Одати масеҳии додани садақа Садақа - либос, хӯрок ё пуле, ки ба камбағалон дода мешавад
Инҷилҳо Эҳтиёт бошед, ки садақаи худро дар пеши мардум надиҳед, то ки онҳо шуморо бубинанд; вагарна аз Падари худ, ки дар осмон аст, мукофоте нахоҳед гирифт. Пас, вақте ки шумо садақаи худро медиҳед, пеши худ карнай нанавозед, чунон ки риёкорон дар куништҳо ва кӯчаҳо мекунанд, то ки онҳо дар назди мардум шӯҳрат пайдо кунанд. Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки онҳо мукофоти худро доранд. Аммо вақте ки шумо садақа медиҳед, бигзор дасти чапатон аз он чизе ки дасти ростатон мекунад, огоҳ набошад, то ки садақаи шумо дар ниҳон бошад; ва Падари шумо, ки дар ниҳон мебинад, ба шумо ошкоро мукофот хоҳад дод. Матто 6:1-4 Исо дар ҷавоб гуфт: « Марде аз Ерусалим ба Ериҳӯ мерафт ва ба дуздон афтод, ки либосҳояшро кашида, ӯро маҷрӯҳ карда, ниммурда гузошта рафтанд. Тасодуфан коҳине аз он ҷо мегузашт ва ӯро дида, аз тарафи дигар мегузашт. Ҳамчунин, як левизода, вақте ки дар он ҷо буд, омада, ӯро дида, аз тарафи дигар мегузашт. Аммо як сомарие, ки дар роҳ буд, ба ҷое ки ӯ буд, расид ва ӯро дида, раҳмаш омад ва назди ӯ рафт ва захмҳояшро бо равған ва шароб пӯшонида, ба аробаи худ савор карда, ба меҳмонхона овард ва ба ӯ нигоҳубин кард. Рӯзи дигар, вақте ки ӯ рафт, ду динор гирифта, ба соҳибхона дод ва гуфт: «Ба ӯ нигоҳубин кун ва ҳар қадар бештар харҷ кунӣ, вақте ки бармегардам, ба ту медиҳам». Фикр мекунӣ, кадоме аз ин се нафар ба касе, ки ба дуздон афтод, ҳамсоя буд?» Ӯ гуфт: «Касе ки ба ӯ раҳм кард». Он гоҳ Исо ба вай гуфт: « Бирав ва ту низ чунин кун» (Луқо 10:30-37) . Балки аз он чизе ки доред, садақа диҳед; ва инак, ҳама чиз барои шумо пок хоҳад буд. Луқо 11:41 Он чи доред, фурӯшед ва садақа диҳед; барои худ халтаҳоеро ҷамъ кунед, ки кӯҳна намешаванд, ганҷе дар осмон, ки кам намешавад, ки дузд ба он ҷо наздик намешавад ва шабпарак намезанад. Зеро ҳар ҷое ки ганҷи шумост, дили шумо низ дар он ҷо хоҳад буд. Луқо 12:33-34