Румиён БОБИ 1 1 Павлус, бандаи Исои Масеҳ, ки ба ҳавворӣ даъват шуда, барои башорати Худо ҷудо шудааст, 2 (Он чизеро, ки ӯ қаблан ба воситаи анбиёи худ дар Навиштаҳои муқаддас ваъда дода буд,) 3 Дар бораи Писари Ӯ Исои Масеҳи Худованди мо, ки аз насли Довуд ба ҳасби ҷисм ба вуҷуд омадааст; 4 Ва ба василаи эҳьёи мурдагон Писари Худоро бо қудрат, ба ҳасби рӯҳи қудсият эълон карданд; 5 Ба воситаи Ӯ мо файз ва ҳавворӣ гирифтаем, то ки ба имон дар байни ҳамаи халқҳо итоат кунем, ба исми Ӯ; 6 Дар миёни онҳо шумо низ даъвати Исои Масеҳ ҳастед; 7 Ба ҳамаи онҳое ки дар Рум ҳастанд, маҳбубони Худо, ки барои муқаддас шудан даъват шудаанд: файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 8 Аввалан, ба Худои худ ба воситаи Исои Масеҳ барои ҳамаи шумо шукр мегӯям, ки имони шумо дар тамоми ҷаҳон овоза шудааст. 9 Зеро Худо шоҳиди ман аст, ки ман бо рӯҳи худ дар башорати Писари Ӯ ба Ӯ хизмат мекунам, ки ҳамеша дар дуоҳоям туро ёд мекунам; 10 Ман хоҳиш мекунам, ки агар ҳоло бо хости Худо як сафари муваффақе дошта бошам, то назди шумо биёям. 11 Зеро ман орзуи дидани шуморо дорам, то ки ба шумо атои рӯҳонӣ бидиҳам, то ки шумо устувор гардед; 12 Яъне: бо имони мутақобилаи шумо ва ман бо шумо тасаллӣ ёбам. 13 Эй бародарон, намехоҳам, ки шумо, эй бародарон, бехабар бошед, ки борҳо қасд доштам назди шумо биёям, (вале то ҳол иҷозат дода шуда буд), то ки дар миёни шумо низ, чунон ки дар байни халқҳои дигар, мевае дошта бошам. 14 Ман ҳам дар назди юнониён ва ҳам назди варварҳо қарздорам; хам ба доноён ва хам ба нодонон. 15 Пас, ба қадри ки дар ман аст, тайёрам ба шумо, ки дар Рум ҳастед, башорат диҳам. 16 Зеро ки ман аз башорати Масеҳ шарм намекунам, зеро он қудрати Худост, ки барои наҷот додани ҳар як имондор; аввал ба яҳудӣ ва инчунин ба юнонӣ. 17 Зеро ки дар он адолати Худо аз имон ба имон зоҳир мешавад: чунон ки навишта шудааст: "Одил ба воситаи имон зиндагӣ хоҳад кард". 18 Зеро ки ғазаби Худо аз осмон бар зидди ҳар гуна инсофӣ ва ноинсофии одамон, ки ростиро дар ноинсофӣ нигоҳ медоранд, зоҳир мешавад; 19 Зеро он чи дар бораи Худо маълум аст, дар онҳо ошкор аст; зеро ки Худо инро ба онҳо ошкор кардааст. 20 Зеро чизҳои нонамоёни Ӯ аз офариниши ҷаҳон ба таври равшан дида мешаванд, ки аз офаридаҳои офаридашуда, қудрати ҷовидонӣ ва Худодории Ӯ фаҳмида мешаванд; то ки онҳо бе узр: 21 Зеро, вақте ки онҳо Худоро шинохтанд, Ӯро ҳамчун Худо ҷалол надоданд ва шукр намекарданд; вале дар хаёли онхо барбод рафт ва дили аблахи онхо тира шуд. 22Онҳо худро доно эълон карда, аблаҳ шуданд,
23 Ва ҷалоли Худои бефаноро ба сурате табдил дод, ки ба одами фосид, ва паррандагон, ва чорпоён ва ҳайвоноти хазанда монанд шудааст. 24 Бинобар ин Худо онҳоро низ ба палидӣ ба василаи ҳавасҳои дилашон супурд, то ки ҷисмҳои худро дар байни худ нангин кунанд; 25 Он ки ҳақиқати Худоро ба дурӯғ табдил дод ва махлуқотро бештар аз Офаридгор, ки то абад муборак аст, парастиш кард ва ибодат кард. омин. 26 Ба ин сабаб Худо онҳоро ба ишқҳои зишт таслим кард, зеро ки ҳатто занони онҳо истифодаи табииро ба он чи хилофи табиат иваз карданд; 27 Ҳамчунин мардон низ истифодаи табиии занро тарк карда, дар ҳаваси худ ба якдигар оташ мезаданд; мардон бо мардон кори ношоиста мекунанд ва дар худ ҷазои хатои худро, ки мувофиқ буд, мегиранд. 28 Ва ҳангоме ки онҳо намехостанд, ки Худоро дар дониши худ нигоҳ доранд, Худо онҳоро ба ақли нофармон супорид, то корҳои ношоиста кунанд; 29 Ва пур аз ҳар гуна ноинсофӣ, зино, бадӣ, тамаъкорӣ ва бадӣ; пур аз ҳасад, куштор, баҳс, фиреб, бадгӯӣ; пичирроскунандагон, 30Ғайбаткунандагон, бадбинони Худо, бепарво, мағрур, фахрфурӯш, ихтироъкорони бадӣ, беитоатӣ ба падару модар, 31 Бефаҳм, эй вайронкунандагони аҳд, бе меҳри табиӣ, оштинопазир, раҳмдил! 32 Онҳое ки доварии Худоро медонанд, ки онҳое ки чунин корҳоро содир мекунанд, сазовори марганд, на танҳо ҳамин корро мекунанд, балки аз онҳое ки ин корро мекунанд, лаззат мебаранд. БОБИ 2 1 Пас, ту узрнопазир ҳастӣ, эй одам, ҳар кӣ ҳастӣ, доварӣ; зеро ки ту, ки доварӣ ҳастӣ, ҳамин корро мекунад. 2 Вале мо итминон дорем, ки доварии Худо бар зидди онҳое ки чунин корҳоро содир мекунанд, аз рӯи ҳақиқат аст. 3 Ва ту, эй одамизод, оё гумон мекунӣ, ки онҳоеро, ки чунин корҳоро содир мекунанд, доварӣ мекунӣ ва чунин мекунанд, ки аз доварии Худо раҳо хоҳӣ шуд? 4 Ё аз сарвати некиву бурдборӣ ва пурсабрии ӯ беэътиноӣ мекунӣ; Оё намедонед, ки некии Худо туро ба сӯи тавба мебарад? 5 Аммо пас аз сахтдилӣ ва дили тавбанашавандаи ту ғазаби худро бар зидди рӯзи ғазаб ва зуҳури доварии одилонаи Худо ганҷ гузор; 6 Ки ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш подош хоҳад дод: 7 Ба онҳое ки бо сабр дар некӣ ҷалол, иззат ва ҷовидонӣ, ҳаёти ҷовидонӣ меҷӯянд: 8 Аммо ба даъвогарон ва ба ростӣ итоат намекунанд, балки ба ноинсофӣ, ғазаб ва ғазаб итоат мекунанд, 9 Мусибат ва андӯҳ бар ҷони ҳар одаме ки бадӣ мекунад, пеш аз ҳама яҳудӣ ва ҳам аз юнониён. 10 Аммо ҷалол, шаъну шараф ва осоиштагӣ ба ҳар касе ки кори нек мекунад, пеш аз ҳама ба яҳудӣ ва инчунин ба ғайрияҳудиён! 11 Зеро ки дар назди Худо касе эҳтиром надорад. 12 Зеро ҳар кӣ бе шариат гуноҳ кардааст, бе шариат низ ҳалок хоҳанд шуд;