Луқо БОБИ 1 1Азбаски бисьёр касон даст ба даст гирифтаанд, то баёни он чиро, ки дар байни мо бешубҳа бовар доранд, баён кунанд, 2 Чунон ки онҳоро ба мо, ки аз ибтидо шоҳидон ва ходимони калом буданд, супурданд; 3 Ба назари ман низ, ки аз аввал дар бораи ҳама чиз фаҳмиши комил доштам, ба ту, эй олиҷаноб Теофилус, ба тартиб навиштан мехостам! 4 То бидонӣ аз он чизҳое, ки дар он дастур гирифтаӣ. 5 Дар айёми Ҳиродус, подшоҳи Яҳудо, Закарьё ном коҳине аз қабилаи Абиё буд, ва занаш аз духтарони Ҳорун буд, ва номи вай Элисобаъ буд. 6 Ва ҳардуи онҳо дар ҳузури Худо одил буданд ва мувофиқи тамоми аҳком ва фароизи Худованд беайб рафтор мекарданд. 7 Ва онҳо фарзанд надоштанд, зеро ки Элисобаъ нозой буд, ва ҳардуи онҳо ҳоло хеле солхӯрда буданд. 8Ва воқеъ шуд, ки ҳангоме ки ӯ вазифаи коҳинро ба ҳузури Худо мувофиқи тартиби рафтораш ба ҷо меовард, 9 Мувофиқи одати коҳинон, ҳангоме ки ӯ ба маъбади Худованд даромад, насиби ӯ буд, ки бухур сӯзонад. 10 Ва дар вақти бухур кардан тамоми мардум дар берун дуо мегуфтанд. 11 Ва фариштаи Худованд ба ӯ зоҳир шуд, ки дар тарафи рости қурбонгоҳи бухур меистод. 12 Ва ҳангоме ки Закариё ӯро дид, ба изтироб афтод ва тарс бар ӯ афтод. 13 Аммо фаришта ба вай гуфт: «Эй Закариё, натарс, зеро ки дуои ту шунида шуд; ва занат Элисобаъ ба ту писаре хоҳад зоид, ва ту ӯро Яҳё хоҳӣ номид. 14 Ва ту шодӣ ва шодмонӣ хоҳӣ дошт; ва бисьёр касон аз таваллуди вай шод хоханд шуд. 15 Зеро ки вай дар назари Худованд бузург хоҳад буд, ва на шароб хоҳад нӯшид ва на нӯшокии спиртӣ; ва аз Рӯҳулқудс, ҳатто аз шиками модараш пур хоҳад шуд. 16Ва бисьёре аз банӣ-Исроил сӯи Худованд Худои худ рӯй хоҳанд овард. 17 Ва ӯ бо рӯҳ ва қуввати Илёс пешопеши ӯ хоҳад рафт, то ки дили падаронро ба фарзандон ва беитоатонро ба ҳикмати одилон гардонад; то ки қавмеро барои Худованд тайёр кунанд. 18 Ва Закарё ба фаришта гуфт: «Инро аз куҷо донам? зеро ки ман пирамард ҳастам, ва занам солхӯрда аст. 19 Фаришта дар ҷавоби ӯ гуфт: «Ман Ҷабраил ҳастам, ки дар ҳузури Худо истодаам; ва фиристода шудаам, то бо ту сухан ронам ва ин башоратро ба ту расонам. 20 «Ва инак, то рӯзе ки ин корҳо ба амал ояд, гунг хоҳӣ шуд ва сухан ронда натавонед, зеро ба суханони Ман, ки дар вақти худ ба амал ояд, бовар намекунед. 21 Мардум мунтазири Закарьё буданд ва дар тааҷҷуб монданд, ки ӯ ин қадар дар маъбад монд. 22 Ва ҳангоме ки берун омад, ба онҳо сухан гуфта натавонист; ва онҳо фаҳмиданд, ки Ӯ дар маъбад рӯъё дидааст, зеро ки Ӯ ба онҳо ишора карда, хомӯш монд. 23 Ва чунин воқеъ шуд, ки баробари ба охир расидани рӯзҳои хизмати ӯ, ба хонаи худ рафт.
24 Пас аз он рӯзҳо занаш Элисобаъ ҳомила шуд ва панҷ моҳ пинҳон шуда, гуфт: 25 Худованд дар айёме ки ба ман нигарист, бо ман чунин рафтор кард, то ки расвоии маро дар миёни мардум дур кунад. 26 Ва дар моҳи шашум фаришта Ҷабраил аз ҷониби Худо ба шаҳри Ҷалил, ки Носира ном дошт, фиристода шуд. 27 Ба бокирае, ки ба марде, ки Юсуф ном дошт, аз хонадони Довуд буд; ва номи бокира Марям буд. 28 Ва фаришта назди вай даромада, гуфт: «Салом, эй инояти олӣ! Худованд бо туст; ту дар миёни занон хушбахт ҳастӣ». 29 Ва чун ӯро дид, аз сухани ӯ ба ташвиш афтод ва дар дили худ фикр кард, ки ин чӣ гуна салом аст. 30 Фаришта ба вай гуфт: «Эй Марям, натарс, зеро ки ту назди Худо илтифот ёфтаӣ». 31 «Ва инак, дар батни худ ҳомила хоҳӣ шуд, ва Писаре зоид ва Ӯро Исо хоҳӣ номид. 32Вай бузург хоҳад шуд ва Писари Ҳаққи Таоло хонда хоҳад шуд; ва Худованд Худо тахти падараш Довудро ба ӯ хоҳад дод; 33Ва ӯ бар хонадони Яъқуб то абад подшоҳӣ хоҳад кард; ва салтанати Ӯ интиҳо нахоҳад буд. 34 Он гоҳ Марям ба фаришта гуфт: «Ин чӣ гуна хоҳад буд, дар сурате ки ман одамеро намешиносам? 35 Фаришта дар ҷавоби вай гуфт: «Рӯҳулқудс бар ту хоҳад омад, ва қудрати Ҳаққи Таоло туро соя хоҳад кард; бинобар ин он чизи муқаддасе ки аз ту таваллуд мешавад, Писари Худо номида хоҳад шуд. 36 Ва инак, ҷияни ту Элисобаъ, вай низ дар пирии худ ба писаре ҳомила шуд; 37 Зеро ки дар назди Худо ҳеҷ чиз ғайриимкон нахоҳад буд. 38 Ва Марьям гуфт: «Инак канизи Худованд аст; ба ман мувофиқи каломи Ту бошад. Ва фаришта аз вай дур шуд. 39 Ва Марьям дар он айём бархоста, шитобон ба кӯҳистон, ба шаҳри Яҳудо рафт; 40 Ва ба хонаи Закарьё даромада, ба Элисобаъ салом гуфт. 41 Ва ҳангоме ки Элисобаъ саломи Марямро шунид, кӯдак дар батни вай ба ҷунбиш омад; ва Элисобаъ аз Рӯҳулқудс пур шуд: 42 Ва вай бо овози баланд хитоб карда, гуфт: «Ту дар миёни занон хушбахт ҳастӣ, ва муборак аст меваи батни ту». 43 Ва аз куҷост, ки модари Худованди ман назди ман биёяд? 44 Зеро инак, ҳамин ки садои саломи Ту ба гӯшам расид, кӯдак аз шодӣ дар шикамам ба ҷунбиш омад. 45 «Ва хушо он зане ки имон овардааст, зеро он чи аз ҷониби Худованд ба вай гуфта шудааст, ба амал хоҳад омад. 46 Ва Марям гуфт: «Ҷони ман Худовандро ҳамду сано мегӯяд, 47 Ва рӯҳи ман аз Худои Наҷотдиҳандаи ман шод шуд. 48 «Зеро ки ӯ ба пастии канизи Худ назар кард, зеро ки инак, аз ин пас тамоми наслҳо Маро муборак хоҳанд хонд. 49 «Зеро ки тавоно ба ман корҳои бузург кардааст; ва исми Ӯ муқаддас аст.