Рут БОБИ 1 1 Ва воқеъ шуд дар айёме ки доварон ҳукмронӣ мекарданд, дар замин қаҳтӣ буд. Ва марде аз БайтЛаҳми Яҳудо бо занаш ва ду писараш ба сарзамини Мӯоб рафт. 2Ва номи он мард Элималик ва номи занаш Ноомӣ ва номи ду писараш Маҳлон ва Килион, эфротиёни БайтЛаҳми Яҳудо буд. Ва онҳо ба сарзамини Мӯоб омада, дар он ҷо монданд. 3Ва шавҳари Элималик Ноомӣ мурд; ва вай бо ду писараш монд. 4Ва онҳоро занони занони Мӯоб гирифтанд; Номи яке Орфо ва номи дигаре Рут буд; ва онҳо тақрибан даҳ сол дар он ҷо сукунат карданд. 5Ва Маҳлон ва Килион низ ҳар дуи онҳо мурданд; ва зан аз ду писар ва шавҳараш боқӣ монд. 6Ва вай бо келинҳояш бархост, то ки аз сарзамини Мӯоб баргардад, зеро ки дар сарзамини Мӯоб шунида буд, ки Худованд ба қавми Худ омада, ба онҳо нон додааст. 7 Бинобар ин вай бо ду келинаш аз маконе, ки буд, берун рафт; ва онҳо дар роҳ рафтанд, то ба замини Яҳудо баргарданд. 8Ва Ноомӣ ба ду келинаш гуфт: «Биравед ва ҳар яке ба хонаи модари худ баргардед; Худованд ба шумо меҳрубонӣ кард, чунон ки шумо бо мурдагон ва бо ман рафтор кардаед». 9Худованд ба шумо ато кунад, ки ҳар яки шумо дар хонаи шавҳари худ оромӣ ёбед. Сипас онҳоро бӯсид; ва онҳо овози худро баланд карда, гиря карданд. 10 Ба вай гуфтанд: «Албатта мо бо ту назди қавми ту бармегардем». 11 Ва Ноомӣ гуфт: «Эй духтаронам, боз гардед; чаро шумо бо ман меравед? Оё боз писарони дигар дар батни ман ҳастанд, то ки шавҳарони шумо шаванд? 12 Боз гардед, эй духтаронам, ба роҳи худ биравед; зеро ман хеле пир шудаам, ки шавҳар дошта бошам. Агар гӯям, ки умед дорам, агар шаб шавҳар дошта бошам, ва писарон ҳам зонам; 13 Оё барои онҳо бимонед, то калон шаванд? Оё аз шавҳар кардан барояшон мемонед? не, духтаронам; зеро ки ба хотири шумо, ки дасти Худованд бар ман дароз шудааст, маро хеле ғамгин мекунад. 14 Ва онҳо овози худро баланд карда, боз гиря карданд; ва Орфо хушдоманашро бӯсид; вале Рут ба вай майл кард. 15 Ва вай гуфт: «Инак, хоҳари ту назди қавми худ ва ба худоёни худ баргаштааст; ту аз паи хоҳари худ баргард». 16 Ва Рут гуфт: «Маро илтимос кун, ки туро тарк накунам ва аз ақиби ту барнагардам; зеро ба ҳар ҷое ки ту меравӣ, ман меравам; ва дар он ҷое ки ту иқомат кунӣ, ман иқомат хоҳам кард: қавми ту қавми ман ва Худои ту Худои ман хоҳанд буд. 17 Дар куҷо ту бимирӣ, ман хоҳам мурд, ва дар он ҷо дафн хоҳам шуд: Худованд бо ман чунин кунад, ва аз ин ҳам зиёдтар, агар лозим бошад, ки мамот аз ту ҷудо шавад.
18 Чун дид, ки сахт ният дорад бо вай биравад, бо вай сухан гуфтанро тарк кард. 19 Пас, ҳардуи онҳо рафтанд, то ба Байт-Лаҳм расиданд. Ва ҳангоме ки онҳо ба Байт-Лаҳм расиданд, тамоми шаҳр дар гирди онҳо ба ҷунбиш омад, ва гуфтанд: «Ин Ноомӣ аст? 20 Ва вай ба онҳо гуфт: «Маро Ноомӣ нахонед, Маро Мара бихонед, зеро ки Худои Қодири Мутлақ бо ман сахт алам кардааст». 21Ман пур аз берун баромадам, ва Худованд маро боз холӣ ба хона овард; пас чаро маро Ноомӣ меномед, дар сурате ки Худованд бар зидди ман шаҳодат додааст, ва Қодири Мутлақ маро азоб додааст? 22Ва Ноомӣ ва келинаш Рути мӯобӣ, ки аз сарзамини Мӯоб баргашт, бо вай баргаштанд, ва онҳо дар ибтидои дарави ҷав ба Байт-Лаҳм омаданд. БОБИ 2 1Ва Ноомӣ як хеши шавҳари худ дошт, ки марди тавоно ва аз қабилаи Элималик буд; ва номи ӯ Бӯаз буд. 2 Ва Рути мӯобӣ ба Ноомӣ гуфт: «Ҳоло иҷозат деҳ, ки ба саҳро биравам ва аз ақиби он касе ки дар назари Ӯ файз хоҳам ёфт, хӯша чинам». Ва ба вай гуфт: «Духтарам бирав». 3 Ва рафта, омада, дар саҳро аз ақиби даравгарон хирман мечид, ва ҳази вай дар як қисми киштзори Бӯаз, ки аз авлоди Элималик буд, равшан мешуд. 4 Ва инак, Бӯаз аз Байт-Лаҳм омада, ба даравгарон гуфт: «Худованд бо шумо бод». Ва ба вай ҷавоб доданд: «Худованд туро баракат диҳад». 5 Он гоҳ Бӯаз ба ғуломи худ, ки бар даравгарон буд, гуфт: «Ин духтари кист? 6Ва ғулом, ки бар даравгарон буд, ҷавоб дода, гуфт: «Ин духтари мӯобӣ аст, ки бо Ноомӣ аз сарзамини Мӯоб баргашт; 7 Ва вай гуфт: «Иҷозат диҳед, чида кунам ва аз паи даравгарон дар байни даравҳо ҷамъ кунам; бинобар ин вай омада, аз саҳар то имрӯз монда, дар хона каме монд. 8 Он гоҳ Бӯаз ба Рут гуфт: «Духтарам, намешунавӣ? Барои чидан дар киштзори дигар наравед, ва аз он ҷо наравед, балки дар ин ҷо ба василаи духтарони ман бимонед. 9 Бигзор чашмони ту ба саҳрое ки онҳо дарав мекунанд, ва аз ақиби онҳо бирав: оё ман ба ҷавонон амр накардаам, ки ба ту даст нарасонанд? ва чун ташна шудӣ, назди зарфҳо бирав ва аз он чи ҷавонон кашидаанд, бинӯш. 10 Он гоҳ вай рӯй ба замин афтод ва ба ӯ гуфт: «Чаро ман дар назари ту файз ёфтаам, ки маро мешиносӣ, дар сурате ки ман бегона ҳастам? 11 Ва Бӯаз дар ҷавоби вай гуфт: «Ҳар он чи ту аз замони марги шавҳарат бо хушдоманат кардаӣ, ба ман комилан маълум шуд, ва ту чӣ гуна падар ва модарат ва замини зоти худро тарк кардаӣ? Ва назди мардуме омадед, ки пеш аз ин намешинохтед. 12Худованд кори туро подош диҳад, ва мукофоти комил ба ту аз ҷониби Худованд Худои Исроил ато хоҳад шуд, ки ту зери болҳои Ӯ таваккал кардаӣ. 13 Он гоҳ вай гуфт: «Иҷозат диҳед дар назари ту илтифот пайдо кунам, оғоям; барои он ки маро тасаллӣ додӣ ва ба канизи худ сухани нек гуфтӣ, гарчанде ки ман мисли яке аз канизони ту набошам».