Номаи Поликарп ба Филиппиён БОБИ 1 1 Поликарп ва нозирон, ки бо ӯ ҳастанд, ба калисои Худо, ки дар Филиппӣ аст: марҳамат бар шумо ва осоиштагии Худои Қодири Мутлақ! ва Худованд Исои Масеҳ, ки Наҷотдиҳандаи мост, афзун гардад. 2 Ман бо шумо дар Худованди мо Исои Масеҳ хеле шод шудам, ки шумо пайкарҳои муҳаббати ҳақиқиро қабул кардаед ва, чунон ки лозим аст, ҳамроҳи шумо, ки занҷирҳо буданд, муқаддас гардидаед; ки тоҷҳои касоне ҳастанд, ки дар ҳақиқат аз ҷониби Худо ва Парвардигори мо баргузида шудаанд: 3 Ҳамчунин решаи имоне ки аз замонҳои қадим мавъиза шуда буд, то имрӯз дар шумо устувор боқӣ мемонад; ва барои Худованди мо Исои Масеҳ, ки Ӯ барои гуноҳҳои мо ба марг оварданаш убур кардааст, самар меоварад. 4 Ӯро Худо эҳьё карда, дардҳои мамотро раҳо кардааст, ва шумо Ӯро надидаед, дӯст медоред; Ҳарчанд дар Ӯ ҳоло Ӯро намебинед, вале имон оварда, бо шодии бебаҳс ва пур аз ҷалол шодӣ мекунед. 5 Бисёриҳо мехоҳанд ба он дохил шаванд; зеро медонед, ки шумо ба воситаи файз наҷот ёфтаед; на бо аъмол, балки бо иродаи Худо ба воситаи Исои Масеҳ. 6 Бинобар ин камарҳои ақли худро маҳкам кунед; Худовандро бо тарс ва ростӣ ибодат кунед: ҳар сухани ботил ва беҳуда ва гумроҳии бисёриҳоро як сӯ гузоред; имон оварда, ба Он ки Худованди мо Исои Масеҳро аз мурдагон эҳьё кард, ва ба Ӯ ҷалол ва тахт аз тарафи рости Ӯ ато кардааст. 7 Ҳама чиз ба Ӯ тобеъ шудааст, чӣ дар осмон ва чӣ дар замин; Ҳар махлуқи зинда ба Ӯ саҷда кунад; ки довари зиндагон ва мурдагон хоҳад шуд; Худо хуни онҳоро аз онҳое ки ба Ӯ имон овардаанд, талаб хоҳад кард. 8 Аммо Он ки Масеҳро аз мурдагон эҳьё кард, моро низ эҳьё хоҳад кард, агар мо иродаи Ӯро ба ҷо оварем ва мувофиқи аҳкоми Ӯ рафтор кунем; ва он чиро, ки ӯ дӯст медошт, дӯст дорад: 9 Аз ҳар ноинсофӣ парҳез кунед; дилбастагии аз ҳад зиёд ва муҳаббат ба пул; аз сухани бад; шоҳиди бардурӯғ; Ба ҷои бадӣ бадӣ нагӯед, ё дар ивази даҳшат паноҳгоҳ надиҳед, ё дар баробари зарба задан, ё барои лаънат лаънат нагӯед. 10 Аммо он чиро, ки Худованд ба мо таълим додааст, ба ёд оварда, гуфта буд: "Ҳукм накунед, ва ба доварӣ дучор нахоҳед шуд; омурзиш кунед ва омурзиш хоҳед шуд. раҳм кунед, ва раҳм хоҳед шуд; зеро ба ҳамон андозае ки бо он чен кунед, барои шумо боз чен карда мешавад. 11 Ва боз, хушбахтанд мискинон ва онҳое, ки ба хотири адолат таъқиб мешаванд; зеро ки Малакути Худо аз они онҳост.
БОБИ 2 1 Инро, эй бародарон, ман ихтиёр надоштам, ки ба шумо дар бораи адолат бинависам, балки худи шумо пештар маро ба он ташвиқ карда будед. 2 Зеро ки на ман ва на ҳеҷ каси дигаре мисли ман ба ҳикмати Павлуси муборак ва машҳур расида наметавонам; ва аз шумо дур шуда, ба шумо нома навишт. 3 Агар ба он нигоҳ кунед, шумо метавонед худро дар имоне ки ба шумо супурда шудааст, обод кунед; ки модари хамаи мост; бо умед ва муҳаббати умумӣ ҳам ба Худо, ҳам ба Масеҳ ва ҳам ба ҳамсояи мо роҳнамоӣ мекунад. 4 Зеро, агар касе ин чизҳоро дошта бошад, вай шариати адолатро ба ҷо овардааст, зеро ҳар кӣ хайрхоҳӣ дорад, аз ҳар гуна гуноҳ дур аст. 5 Аммо муҳаббати пул решаи ҳама бадӣ аст. Бинобар ин медонем, ки, чунон ки мо ба ин ҷаҳон чизе наовардаем, ончунон чизеро берун оварда наметавонем; биёед бо зиреҳи адолат мусаллах шавем. 6 Ва аввал худро таълим диҳед, ки мувофиқи аҳкоми Худованд рафтор кунем; ва занони шумо низ мувофиқи имоне ки ба онҳо дода шудааст, рафтор кунед; дар садақа ва покӣ; шавҳарони худро бо тамоми самимият дӯст доранд ва дигаронро бо камоли хирад дӯст доранд; ва фарзандони худро дар таълимот ва тарси Худованд тарбия кунанд. 7 Бевазанон низ таълим медиҳанд, ки дар масъалаи имони Худованд ҳушёр бошанд: ҳамеша барои ҳама дуо гӯянд; дур будан аз ҳар гуна бадгӯӣ, бадгӯӣ, шоҳиди бардурӯғ; аз тамаъ ва аз ҳар бадӣ. 8 Чун медонед, ки онҳо қурбонгоҳҳои Худо ҳастанд, ки ҳама айбҳоро мебинад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пӯшида нест; ки худи фикру мулохиза ва асрори дили моро чустучу мекунад. 9 Пас, мо медонем, ки Худоро тамасхур намекунад, мо бояд ҳам сазовори амри Ӯ ва ҳам ба ҷалоли Ӯ рафтор кунем. 10 Ҳамчунин диаконҳо бояд дар назди Ӯ беайб бошанд, чун хизматгорони Худо дар Масеҳ, на аз одамон. На айбдоркунандагони бардурӯғ; дузабон нест; на дӯстдорони пул; балки дар ҳама чиз миёнарав; дилсӯз, эҳтиёткор; мувофиқи ростии Худованд, ки бандаи ҳама буд, рафтор мекард. 11 Ва агар дар ин ҷаҳон бихоҳем, мо низ шарики ояндаи оянда хоҳем шуд, чунон ки Ӯ ба мо ваъда додааст, ки моро аз мурдагон эҳьё хоҳад кард; ва агар мо сазовори Ӯ рафтор кунем, агар имон оварем, бо Ӯ низ подшоҳӣ хоҳем кард. 12 Ҳамин тавр, ҷавонон бояд дар ҳама чиз беайб бошанд; пеш аз хама, дар бораи покии онхо гамхорй намуда, худро аз хар гуна бадихо боздорад. Зеро хуб аст, ки аз ҳавасҳои дар ҷаҳон дур шудан; зеро ки ҳар гуна ҳавас бар зидди рӯҳ мубориза мебарад; на онҳое, ки корҳои беақл ва беақлро мекунанд. 13 Бинобар ин шумо бояд аз ҳамаи ин худдорӣ кунед, зеро ба коҳинон ва ходимон итоат кунед, чунон ки ба Худо ва Масеҳ итоат кунед. 14 Бокираҳо насиҳат медиҳанд, ки дар виҷдони пок ва пок рафтор кунанд. 15 Ва бигзор пирон нисбат ба ҳама дилсӯз ва меҳрубон бошанд; онҳоро аз хатогиҳояшон бозгардонад;