Ваҳй БОБИ 1 1 Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо ба Ӯ ато кард, то он чиро, ки ба зудӣ воқеъ хоҳад шуд, ба бандагонаш нишон диҳад; ва фиристода, онро ба воситаи фариштаи худ ба бандаи худ Юҳанно нишон дод: 2 Онҳо дар бораи каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ ва ҳар он чи дидааст, шаҳодат медиҳанд. 3 Хушо касе ки мехонад ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чи дар он навишта шудаанд, риоя мекунанд, зеро ки вақт наздик аст. 4 Юҳанно ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд: файз ва осоиштагӣ бар шумо бод, аз он ки ҳаст, ва он ки буд ва оянда аст; ва аз ҳафт рӯҳ, ки дар пеши тахти Ӯст; 5 Ва аз Исои Масеҳ, ки Шоҳиди амин ва Нахустзодаи мурдагон ва мири подшоҳони замин аст. Ба Он ки моро дӯст дошт ва бо Хуни Худ моро аз гуноҳҳоямон шуста, 6 Ва моро подшоҳон ва коҳинони Худо ва Падари Ӯ гардонд; Ӯро то абад ҷалол ва салтанат бод. омин. 7 Инак, Ӯ бо абрҳо меояд; ва ҳама чашмҳо Ӯро ва онҳое, ки Ӯро сӯрох кардаанд, хоҳанд дид; Бо вуҷуди ин, омин. 8 Ман Алфа ва Омега ҳастам, ибтидо ва интиҳо, мегӯяд Худованд, ки ҳаст, ва буд ва оянда, Қодири Мутлақ. 9 Ман, Юҳанно, ки низ бародари ту ва ҳамсафари шумо дар андӯҳ ва Малакути Исои Масеҳ ҳастам, барои каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ дар ҷазирае ки Патмос ном дорад, будам. 10 Ман дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам ва аз паси худ овози баланде шунидам, ки мисли карнай 11 Гуфт: " Ман Алфа ва Омега, аввалин ва охирин ҳастам; ва: "Он чи мебинӣ, дар китоб бинавис ва ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд, бифирист; ба Эфсӯс, ва ба Смирна, ва ба Перғам, ва ба Тятира, ва ба Сардис, ва ба Филаделфия ва Лудкия. 12 Ва ман рӯй гардондам, то овозеро, ки бо ман сухан мегуфт, бубинам. Ва рӯй гардонда, ҳафт шамъдони тиллоиро дидам; 13 Ва дар миёни ҳафт шамъдон касе мисли Писари Одам буд, ки дар тан ҷомае дошт, ки то пои по дошта бошад, ва камарбандашро камарбанди тиллоӣ дошт. 14 Сар ва мӯйҳояш мисли пашм, мисли барф сафед; ва чашмонаш мисли шӯълаи оташ буданд; 15 Ва пойҳои ӯ мисли миси маҳин, мисли он ки дар танӯр сӯхтаанд; ва овози Ӯ мисли садои обҳои бисьёр. 16 Ва ӯ дар дасти росташ ҳафт ситора дошт, ва аз даҳони ӯ шамшери дудама мебаромад; 17 Ва чун ӯро дидам, мисли мурда пеши пойҳояш афтодам. Ва дасти рости Худро бар ман гузошта, гуфт: « Натарс; Ман аввалин ва охиринам: 18 «Ман зинда ҳастам ва мурда будам; ва инак, ман то абад зинда ҳастам, омин; ва калидҳои дӯзах ва маргро доранд. 19 Он чи дидаӣ, ва он чи ҳаст, ва он чи дар оянда хоҳад буд, бинавис; 20 Сирри ҳафт ситорае, ки дар дасти рости ман дидӣ, ва ҳафт чароғдони тиллоӣ. Ҳафт ситора фариштагони ҳафт калисо мебошанд; ва ҳафт шамъдон, ки ту дидӣ, ҳафт калисо мебошанд.
БОБИ 2 1 Ба фариштаи калисои Эфсӯс бинавис; Он ки ҳафт ситораро дар дасти росташ нигоҳ медорад ва дар миёни ҳафт чароғдони тилло қадам мезанад, чунин мегӯяд; 2 Аъмоли ту, ва меҳнати ту, ва сабри туро медонам, ва чӣ гуна ту онҳоро ба бадкирдорон тоқат карда наметавонӣ; 3 Ва тоқат карди ва сабр кард, ва ба хотири исми Ман заҳмат кашида, аз ҳуш нарафт. 4 Бо вуҷуди ин, ман аз ту чизе дорам, зеро ки муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ. 5 Пас, ба ёд овар, ки аз куҷо афтодаӣ ва тавба кун ва корҳои аввалинро ба ҷо овар; вагарна ба зудӣ назди ту хоҳам омад ва чароғдонатро аз ҷои худ дур хоҳам кард, магар тавба накунӣ. 6 Аммо ту ин аст, ки аз аъмоли николаиён нафрат медорӣ, ки ман низ аз он нафрат дорам. 7 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд; Ба ҳар кӣ ғолиб ояд, аз дарахти ҳаёт, ки дар миёни биҳишти Худост, хоҳам хӯрд. 8 Ва ба фариштаи калисои Смирна бинавис; Инро аввалин ва охирин, ки мурда ва зинда аст, мегӯянд; 9 Аъмоли Ту, ва андӯҳ ва фақри Туро медонам, (вале ту сарватдор ҳастӣ) ва куфри онҳоро медонам, ки мегӯянд, яҳудӣ ҳастанд, ва не, балки ибодатхонаи шайтон мебошанд. 10 Аз он азобҳое, ки ту мекашӣ, натарс: инак, иблис баъзеи шуморо ба зиндон хоҳад андохта, то имтиҳон шавед; ва даҳ рӯз андӯҳ хоҳед дошт: то мамот содиқ бош, ва ман ба ту тоҷи ҳаёт хоҳам дод. 11 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд; Ҳар кӣ ғолиб ояд, аз марги дуюм осеб набинад. 12 Ва ба фариштаи калисои Перғамус бинавис; «Инро мегӯяд Он Касе ки шамшери тези ду нӯх дорад; 13 Ман корҳои туро медонам, ва дар куҷо сокин ҳастӣ, ҳатто дар он ҷое ки курсии шайтон аст; ва ту исми Маро маҳкам нигоҳ медорӣ ва имони маро инкор накардаӣ, ҳатто дар он рӯзҳое, ки Антипас шаҳиди содиқи ман буд, ва дар миёни шумо кушта шуд, дар он ҷо шайтон истикомат мекунад. 14 Аммо ман аз ту чанд чиз дорам, зеро дар он ҷо ту пайравони таълимоти Билъом ҳастӣ, ки ба Балоқ таълим медод, ки пеши банӣ‐Исроил монеа гузорад, қурбониҳои бутҳоро бихӯрад ва зино кунад. 15 Ҳамин тавр ту низ онҳое ҳастӣ, ки таълимоти николайиёнро доранд, ки ман аз он нафрат дорам. 16 Тавба кунед; вагарна ба зудӣ назди ту меоям ва бо шамшери даҳони худ ба муқобили онҳо меҷангам. 17 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд; Ба ҳар кӣ ғолиб ояд, аз манна ниҳон хоҳам хӯрд, ва ба вай санги сафед хоҳам дод, ва дар санг номи наве навишта шудааст, ки онро ҷуз касе ки қабул мекунад, ҳеҷ кас намедонад. 18 Ва ба фариштаи калисои Тиётира бинавис; Инро Писари Худо мегӯяд, ки чашмонаш мисли шӯълаи оташ аст, ва пойҳояш мисли миси хуб аст; 19 Аъмоли ту, ва садақа, ва хизмат, ва имон, ва сабри ту ва аъмоли туро медонам; ва охирин аз аввал бештар бошад. 20 Бо вуҷуди ин, ман аз ту чанд чиз дорам, зеро ба он зан Изобал, ки худро набӣ меномид, иҷозат медиҳӣ, ки