Колосаиён БОБИ 1 1 Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ бо хости Худо ва бародари мо Тимотиюс, 2 Ба муқаддасон ва бародарони амини Масеҳ, ки дар Қӯлассо ҳастанд: файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 3 Мо ба Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ шукр мегӯем ва ҳамеша дар ҳаққи шумо дуо мегӯем, 4 Азбаски мо дар бораи имони шумо ба Исои Масеҳ ва дар бораи муҳаббате ки ба ҳамаи муқаддасон доред, шунидаем, 5 Зеро он умеде ки дар осмон бароятон баста шудааст, ки дар бораи он шумо пештар дар каломи ростии Инҷил шунидаед; 6 Он чизе ки ба шумо расидааст, чунон ки дар тамоми ҷаҳон аст; ва мева медиҳад, чунон ки дар шумо низ аст, аз рӯзе ки шумо дар бораи он шунидаед ва файзи Худоро ба ростӣ медонистед. 7 Чунон ки шумо аз рафиқи азизи мо Эпафрос низ фаҳмидед, ки вай барои шумо ходими содиқи Масеҳ аст; 8 Ӯ низ муҳаббати шуморо дар Рӯҳ ба мо эълон кард. 9 Бинобар ин мо низ, аз рӯзе ки онро шунидем, дар ҳаққи шумо дуо гуфтанро бас намекунем ва мехоҳем, ки шумо аз дониши иродаи Ӯ дар ҳар ҳикмат ва фаҳмиши рӯҳонӣ пур шавед; 10 То ки шумо сазовори Худованд дар ҳама ҷо писандида рафтор кунед, дар ҳар кори нек пурсамар бошед ва дар дониши Худо афзун гардед; 11 Бо тамоми қудрат, ба ҳасби қудрати ҷалоли Худ, то ҳама пурсабрӣ ва пурсабрӣ бо шодмонӣ қавӣ гашт; 12 Шукрона ба Падар, ки моро водор кардааст, то шарики мероси муқаддасон дар нур бошем; 13 Ӯ моро аз қудрати зулмот раҳоӣ дод ва моро ба Малакути Писари маҳбуби Худ табдил дод; 14 Дар Ӯ мо ба воситаи Хуни Ӯ фидия ва омурзиши гуноҳҳоро дорем; 15 Кист сурати Худои нонамоён, нахустзодаи ҳар махлуқот? 16 Зеро ки ҳама чиз дар осмон ва дар замин аст, намоён ва нонамоён ба воситаи Ӯ офарида шудааст, хоҳ тахтҳо, хоҳ салтанатҳо, хоҳ ҳукуматдорон, хоҳ қудратҳо; 17 Ва Ӯ пеш аз ҳама чиз аст, ва ҳама чиз ба воситаи Ӯст. 18 Ва Ӯ сардори бадан, калисо аст: Ӯ ибтидо, нахустзода аз мурдагон аст; ки вай дар хама чиз бартарй дошта бошад. 19 Зеро ба Падар писанд омад, ки дар Ӯ ҳама комилият сокин бошад; 20 Ва бо хуни салиби Ӯ сулҳ баст, то ки ҳама чизро бо Худ мусолиҳа кунад; Ба василаи Ӯ, мегӯям: хоҳ дар замин бошанд, хоҳ дар осмон. 21 Ва шумо, ки замоне бо аъмоли шарир бегона ва душмани шумо будед, вале ҳоло Ӯ оштӣ дод 22Дар бадани ҷисми Ӯ ба воситаи мамот, то ки шуморо дар назари Ӯ муқаддас ва беайб ва беайб муаррифӣ намояд;
23 Агар шумо дар имони асоснок ва устувор бошед ва аз умеди башорат, ки шумо шунидаед ва ба ҳар махлуқи зери осмон мавъиза шудааст, дур нашавед; Ман Павлус хизматгузори он шудаам; 24 Ки алҳол аз уқубатҳои ман барои шумо шодӣ мекунанд ва он чиро, ки паси уқубатҳои Масеҳ дар ҷисми ман аст, ба хотири Бадани Ӯ, яъне калисо пур мекунанд; 25 Ман хизматгузори он шудаам, ки мувофиқи ихтиёри Худо, ки барои шумо ба ман ато шудааст, то каломи Худоро иҷро кунам; 26 Ҳатто сирре, ки аз асрҳо ва наслҳо ниҳон буд, вале ҳоло ба муқаддасони Ӯ маълум шудааст: 27 Худо мехост, ки ба онҳо маълум кунад, ки сарвати ҷалоли ин асрор дар байни халқҳо чист; ки Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол; 28 Мо Ӯро мавъиза карда, ҳар касро огоҳ мекунем ва ҳар касро бо ҳар ҳикмат таълим медиҳем; то ки ҳар касро дар Исои Масеҳ комил муаррифӣ кунем: 29 Барои ин ман низ меҳнат мекунам ва мувофиқи амали Ӯ, ки дар ман бақувват аст, саъй мекунам. БОБИ 2 1 Зеро мехостам бидонед, ки ман барои шумо ва барои онҳо дар Лудкия ва барои онҳое, ки чеҳраи Маро дар ҷисм надидаанд, чӣ ҷанги бузурге дорам; 2 То ки дилҳои онҳо тасаллӣ ёбад, ки дар муҳаббат ва ба тамоми сарвати пурраи фаҳмиш муттаҳид шудаанд, то ки сирри Худо, Падар ва Масеҳро эътироф кунанд; 3 Ҳама ганҷҳои хираду дониш дар он ниҳон аст. 4 Ва инро мегӯям, ки мабодо касе шуморо бо суханони фиребанда фирефта накунад. 5 Зеро, гарчанде ки ба ҳасби ҷисм ғоиб бошам, дар рӯҳ бо шумо ҳастам ва аз тартиботи шумо ва устувории имони шумо ба Масеҳ шодӣ мекунам ва дида истодаам. 6 Пас, чунон ки Исои Масеҳи Худовандро қабул кардаед, ҳамон тавр дар Ӯ рафтор кунед; 7 Дар Ӯ реша давонда, бино ёфта, дар имон устувор шудаед, чунон ки шумо таълим гирифтаед ва дар он бо шукргузорӣ фаровон ҳастед. 8 Эҳтиёт бошед, ки касе шуморо бо фалсафа ва макри ботил ғорат накунад, на аз рӯи Масеҳ, на аз рӯи урфу одатҳои одамон, аз рӯи анъанаҳои ҷаҳон. 9 Зеро ки дар Ӯ тамоми пуррагии ҷисмонии Худо сокин аст. 10 Ва шумо дар Ӯ, ки сардори тамоми сарварӣ ва қудрат аст, комил ҳастед; 11 Дар Ӯ шумо низ хатна шудаед, ки ба воситаи махтуни Масеҳ бе дастҳо ба амал омадааст, то ки ҷисми гуноҳҳои ҷисмро ба василаи махтуни Масеҳ дур кунед. 12 Бо ӯ дар таъмид дафн карда шудаед, ва дар он шумо низ ба воситаи имони амали Худо, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кардааст, бо ӯ эҳьё шудаед. 13 Ва ту, ки дар гуноҳҳои худ ва номахтунии ҷисми худ мурда будӣ, бо Ӯ зинда карда, ҳамаи гуноҳҳои шуморо омурзид; 14 Дастнависи ҳукмҳоеро, ки бар зидди мо буд, маҳв карда, онро аз роҳ дур карда, ба салиби Ӯ мехкӯб намуд; 15 Ва сарварон ва қудратҳоро ғорат карда, дар бораи онҳо ошкоро нишон дод ва дар он бар онҳо ғолиб омад.