Ҷон БОБИ 1 1 Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд. 2 Дар ибтидо бо Худо низ ҳамин тавр буд. 3 Ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шудааст; ва ҳеҷ чизи офаридашуда бе Ӯ ба вуҷуд наомадааст. 4 Дар Ӯ ҳаёт буд; ва ҳаёт нури одамон буд. 5 Ва нур дар торикӣ медурахшад; ва торикӣ онро нафаҳмид. 6 Марде аз ҷониби Худо фиристода шуда буд, ки Яҳё ном дошт. 7 Ӯ барои шаҳодате омад, ки бар Нур шаҳодат диҳад, то ки ҳама ба воситаи Ӯ имон оваранд. 8 Ӯ он Нур набуд, балки фиристода шуда буд, то дар бораи он Нур шаҳодат диҳад. 9 Ин Нури ҳақиқӣ буд, ки ҳар одами ба ҷаҳон омадаро равшан мекунад. 10 Ӯ дар ҷаҳон буд, ва ҷаҳон аз ҷониби Ӯ офарида шудааст, ва ҷаҳон Ӯро нашинохт. 11 Ӯ ба назди худ омад, ва аҳли худаш ӯро қабул накарданд. 12 Аммо ба ҳамаи онҳое ки Ӯро қабул карданд, ба онҳо қудрат дод, ки фарзандони Худо шаванд, ҳатто ба исми Ӯ имон овардаанд; 13 Онҳо на аз хун, на аз иродаи ҷисм, на аз иродаи инсон, балки аз Худо таваллуд шудаанд. 14 Ва Калом ҷисм шуд, ва дар миёни мо сокин шуд, (ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ки ҷалоли Фарзанди ягонаи Падар аст), пур аз файз ва ростӣ. 15 Яҳьё дар бораи ӯ шаҳодат дода, фарьёд зада, гуфт: «Ин ҳамон аст, ки дар бораи Ӯ гуфтам: "Он ки пас аз ман меояд, аз ман бартарӣ аст, зеро ки Ӯ пеш аз ман буд". 16 Ва аз пуррагии Ӯ мо ҳама чизро гирифтаем, ва файз барои файз. 17 Зеро ки шариат ба воситаи Мусо дода шуд, вале файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад. 18 Ҳеҷ кас Худоро ҳеҷ гоҳ надидааст; Писари ягоназод, ки дар оғӯши Падар аст, Ӯро эълон кардааст. 19 Ва ин аст шаҳодати Яҳё, вақте ки яҳудиён коҳинон ва левизодагонро аз Ерусалим фиристоданд, то аз Ӯ бипурсанд: "Ту кистӣ?" 20 Ва иқрор шуд ва инкор накард; лекин иқрор шуд, ки Ман Масеҳ нестам. 21 Ва аз Ӯ пурсиданд: «Пас чӣ? Ту Илёс ҳастӣ? Ва гуфт: «Нестам». Оё ту он паёмбар ҳастӣ? Ва ӯ ҷавоб дод: Не. 22 Он гоҳ ба Ӯ гуфтанд: «Ту кистӣ? то ки мо ба фиристодагони худ ҷавоб диҳем. Ту дар бораи худ чӣ мегӯӣ? 23 Гуфт: «Ман овози нидокунандае дар биёбон ҳастам: "Роҳи Худовандро рост кунед, чунон ки Ишаъёи набӣ гуфтааст". 24 Фиристодагон аз фарисиён буданд. 25 Ва онҳо аз Ӯ пурсида, гуфтанд: «Пас чаро таъмид медиҳӣ, агар Ту он Масеҳ нестӣ, на Илёс ва на он пайғамбар?
26 Яҳьё дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ман бо об таъмид медиҳам; лекин дар байни шумо касе истодааст, ки шумо Ӯро намешиносед; 27 Ӯст, ки аз паси ман меояд, аз ман бартарӣ дорад, ва ман лоиқи он нестам, ки қуттии кафшашро кушоям. 28 Ин корҳо дар Байт-Баро дар он тарафи Урдун, ки дар он ҷо Яҳё таъмид медод, ба амал омад. 29 Рӯзи дигар Яҳьё дид, ки Исо ба наздаш меояд ва гуфт: «Инак Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад». 30 «Ин ҳамон аст, ки дар бораи Ӯ гуфтам: "Аз паси ман Шахсе меояд, ки пеш аз ман бартарӣ дорад, зеро ки вай пеш аз ман буд". 31 Ва ман ӯро намешинохтам, балки барои он ки вай ба Исроил зоҳир шавад, бинобар ин омадаам, ки бо об таъмид диҳам. 32 Ва Юҳанно шаҳодат дода, гуфт: «Ман Рӯҳро дидам, ки мисли кабӯтаре аз осмон нозил шуда, бар Ӯ қарор гирифт». 33 «Ва ман Ӯро намешинохтам, лекин Он ки маро фиристод, то бо об таъмид диҳам, ба ман гуфт: «Ба болои ҳар кӣ Рӯҳро бубинӣ, ки бар Ӯ нозил шуда, мемонад, ҳамон касест, ки бо Рӯҳулқудс таъмид медиҳад». 34 Ва ман дидам ва шаҳодат додам, ки Ӯ Писари Худост. 35 Боз рӯзи дигар пас аз он ки Яҳё бо ду шогирдаш бархостанд; 36 Ва ҳангоме ки роҳ мерафт, ба Исо нигоҳ карда, гуфт: «Инак Барраи Худо! 37 Он ду шогирд сухани ӯро шунида, аз ақиби Исо рафтанд. 38 Исо рӯй гардонда, дид, ки аз ақиби онҳо меоянд ва ба онҳо гуфт: « Чӣ меҷӯед? Ба Ӯ гуфтанд: «Устод! 39 Ба онҳо гуфт: « Биёед ва бубинед». Онҳо омада, диданд, ки дар куҷо иқомат дошт, ва дар он рӯз назди Ӯ монданд, зеро ки тақрибан соати даҳум буд. 40 Яке аз он ду нафар, ки сухани Яҳёро шунида, аз ақиби Ӯ мерафт, Андриёс, бародари Шимъӯни Петрус буд. 41 Ӯ аввал бародари худ Шимъӯнро ёфта, ба ӯ гуфт: «Мо Масеҳро, ки ба таъбири худаш Масеҳ аст, ёфтем». 42 Ва ӯро назди Исо овард. Ва Исо ба вай нигариста, гуфт: « Ту Шимъӯн ибни Юнус ҳастӣ; ту Кифо хонда хоҳанд шуд, ки маънояш санг аст». 43 Рӯзи дигар Исо мехост ба Ҷалил биравад ва Филиппусро ёфта, ба вай гуфт: « Аз паи Ман биё». 44 Филиппус аз Байт-Сайдо, шаҳри Андриёс ва Петрус буд. 45 Филиппус Натанъилро ёфта, ба ӯ гуфт: «Мо Он Касеро, ки Мусо дар шариат ва анбиё дар бораи Ӯ навишта буданд, ёфтаем: Исои Носирӣ, ибни Юсуф». 46 Ва Натанъил ба вай гуфт: «Оё аз Носира чизи хубе барояд? Филиппус ба вай гуфт: «Биё ва бубин». 47 Исо Натанъилро дид, ки ба наздаш меояд ва дар бораи вай гуфт: « Инак, исроилӣ, ки дар Ӯ ҳеҷ макр надорад». 48 Натанъил ба вай гуфт: «Маро аз куҷо мешиносӣ? Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Пеш аз он ки Филиппус туро даъват кунад, вақте ки зери дарахти анҷир будӣ, ман туро дидам». 49 Натанъил дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Ӯстод! Ту Писари Худо ҳастӣ; Ту Подшоҳи Исроил ҳастӣ.