дарҳол аз об берун омада, осмонро кушода дид, ва Рӯҳро мисли кабӯтаре бар Ӯ нозил мекунад; 11 Ва овозе аз осмон расид, ки гуфт: «Ту Писари Маҳбуби Ман ҳастӣ, ва Ман аз Ӯ хушнудам». 12 Ва дарҳол Рӯҳ ӯро ба биёбон бурд. 13 Ва ӯ чил рӯз дар биёбон буд ва шайтонро меозмуд; ва бо ҳайвоноти ваҳшӣ буд; ва фариштагон ба ӯ хизмат мекарданд. 14 Пас аз он ки Яҳё дар зиндон буд, Исо ба Ҷалил омад ва башорати Малакути Худоро мавъиза кард. 15 Ва мегӯянд: « Вақт расидааст, ва Малакути Худо наздик аст: тавба кунед ва ба Инҷил имон оваред». 16 Вақте ки Ӯ аз канори баҳри Ҷалил мегузашт, Шимъӯн ва бародараш Андриёсро дид, ки ба баҳр тӯр меандозанд, зеро ки онҳо моҳигир буданд. 17 Исо ба онҳо гуфт: « Аз ақиби Ман биёед, ва Ман шуморо сайёди одамон хоҳам кард». 18 Дарҳол онҳо тӯрҳои худро партофта, аз ақиби Ӯ равона шуданд. 19 Ва аз он ҷо каме дуртар рафт, Яъқуб ибни Забдой ва бародараш Юҳанноро дид, ки онҳо низ дар қаиқ тӯрҳои худро таъмир мекарданд. 20 Дарҳол онҳоро даъват кард, ва онҳо падари худ Забдойро дар қаиқ бо муздурон гузошта, аз ақиби Ӯ рафтанд. 21 Ва онҳо ба Кафарнаҳум рафтанд; ва дарҳол рӯзи шанбе ба куништ даромада, таълим дод. 22 Ва онҳо аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро ки Ӯ онҳоро ҳамчун шахси қудратманд таълим медод, на ҳамчун китобдонон. 23 Дар куништашон марде бо рӯҳи палид буд; ва фарьёд зад, 24 Гуфт: «Моро ором бигузор; Мо бо ту чӣ кор дорем, эй Исои Носирӣ? Оё барои нест кардани мо омадаӣ? Ман медонам, ки Ту кистӣ, эй Подшоҳи Худо. 25 Исо вайро манъ карда, гуфт: « Хомӯш шав ва аз вай берун шав».
26 Вақте ки рӯҳи палид ӯро канда, бо овози баланд фарьёд зад, аз вай берун шуд. 27 Ҳама дар ҳайрат монданд, ба дараҷае ки аз якдигар мепурсиданд: «Ин чист? ин кадом доктринаи нав аст? зеро ки Ӯ ҳатто ба арвоҳи палид бо қудрат фармон медиҳад, ва онҳо ба Ӯ итоат мекунанд. 28 Ва дарҳол шӯҳрати Ӯ дар тамоми гирду атрофи Ҷалил паҳн шуд. 29 Дарҳол аз куништ баромада, бо Яъқуб ва Юҳанно ба хонаи Шимъӯн ва Андриёс даромаданд. 30 Аммо модари зани Шимъӯн аз табларза хобида буд, ва дар бораи вай ба ӯ хабар доданд. 31 Ва Ӯ омада, дасти вайро гирифта, бардошт; ва дарҳол табларза вайро тарк карда, ба онҳо хизмат кард. 32 Бегоҳӣ, вақте ки офтоб ғуруб кард, ҳамаи беморон ва девонагонро назди Ӯ оварданд. 33 Ва тамоми аҳли шаҳр назди дар ҷамъ шуданд. 34 Ва бисьёр беморони гирифтори бемориҳои гуногунро шифо дод ва девҳои бисьёрро берун кард; ва ба девҳо иҷозат надоданд, ки сухан гӯянд, зеро ки Ӯро медонистанд. 35 Ва бомдодон, хеле пеш аз рӯз бархоста, берун рафта, ба хилватгоҳе рафт ва дар он ҷо дуо гуфт. 36 Шимъӯн ва ҳамроҳонаш аз ақиби Ӯ рафтанд. 37 Чун Ӯро ёфтанд, ба Ӯ гуфтанд: «Ҳама Туро меҷӯянд». 38 Ба онҳо гуфт: « Биёед, ба шаҳрҳои наздик биравем, то ки дар он ҷо низ мавъиза кунам, зеро ки барои ҳамин омадаам». 39 Ва Ӯ дар куништҳои онҳо дар тамоми Ҷалил мавъиза карда, девҳоро берун кард. 40 Ва махавие назди Ӯ омада, зориву зорӣ кард ва зону зада, гуфт: «Агар хоҳӣ, маро пок карда метавонӣ». 41 Исо раҳмаш омад ва дасти Худро дароз карда, вайро ламс кард ва гуфт: « Мехоҳам; пок бош. 42 Ҳамин ки ӯ гуфт, махав аз ӯ дур шуд ва ӯ пок шуд. 43 Ва ӯро сахт таъкид карда, дарҳол ҷавоб дод; 44 Ва ба вай гуфт: « Бохабар бош, ба ҳеҷ кас чизе нагӯ; балки бирав ва худро ба коҳин нишон деҳ ва барои поксозии худ он чи Мусо фармудааст, тақдим кун, то шаҳодате ба онҳо гардад». 45 Аммо вай берун рафта, онро ба таври зиёде интишор мекард ва ин масъаларо ба таври васеъ паҳн кардан гирифт, ба дараҷае ки Исо дигар ошкоро ба шаҳр даромада наметавонист, балки берун аз он, дар ҷойҳои хилват буд; ва онҳо аз ҳар тараф назди Ӯ меомаданд. БОБИ 2 1 Пас аз чанд рӯз боз ба Кафарнаҳум омад; ва садо баланд шуд, ки вай дар хона аст. 2 Дарҳол бисьёр касон ҷамъ шуданд, ба дараҷае ки барои қабули онҳо ҷой набуд, на дар назди дар; ва Ӯ каломро ба онҳо мавъиза кард. 3 Ва назди Ӯ омада, як бемори фалаҷро оварданд, ки чор нафарро бардошта буд. 4 Ва ҳангоме ки натавонистанд барои фишор ба назди Ӯ наздик шаванд, боми он ҷоро, ки Ӯ буд, кушоданд ва онро пора карда, бистареро, ки беморони фалаҷ дар он хобида буданд, фуроварданд. 5 Исо имони онҳоро дида, ба мафлуҷ гуфт: « Писарам, гуноҳҳои ту омурзида шуд».