ибриён БОБИ 1 1 Худое, ки дар замонҳои гуногун ва ба таври гуногун ба падарон ба воситаи анбиё сухан мегуфт, 2 Дар ин айёми охир ба мо ба воситаи Писари Худ, ки Ӯро вориси ҳама чиз таъин кардааст ва ҷаҳонҳоро ба василаи Ӯ офаридааст, сухан рондааст; 3 Ӯ дурахши ҷалоли Худ ва симои зоҳирии шахсияти Худ буд ва ҳама чизро бо каломи қудрати Худ дастгирӣ мекард, вақте ки гуноҳҳои моро бо худ пок карда, ба ямини Аъзамат дар боло нишаст; 4 Аз фариштагон он қадар беҳтар шуда буд, зеро ки Ӯ аз рӯи мерос аз онҳо номи олӣтаре пайдо кардааст. 5 Зеро ки ба кадоме аз фариштагон ҳаргиз гуфта буд: "Ту Писари Ман ҳастӣ; имрӯз Туро таваллуд кардаам?" Ва боз: Ман барои ӯ Падар хоҳам буд, ва ӯ барои Ман Писар? 6 Ва боз, вақте ки Нахустзодаро ба ҷаҳон меорад, мегӯяд: "Ва бигзор ҳамаи фариштагони Худо ба Ӯ саҷда кунанд". 7 Ва дар бораи фариштагон мегӯяд: "Он ки фариштагони Худро рӯҳҳо ва ходимони Худро шӯълаи оташ мегардонад". 8 Аммо ба Писар мегӯяд: "Тахти Ту, эй Худо, то абад аст; асои адолат асои Малакути Ту аст". 9 Ту адолатро дӯст доштӣ, ва аз шарорат нафрат доштӣ; бинобар ин Худо, Худои ту, туро бо равғани шодмонӣ бар ҳамсоягонат тадҳин кардааст. 10 Ва: "Худовандо, Ту дар ибтидо таҳкурсии заминро гузоштаӣ; ва осмон асарҳои дастҳои туст; 11 Онҳо нобуд хоҳанд шуд; вале ту мемонӣ; ва ҳама мисли либос кӯҳна хоҳанд шуд; 12 Ва онҳоро ҳамчун ҷома печонед, ва онҳо дигаргун хоҳанд шуд; 13 Аммо ба кадоме аз фариштагон ҳаргиз гуфта буд: "Ба ямини Ман бинишин, то душманонатро зери пои ту наандозам?" 14 Оё ҳамаи онҳо рӯҳҳои хизматгор нестанд, ки барои хизмат барои онҳо, ки ворисони наҷот хоҳанд буд, фиристода шудаанд? БОБИ 2 1 Бинобар ин мо бояд ба он чи шунидем, бештар диққат диҳем, мабодо ҳаргиз ба лағжиши онҳо роҳ надиҳем. 2 Зеро, агар каломе ки ба воситаи фариштагон гуфта мешуд, устувор мебуд ва ҳар гуноҳ ва беитоатӣ ҷазои одилона мегирифт; 3 Чӣ тавр мо гурехта метавонем, агар мо ба наҷоти бузург беэътиноӣ кунем; ки дар аввал аз ҷониби Худованд сухан ронда шуд ва аз шунидани Ӯ ба мо тасдиқ карда шуд; 4 Худо низ ба онҳо мувофиқи хости худ, бо аломот ва мӯъҷизот ва бо мӯъҷизаҳои гуногун ва инъомҳои Рӯҳулқудс шаҳодат медиҳад? 5 Зеро ҷаҳони ояндаро, ки мо дар бораи он мегӯем, ба фариштагон итоат накардааст.
6 Аммо касе дар ҷое шаҳодат дода, гуфт: "Одам чист, ки дар бораи вай ёд мекунӣ?" ё Писари Одам, ки ӯро хабаргирӣ мекунӣ? 7 Аз фариштагон андаке пасттар сохтӣ. Ту ӯро бо ҷалол ва иззат тоҷи худ гузоштаӣ, ва ӯро бар аъмоли дастҳои худ гузоштаӣ; 8 Ҳама чизро зери пойҳои Ӯ мутеъ кардаӣ. Зеро ки Ӯ ҳамаро ба зери итоати худ гузоштааст, чизе нагузоштааст, ки ба ӯ итоат накарда бошад. Аммо ҳоло мо мебинем, ки на ҳама чиз зери дасти Ӯ гузошта шудааст. 9 Аммо мо Исоро мебинем, ки барои азоби мамот аз фариштагон каме пасттар шуда буд, тоҷи ҷалол ва ҷалол дар бар мегирад; ки вай ба файзи Худо таъми маргро барои хар як одам бинад. 10 Зеро ки Ӯст, ки ҳама чиз аз они Ӯст ва ҳама чиз ба воситаи Ӯст, то писарони бисьёрро ба ҷалол оварад, то ки сардори наҷоти онҳоро тавассути уқубатҳо комил гардонад. 11 Зеро ки ҳам муқаддаскунанда ва ҳам тақдисшудагон ҳама яканд, бинобар ин ӯ шарм намекунад, ки онҳоро бародар номид, 12 Гуфт: "Номи Туро ба бародарони худ эълон хоҳам кард, дар миёни калисо Туро ҳамду сано хоҳам гуфт". 13 Ва боз ба Ӯ таваккал хоҳам кард. Ва боз: Инак, ман ва фарзандоне ки Худо ба ман ато кардааст. 14 Пас, азбаски кӯдакон шарики гӯшт ва хун мебошанд, Худаш низ аз он шарик гирифтааст; то ки ба воситаи мамот он ки қудрати мамот, яъне иблисро дошт, нобуд созад; 15 Ва онҳоеро, ки тамоми умри худ аз тарси марг зери ғуломӣ буданд, раҳоӣ деҳ. 16 Зеро ки Ӯ табиати фариштагонро бар худ нагирифтааст; балки насли Иброҳимро бар худ гирифт. 17 Бинобар ин лозим буд, ки дар ҳама чиз Ӯро ба бародарони худ монанд кунад, то ки дар кори Худо саркоҳини раҳмдил ва амин бошад, то ки гуноҳҳои қавмро оштӣ диҳад. 18 Зеро ки худаш дар озмоиш уқубат кашидааст, қодир аст ба озмудашудагон мадад расонад. БОБИ 3 1 Бинобар ин, эй бародарони муқаддас, шарикони даъвати осмонӣ, дар бораи расул ва Саркоҳини касбамон Исои Масеҳ фикр кунед; 2 «Он ки ба Таъинкунандаи Ӯ содиқ буд, чунон ки Мусо низ дар тамоми хонаи ӯ амин буд. 3 Зеро ки ин шахс нисбат ба Мусо сазовори ҷалоли бештаре дониста шуд, ба тавре ки меъмори хона аз хона эҳтироми бештар дорад. 4 Зеро ки ҳар хона аз ҷониби касе бино мешавад; балки бинокунандаи ҳама чиз Худост. 5 Ва Мусо дар тамоми хонаи худ ҳамчун ғулом амин буд, то шаҳодати он чизҳое ки баъд аз он гуфта мешуд; 6 Аммо Масеҳ ҳамчун Писар бар хонаи худ; Мо хонаи кӣ ҳастем, агар боварӣ ва шодии умедро то охир маҳкам нигоҳ дорем. 7 Бинобар ин (чунон ки Рӯҳулқудс мегӯяд: имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед, 8Дилҳои худро сахт накунед, чунон ки ҳангоми фитна, дар рӯзи озмоиш дар биёбон;