Китоби асрори Ҳанӯх
Навиштан ба хонандае муроҷиат мекунад, ки ҳаяҷоновар аст, ки ба андешаҳои худ болҳо диҳад ва ба олами ирфонӣ парвоз кунад. Дар ин ҷо як намоиши аҷибе аз ҷовидонӣ аст - бо ақидаҳо дар бораи офариниш, антропология ва ахлоқ. Чун ҷаҳон дар шаш рӯз сохта шуда буд, таърихи он низ дар 6000 сол (ё 6 000 000 сол) ба анҷом мерасид ва пас аз он 1000 соли оромӣ (эҳтимол вақте ки тавозуни қувваҳои ба ҳам зид омада ва зиндагии инсон ба ҳолати идеалӣ расидааст) идома хоҳад ёфт. Дар охири он рӯзи 8-уми абадӣ оғоз мешавад, ки вақт набояд дигар бошад.
зуҳуроти гуногун ва сурудхонии беихтиёронаи лашкари каррубиён ва нури беканор. 2 Дар он вакт, гуфт у, вакте ки 165-солагии ман ба охир расид, писарам Матусалро ба дунё овардам. 3 Пас аз ин ҳам дусад сол умр дидам ва тамоми солҳои умрамро сесаду шасту панҷ сол тамом кардам. 4 Рузи якуми мохи аввал ман дар хонаам танхо будам ва дар диванам дам гирифта хобидам. 5 Ва ҳангоме ки хоб будам, дар дилам ғаму андӯҳи азиме пайдо шуд ва бо чашмони худ дар хоб мегиристам, ва ман фаҳмида наметавонистам, ки ин андӯҳ чист ва бо ман чӣ мешавад. 6 Ва ба ман ду марде зоҳир шуданд, ки хеле калон буданд, ба тавре ки дар рӯи замин ҳеҷ гоҳ чунин одамро надидаам; чеҳраашон чун офтоб медурахшид, чашмонашон низ чун нури сӯзон буд ва аз лабонашон оташе берун меомад, ки либос ва сурудхонии гуногунранг дар намуди бунафш буд, болҳошон аз тилло равшантар, дастонашон аз барф сафедтар буд. 7 Дар сари суфаам истода, номамро хонданд. 8 Ва ман аз хоб бархостам ва он ду мардро равшан дидам, ки дар рӯ ба рӯи ман истодаанд. 9 Ва ман ба онҳо салом додам ва тарсу ҳарос гирифтам, ва симои чеҳраам аз тарс дигар шуд, ва он одамон ба ман гуфтанд: 10 «Эй Ҳанӯх, далер бош, натарс; Худои ҷовидонӣ моро назди ту фиристод ва инак! имрӯз бо мо ба осмон сууд хоҳӣ кард, ва ба писарони худ ва тамоми аҳли байти худ ҳар он чиро, ки бе ту дар замин дар хонаи ту хоҳанд кард, нақл хоҳӣ кард, ва бигзор касе туро наҷӯяд, то даме ки Худованд туро назди онҳо баргардонад. 11Ва ман шитобон ба онҳо итоат намуда, аз хонаам баромада, ба дарҳо баромадам, чунон ки ба ман фармуда шуда буд, ва писаронам Матусал ва Реҷим ва Ғайдодро даъват намуда, тамоми мӯъҷизаҳоеро, ки он одамон ба ман гуфта буданд, ба онҳо нақл кардам.
БОБИ 1
БОБИ 2
1 Марди хирадманд, ҳунарманди бузурге буд, ва Худованд ба ӯ муҳаббат пайдо кард ва ӯро қабул кард, то манзилҳои болотарро бубинад ва шоҳиди олами хирадманд ва бузург ва ғайри қобили тасаввур ва тағйирнопазири Худои Қодири Мутлақ, дар бораи хеле аҷоиб ва ҷалол ва дурахшон ва бисёрчашми Худованди Мутаъол, дар макони Худованди бузург, дараҷаҳо ва зуҳуроти лашкарҳои ғайриҷисмонӣ ва хидмати бебаҳои сершумори унсурҳо, ва
1 Ба ман гӯш диҳед, эй фарзандонам, намедонам, ки куҷо меравам, ё ба сари ман чӣ хоҳад омад; Пас алҳол, эй фарзандони ман, ба шумо мегӯям: пеши рӯи бевафоён, ки осмон ва заминро наофаридааст, аз Худо рӯй нагардонед, зеро ки онҳо ва онҳое ки ба онҳо саҷда мекунанд, нобуд хоҳанд шуд, ва Худованд дилҳои шуморо аз тарси Ӯ устувор гардонад. Ва алҳол, эй фарзандонам, бигзор касе фикр кунад, ки маро
МУҚАДДИМА Ин пораи нави адабиёти ибтидоӣ тавассути баъзе дастнависҳое, ки ба наздикӣ дар Русия ва Сервия ёфт шудаанд, пайдо шуд ва то ҳол маълум аст, ки танҳо ба забони славянӣ нигоҳ дошта шудааст. Дар бораи пайдоиши он каме маълум аст, ба истиснои он ки дар шакли ҳозираи он дар ҷое дар бораи оғози давраи насронӣ навишта шудааст. Муҳаррири ниҳоии он юнонӣ буд ва ҷои таркиби он Миср буд. Арзиши он дар таъсири бешубҳа, ки он ба нависандагони Аҳди Ҷадид расонидааст, мебошад. Баъзе аз порчаҳои торикии охирин бидуни кӯмаки он нофаҳмоанд. Ҳарчанд худи донише, ки чунин китоб вуҷуд дошт, эҳтимолан 1200 сол аз даст рафта буд, бо вуҷуди ин, он аз ҷониби ҳам насронӣ ва ҳам бегонагон дар асрҳои аввал зиёд истифода мешуд ва дар ҳама гуна омӯзиши шаклҳои насронии ибтидоӣ ҳуҷҷати пурарзишро ташкил медиҳад.