Номаи умумии Барнаббо БОБИ 1 1 Ба номи Худованди мо Исои Масеҳ, ки моро дар сулҳ дӯст дошт, тамоми хушбахтӣ ба шумо, писарон ва духтарони ман, бод. 2 Азбаски дар шумо дониши фаровони қонунҳои бузург ва аълои Худоро дарк кардам, аз ҷонҳои муборак ва шоистаи шумо бениҳоят шодӣ мекунам, зеро шумо файзеро, ки дар шумо пайванд карда шудааст, ба таври сазовор қабул кардаед. 3 Аз ин рӯ, ман пур аз шодӣ ҳастам ва умедворам, ки Ӯ наҷот додааст, зеро ман дар ҳақиқат рӯҳеро мебинам, ки аз чашмаи поки Худо ба шумо ворид шудааст. 4 Ман ин эътиқодро дорам ва ба он комилан боварӣ дорам, зеро аз замони сухан гуфтан бо шумо, дар роҳи шариати Худованд, ки дар Масеҳ аст, муваффақияти беандоза ба даст овардаам. 5 Аз ин рӯ, эй бародарон, ман низ фикр мекунам, ки шуморо аз ҷони худ бештар дӯст медорам, зеро дар он бузургии имон ва муҳаббат, инчунин умеди ҳаёти оянда, нуҳуфтааст. 6. Аз ин рӯ, агар ман кӯшиш кунам, ки қисме аз он чизеро, ки гирифтаам, ба шумо расонам, ин ба мукофоти ман хоҳад буд, ки ман ба чунин рӯҳҳои нек хизмат кардаам; ман кӯшиш кардам, ки бо чанд калима ба шумо нависам, то ки дар баробари имони шумо дониш низ комил бошад. 7 Пас, се чиз аз ҷониби Худованд муқаррар шудааст: умеди ҳаёт, оғоз ва анҷоми он. 8 Зеро Худованд ба мо ба воситаи пайғамбарон чизҳои гузаштаро эълон кардааст ва ибтидои чизҳои ояндаро барои мо кушодааст. 9 Пас, мо бояд, чунон ки Ӯ гуфтааст, муқаддастар ва ба қурбонгоҳи Ӯ наздиктар шавем. 10 Пас, ман на ҳамчун муаллим, балки ҳамчун яке аз шумо, кӯшиш мекунам, ки ба шумо чанд чизро фаҳмонам, то ки бо онҳо шумо аз бисёр ҷиҳат шодмонии бештар пайдо кунед. БОБИ 2 1 Пас, азбаски рӯзҳо хеле бад ҳастанд ва душман қудрати ин дунёро дорад, мо бояд кӯшиши бештар ба харҷ диҳем, то довариҳои одилонаи Худовандро таҳқиқ кунем. 2 Акнун ёварони имони мо тарс ва сабр аст; ҳамкорони мо пурсабрӣ ва худдорӣ. 3 Дар ҳоле ки инҳо дар он чи ба Худованд марбут аст, яъне ҳикмат ва фаҳмиш ва илм ва дониш, пок мемонанд, бо онҳо шодӣ мекунанд. 4 Зеро Худо ба воситаи ҳамаи пайғамбарон ба мо ошкор кардааст, ки Ӯ барои қурбониҳо, қурбониҳои сӯхтанӣ ё ҳадияҳои мо ҳеҷ сабабе надорад ва чунин мегӯяд: «Худованд мегӯяд: "Барои чӣ қурбониҳои фаровони шумо барои Ман лозиманд?"».
5 Ман аз қурбониҳои сӯхтании қӯчқорҳо ва равғани чорвои парвокарда сер шудаам; ва ба хуни говҳо ва бузҳо майл надорам. 6 Вақте ки шумо барои ҳузури ман меоед, кӣ инро аз шумо талаб кардааст? Дигар дар ҳавлиҳои ман қадам нахоҳед гузошт. 7Дигар қурбониҳои беҳуда наоред, бухур барои ман зишт аст; моҳҳои нав ва шанбеҳои шумо; даъват кардани ҷамъомадҳо ман наметавонам аз онҳо даст кашам, ин шарорат аст, ҳатто ҷамъомади тантанавӣ; ҷони ман аз моҳҳои нав ва идҳои муқарраршудаи шумо нафрат дорад. 8 Пас, Худо ин чизҳоро бекор кард, то шариати нави Худованди мо Исои Масеҳ, ки бе юғи чунин зарурат аст, тӯҳфаи рӯҳонии худи одамонро дошта бошад. 9 Зеро Худованд боз ба онҳое ки пештар буданд, чунин мегӯяд: «Оё Ман ба падарони шумо, вақте ки онҳо аз замини Миср берун омаданд, дар бораи қурбониҳои сӯхтанӣ амр додам? 10Аммо ман ба онҳо чунин амр додам: «Бигзор ҳеҷ яке аз шумо дар дили худ дар ҳаққи ёри худ бадӣ накунад ва қасами дурӯғро дӯст надоред». 11 Пас, азбаски мо бефаҳм нестем, бояд нақшаи Падари меҳрубони худро дарк кунем, зеро Ӯ бо мо сухан мегӯяд, зеро мехоҳад мо, ки дар мавриди қурбониҳо дар як хато будем, роҳи наздик шудан ба Ӯро ҷустуҷӯ кунем. 12 Ва аз ин рӯ, ӯ ба мо чунин мегӯяд: «Қурбонии Худо рӯҳи шикаста аст, дили шикаста ва пушаймонро Худо нафрат нахоҳад кард». 13 Пас, эй бародарон, мо бояд бештар дар бораи ин чизҳое, ки барои наҷоти мо тааллуқ доранд, ҷустуҷӯ кунем, то ки душман ба мо роҳ наёбад ва моро аз ҳаёти рӯҳонии мо маҳрум накунад. 14 Бинобар ин, Ӯ боз ба онҳо дар бораи ин чизҳо мегӯяд: «Шумо имрӯз рӯза нахоҳед дошт, то ки овози худро дар осмон бишнаванд». 15Оё чунин рӯзаеро интихоб кардаам, ки одам ҷонашро азоб диҳад? Оё ин рӯзест, ки сарашро мисли чӯб хам кунад ва палос ва хокистарро зери худ паҳн кунад? Оё инро рӯза ва рӯзи мақбул барои Худованд хоҳад номид? 16 Аммо ӯ ба мо чунин мегӯяд: «Оё ин рӯзае нест, ки ман интихоб кардаам, то бандҳои бадиро кушоям, бори гаронро кашам ва мазлумонро озод кунам, ва ҳар юғро бишканам?» 17 Оё ин барои он нест, ки нони худро ба гуруснагон тақсим кунӣ ва камбағалонро ба хонаат биёрӣ, вақте ки бараҳнаро бинӣ, ӯро пӯшонӣ ва худро аз ҷисми худ пинҳон накунӣ. 18 Он гоҳ нури ту мисли субҳ дурахшон хоҳад шуд, ва саломатии ту зуд хоҳад баромад; ва адолати ту пешопеши ту хоҳад рафт; ҷалоли Худованд мукофоти ту хоҳад буд. 19 Он гоҳ ту фарёд мезанӣ ва Худованд ҷавоб хоҳад дод; ту фарёд мезанӣ ва Ӯ хоҳад гуфт: «Инак ман ҳастам». Агар ту юғро аз миёни худ дур кунӣ, ангушти худро боло бардорӣ ва суханони дурӯғгӯйро, ва агар ҷони худро ба гуруснагон расонӣ ва ҷони мазлумонро сер кунӣ. 20 Пас, эй бародарон, Худо бо ин пешгӯӣ ва муҳаббати Худро ба мо зоҳир кард, зеро халқе, ки Ӯ ба Писари азизи Худ харида буд, бояд самимона имон оваранд; ва