Китоби аввали Чӯпони Ҳермас, ки "Рӯъёҳои Ӯ" номида мешавад ДИДАНИ 1 1 Он касе, ки маро ба воя расонида буд, як духтари ҷавонро дар Рум фурӯхт; вақте ки ман солҳои зиёд ӯро дидам, ӯро ба ёд овардам ва ӯро мисли хоҳар дӯст доштам. Пас аз муддате ман ӯро дар дарёи Тибер шустушӯй карда дидам ва дастамро ба сӯи ӯ дароз кардам ва ӯро аз дарё берун овардам. 2 Ва вақте ки ӯро дидам, бо худ фикр кардам: «Агар ман чунин зан дошта бошам, чӣ қадар хушбахт мебудам, ҳам аз ҷиҳати зебоӣ ва ҳам аз ҷиҳати одоб». Ман бо худам чунин фикр мекардам; дигар фикр намекардам. Аммо дере нагузашта, ҳангоми роҳ рафтан ва андеша кардан дар бораи ин андешаҳо, ман ба ин махлуқи Худо эҳтиром гузоштам ва бо худ фикр кардам, ки вай чӣ қадар наҷиб ва зебо аст. 3 Ва каме роҳ рафтам, хобам бурд. Ва рӯҳ маро бурд ва аз ҷое ба тарафи рост бурд, ки ҳеҷ кас аз он гузашта наметавонист. Ин ҷо дар миёни сангҳо, хеле нишеб ва барои об гузаштан номумкин буд. 4 Вақте ки ман аз ин ҷо гузаштам, ба дашт расидам; ва дар он ҷо зону зада, ба Худованд дуо гуфтан ва гуноҳҳоямро эътироф карданро сар кардам. 5 Ва ҳангоме ки ман дуо мегуфтам, осмон кушода шуд ва ман занеро дидам, ки орзу мекардам, ки аз осмон ба ман салом дода, гуфт: «Эй Ҳермас, салом!» Ва ман ба ӯ нигоҳ карда, ҷавоб додам: «Хонум, ту дар ин ҷо чӣ кор мекунӣ?» Вай ба ман ҷавоб дод: «Ман ба ин ҷо бурда шудаам, то туро дар назди Худованд ба гуноҳ айбдор кунам». 6 Хонум, гуфтам ман, оё маро бовар мекунонӣ? Не, гуфт вай, аммо суханонеро, ки ман ҳоло ба ту мегӯям, бишнав. Худое, ки дар осмон сокин аст ва ҳама чизро аз ҳеҷ чиз офаридааст ва онҳоро барои калисои муқаддаси Худ афзун кардааст, аз ту хашмгин аст, зеро ту бар зидди ман гуноҳ кардаӣ. 7 Ман дар ҷавоб ба вай гуфтам: «Хонум, агар ман бар зидди ту гуноҳ карда бошам, ба ман бигӯ, ки дар куҷо,
дар куҷо ё кай бо ту сухани ношоиста ё бемаънӣ гуфтаам?» 8 Оё ман туро ҳамеша ҳамчун хонум эҳтиром накардаам? Оё ман туро ҳамеша ҳамчун хоҳар эҳтиром накардаам? Пас, чаро ту ин чизҳои бадро дар ҳаққи ман тасаввур мекунӣ? 9 Сипас вай ба ман табассум карда гуфт: «Дар дили ту хоҳиши бадӣ пайдо шудааст. Оё ба назари ту бадӣ наменамояд, ки дар дили одами одил хоҳиши бад пайдо шавад?» 10 Ин барои чунин шахс гуноҳ аст ва ин гуноҳи хеле бузург аст, зеро одами одил фикр мекунад, ки он чиро, ки рост аст, дуруст мешуморад. Ва ҳангоме ки ӯ чунин мекунад ва ростқавлона рафтор мекунад, Худованд дар осмон дар ҳама корҳои ӯ ба ӯ писанд хоҳад омад. 11 Аммо онҳое ки дар дилашон бад фикр мекунанд, марг ва асирӣ мегиранд; ва махсусан онҳое, ки ин дунёро дӯст медоранд ва ба сарвати худ фахр мекунанд ва ба некиҳои оянда аҳамият намедиҳанд; ҷонҳояшон саргардон аст ва намедонанд, ки куҷо бояд истодагарӣ кунанд. 12 Ва ин аст ҳоли касоне ки дудилаанд, ки ба Худованд таваккал намекунанд ва аз ҷони худ нафрат мекунанд ва беэътиноӣ мекунанд. 13 Аммо ту ба Худованд дуо гӯй, ва Ӯ гуноҳҳои туро ва гуноҳҳои тамоми хонадони туро ва ҳамаи муқаддасони Худро шифо хоҳад дод. 14 Ҳамин ки вай ин суханонро гуфт, осмон баста шуд ва ман пурра аз ғаму тарс ғарқ шудам; ва дар дили худ гуфтам: «Агар ин барои гуноҳи ман айбдор карда шавад, чӣ гуна ман метавонам наҷот ёбам?» 15 Ё чӣ гуна ман метавонам барои гуноҳҳои зиёд ва бузурги худ аз Худованд илтиҷо кунам? Бо кадом суханон аз Ӯ илтиҷо кунам, ки ба ман раҳм кунад? 16Ҳангоме ки ман дар бораи ин чизҳо фикр мекардам ва дар худам дар бораи онҳо мулоҳиза мекардам, инак курсие аз пашми сафеди мисли барф дурахшон дар рӯ ба рӯи ман гузошта шудааст. 17 Ва пиразане бо либоси дурахшон ва китобе дар дасташ омад ва танҳо нишаста, ба ман салом дод ва гуфт: «Эй Ҳермас, салом!» Ман пур аз ғаму андӯҳ ва гиря будам ва ҷавоб дод: «Салом, хонум!»