1 Тимотиюс БОБИ 1 1 Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ бо амри Худои Наҷотдиҳандаи мо ва Исои Масеҳи Худованд, ки умеди мост; 2 Ба Тимотиюс, писари ман, ки дар имон аст: файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Худованди мо Исои Масеҳ. 3 Вақте ки ман ба Мақдуния рафтам, аз ту хоҳиш доштам, ки дар Эфсӯс бимонӣ, то ки ба баъзе одамон таълим диҳӣ, ки таълимоти дигареро таълим надиҳанд, 4 Ба афсонаҳо ва насабномаҳои беохир, ки ба онҳо савол медиҳанд, аҳамият надиҳед, на ба ҷои обод кардани Худо, ки дар имон аст. 5Интиҳои ҳукм хайрия аз дили пок, аз виҷдони пок ва имони беайб аст. 6 Баъзе аз он каҷравӣ карда, ба наҳваи беҳуда рӯй гардонданд; 7 Хоҳиши муаллимони шариат будан; На он чиро, ки мегӯянд ва на тасдиқ мекунанд, намефаҳманд. 8 Лекин мо медонем, ки шариат хуб аст, агар касе онро ба таври қонунӣ истифода барад; 9 Чун медонед, ки шариат на барои одил, балки барои шарикон ва беитоат, барои осиён ва гуноҳкорон, барои нопок ва нопок, барои қотилони падарон ва қотилони модарон, барои қотилон, 10 Барои зинокорон, барои онҳое, ки худро бо одамон палид мекунанд, барои дуздон, барои дурӯғгӯён, барои шахсони бардурӯғ, ва агар чизи дигаре, ки ба таълимоти солим мухолиф аст; 11 Мувофиқи башорати ҷалоли Худои муборак, ки ба боварии ман супурда шудааст. 12 Ва ба Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба ман қувват бахшид, ташаккур мегӯям, ки маро амин донист ва ба хизмат гузошт; 13 Он ки пеш аз куфр ва таъқибкунанда ва озордиҳанда буд, вале ман марҳамат ёфтам, зеро ки ин корро аз рӯи нодонӣ ва беимонӣ кардам. 14 Ва файзи Худованди мо бо имон ва муҳаббате ки дар Исои Масеҳ аст, бағоят фаровон буд. 15 Ин сухани боэътимод ва сазовори қабули ҳамагон аст, ки Исои Масеҳ барои наҷот додани гуноҳкорон ба ҷаҳон омадааст; ки ман сардори онам. 16 Аммо барои ҳамин ман марҳамат ёфтам, то ки Исои Масеҳ аввал дар ман тамоми пурсабриро нишон диҳад, то барои онҳо намунае шавад, ки минбаъд ба Ӯ то ҳаёти ҷовидонӣ имон оваранд. 17 Ба Подшоҳи ҷовидонӣ, ҷовидонӣ, нонамоён, Худои ягонаи ҳаким, то абад иззат ва ҷалол бод. омин. 18 Писарам Тимотиюс, ин амрро ба ту мегузорам, ки мувофиқи нубуввате ки пеш аз ин дар бораи ту гуфта шуда буд, то ки ба воситаи онҳо ҷанги нек кунӣ; 19 Бо имон ва виҷдони пок; Онро баъзе касон дар имон рад карда, киштиро ғарқ кардаанд; 20 Аз онҳо Ҳуменей ва Искандар ҳастанд; Ӯро ба шайтон супурдам, то ки куфр нагӯянд.
БОБИ 2 1 Бинобар ин ман насиҳат медиҳам, ки пеш аз ҳама барои ҳама дуоҳо, дуоҳо, шафоатҳо ва шукргузорӣ карда шаванд; 2 Барои подшоҳон ва барои ҳамаи сардорон; то ки мо бо тамоми парҳезгорӣ ва ростқавлӣ зиндагии орому осуда дошта бошем. 3 Зеро ин дар назари Худо, Наҷотдиҳандаи мо хуб ва мақбул аст; 4 Ва Ӯ мехоҳад, ки ҳамаи одамон наҷот ёбанд ва ба дониши ростӣ бирасанд. 5 Зеро ки Худо як аст, ва миёнарав байни Худо ва одамон ягона аст, яъне одам Исои Масеҳ; 6 Он ки Худро барои ҳама фидия дод, то ки дар вақташ шаҳодат диҳад. 7 Барои ҳамин ман воиз ва ҳавворӣ таъин шудаам, (дар Масеҳ рост мегӯям ва дурӯғ намегӯям;) муаллими халқҳо дар имон ва ростӣ. 8 Бинобар ин ман мехоҳам, ки одамон дар ҳама ҷо, бе ғазаб ва шубҳа дастҳои муқаддас бардошта, дуо гӯянд. 9 Ба ҳамин монанд, ки занон дар либоси хоксорона, бо шармгинӣ ва ҳушёрӣ худро оро медиҳанд; на бо мӯи гулдор, на тилло, на марворид, на бо риштаи гарон; 10 Аммо (ки занони парҳезгорӣ мешаванд) бо аъмоли нек. 11 Бигзор зан дар хомӯшӣ бо тамоми итоаткорӣ таълим гирад. 12 Аммо ба зан иҷозат намедиҳам, ки таълим диҳад ва бар мард ҳукмронӣ кунад, балки хомӯш бошад. 13 Зеро ки аввал Одам офарида шуд, баъд Ҳавво. 14 Ва Одам фирефта нашуд, балки зани фирефташуда дар гуноҳ буд. 15 Бо вуҷуди ин, вай дар зоидан наҷот хоҳад ёфт, агар онҳо дар имон ва эҳсон ва қудсият бо ҳушьёр бошанд. БОБИ 3 1 Ин сухани ҳақиқӣ аст: «Агар касе мақоми усқуфро бихоҳад, кори нек мехоҳад». 2 Пас усқуф бояд беайб, шавҳари як зан, ҳушьёр, ҳушьёр, рафтори нек, меҳмоннавозӣ, ба таълим додан мувофиқ бошад; 3 Ба май дода намешавад, ҳамлагар нест, тамаъҷӯи сарвати палид нест; вале сабр, на ҷанҷол, на тамаъкор; 4 Касе ки хонаи худро хуб ҳукмронӣ мекунад, ва фарзандонашро бо тамоми ҷаззоб мутеъ аст; 5 (Зеро, агар касе намедонад, ки хонаи худро чӣ гуна ҳукмронӣ кунад, чӣ гуна вай дар бораи Калисои Худо ғамхорӣ мекунад?) 6 Навовар нест, мабодо ки бо ғурур баланд шуда, ба маҳкумияти иблис гирифтор нашавад. 7 Илова бар ин, ӯ бояд дар бораи онҳое ки дар берунанд, гузориши хубе дошта бошад; мабодо ба маломат ва доми шайтон наафтад. 8 Ба ҳамин монанд, деконҳо бояд сахтгир бошанд, на дузабон, на ба майи зиёд дода, на тамаъ ба сарвати палид; 9 Сирри имонро дар виҷдони пок нигоҳ доред. 10 Ва бигзор инҳо низ аввал санҷида шаванд; пас бигзор онхо беайб дониста шуда, аз вазифаи деккон истифода баранд.