1 Қӯринтиён БОБИ 1 1 Павлус, ки бо хости Худо ҳаввории Исои Масеҳ шудан даъват шудааст ва бародари мо Сустенис, 2 Ба калисои Худо, ки дар Қӯринф аст, ба онҳое ки дар Исои Масеҳ тақдис шудаанд ва барои муқаддасон даъват шудаанд, бо ҳар он чи дар ҳар ҷо исми Худованди мо Исои Масеҳро мехонанд, ҳам азони онҳо ва ҳам азони мо. 3 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва аз ҷониби Худованд Исои Масеҳ бар шумо бод. 4 Ман ҳамеша барои шумо Худои худро барои файзи Худое ки Исои Масеҳ ба шумо ато кардааст, шукр мегӯям. 5 Ки шумо аз ҳар чиз, аз ҳар сухан ва дар ҳар дониш бой мешавед; 6 Чунон ки шаҳодати Масеҳ дар шумо тасдиқ шудааст: 7 Ба тавре ки шумо дар ҳадяе қафо нашавед; мунтазири омадани Худованди мо Исои Масеҳ: 8 Ӯ низ шуморо то охир мустаҳкам хоҳад кард, то ки дар рӯзи Худованди мо Исои Масеҳ беайб бошед. 9 Худо амин аст, ки шумо ба воситаи Ӯ ба мушоракати Худованди мо Исои Масеҳи Писари Ӯ даъват шудаед. 10 Акнун аз шумо, эй бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ илтимос мекунам, ки ҳамаи шумо як чизро гӯед, ва дар байни шумо ҳеҷ ихтилофе набошад; балки барои он ки шумо комилан дар як фикр ва дар як довар муттаҳид шавед. 11 Зеро ки ба ман дар бораи шумо, эй бародаронам, аз аҳли хонаи Хлӯо гуфта шудааст, ки дар байни шумо низоъҳо ҳаст. 12 Инро мегӯям, ки ҳар яке аз шумо мегӯед: "Ман аз они Павлус ҳастам"; ва ман аз Апӯллӯс; ва ман аз Кифо; ва ман аз Масеҳ. 13 Оё Масеҳ аз ҳам ҷудо шудааст? Оё Павлус барои шумо маслуб шудааст? ё шумо ба исми Павлус таъмид гирифтаед? 14 Худоро шукр мегӯям, ки ҷуз Криспус ва Ғаюс ҳеҷ яке аз шуморо таъмид надодаам; 15 Мабодо касе нагӯяд, ки ман ба исми худам таъмид додаам. 16 Ва ман аҳли хонаводаи Истефанусро низ таъмид додам; ғайр аз ин, намедонам, ки ягон каси дигарро таъмид додаам ё не. 17 Зеро Масеҳ маро на барои таъмид додан, балки барои башорат додани Инҷил фиристод, на бо ҳикмати сухан, то ки салиби Масеҳ барбод нагардад. 18 Зеро ки мавъизаи салиб барои онҳое ки ҳалок мешаванд, аблаҳӣ аст; балки барои мо, ки наҷот ёфтаем, қудрати Худост. 19 Зеро навишта шудааст: "Ҳикмати хирадмандонро нобуд хоҳам кард, ва фаҳмиши хирадмандонро нобуд хоҳам кард". 20 Доно куҷост? котиб куҷост? баҳси ин дунё куҷост? Оё Худо ҳикмати ин ҷаҳонро беақл накардааст? 21 Зеро ки баъд аз он, аз рӯи ҳикмати Худо, ҷаҳон бо ҳикмат Худоро нашинохт, ба Худо писанд омад, ки бо аблаҳӣ мавъиза кунад, ки имондоронро наҷот диҳад.
22 Зеро ки яҳудиён аломате талаб мекунанд, ва юнониён дар ҷустуҷӯи ҳикмат ҳастанд; 23 Аммо мо Масеҳи маслубшударо мавъиза мекунем, ки барои яҳудиён монеа ва барои юнониён ҷаҳолат аст; 24 Аммо барои даъватшудагон, ҳам яҳудиён ва ҳам юнониён, Масеҳ қудрати Худо ва ҳикмати Худост. 25 Зеро ҷаҳолати Худо аз одамон донотар аст; ва заъфи Худо аз одамон қавитар аст. 26 Зеро ки шумо, эй бародарон, даъвати шуморо мебинед, ки чӣ тавр бисьёр хирадмандон ба ҳасби ҷисм даъват карда нашудаанд, на бисьёр тавоноҳо ва на бисьёр олиҷаноб; 27 Аммо Худо аблаҳони ҷаҳонро баргузид, то ки хирадмандонро хиҷолат диҳанд; ва Худо нотавонони ҷаҳонро баргузид, то чизҳои тавоноро халалдор созад; 28 Ва пасттарин чизҳои ҷаҳон, ва чизҳои хоршуда, Худо баргузидааст, оре, ва чизҳои ғайриқонунӣ, то он чиро, ки мавҷуд аст, нобуд созад. 29 То ки ҳеҷ башар дар ҳузури Ӯ фахр накунад. 30 Аммо шумо аз Ӯ дар Исои Масеҳ ҳастед, ки аз Худо барои мо ҳикмат, адолат, қудсият ва кафорат офарида шудааст. 31 Чунон ки навишта шудааст: "Ҳар кӣ фахр мекунад, бигзор дар Худованд фахр кунад". БОБИ 2 1 Ва ман, эй бародарон, ҳангоме ки назди шумо омадам, на бо камоли сухан ва ҳикмат наомадаам, то шаҳодати Худоро ба шумо эълон кунам. 2 Зеро ман қарор додам, ки дар миёни шумо чизе надонам, ҷуз Исои Масеҳ ва маслубшуда. 3 Ва ман бо шумо дар заъф ва тарс ва ларзон будам. 4 Ва сухани ман ва мавъизаи ман на бо суханони дилфиреби ҳикмати инсонӣ, балки дар намоиши Рӯҳ ва қувват буд. 5 То ки имони шумо на дар ҳикмати одамон, балки дар қудрати Худо устувор бошад. 6 Бо вуҷуди ин, мо дар миёни камолот ҳикмат мегӯем, аммо на ҳикмати ин ҷаҳон ва на дар бораи мирони ин ҷаҳон, ки барбод рафтаанд. 7 Аммо мо дар бораи ҳикмати Худо дар сирре сухан мегӯем, ҳатто он ҳикмати ниҳон, ки Худо дар пеши ҷаҳон барои ҷалоли мо муқаррар кардааст; 8 Онро ҳеҷ яке аз мирони ин ҷаҳон намедонист, зеро агар медонистанд, Худованди ҷалолро маслуб намекарданд. 9 Аммо, чунон ки навишта шудааст: "Он чиро, ки Худо барои дӯстдорони Худ муҳайё кардааст, чашм надидааст ва гӯш нашунидааст, ва ба дили инсон дохил нашудааст". 10 Аммо Худо онҳоро ба мо тавассути Рӯҳи Худ ошкор кардааст, зеро ки Рӯҳ ҳама чизро, оре, амиқҳои Худоро меҷӯяд. 11 «Зеро кист, ки чизи одамиро медонад, ҷуз рӯҳи одамизод, ки дар вай аст? Ҳамин тавр, чизҳои Худоро ҳеҷ кас намедонад, ҷуз Рӯҳи Худо. 12 Мо на рӯҳи ҷаҳонро, балки рӯҳи Худоро қабул кардаем; то он чиро, ки Худо ба мо ба таври ройгон ато кардааст, бидонем. 13 Мо инро на аз рӯи суханоне мегӯем, ки ҳикмати инсон таълим медиҳад, балки он чизе ки Рӯҳулқудс