Забур БОБИ 1 1 Хушо касе ки ба маслиҳати осиён роҳ намеравад, ва пеши роҳи гунаҳкорон намеистад, ва дар курсии тамасхур наменишинад. 2 Аммо лаззати ӯ аз шариати Худованд аст; ва дар шариати Ӯ шабу рӯз мулоҳиза мекунад. 3 Ва ӯ мисли дарахте хоҳад буд, ки дар канори дарёҳои об шинонда шуда, дар мавсими худ мева медиҳад; барги вай низ пажмурда нахохад шуд; ва ҳар коре кунад, муваффақ хоҳад шуд. 4 Осирон чунин нестанд, балки мисли коҳе ҳастанд, ки шамол онро меронад. 5 Бинобар ин осиён дар доварӣ нахоҳанд монд, ва гунаҳкорон дар ҷамоати одилон. 6 Зеро ки Худованд роҳи одилонро медонад, вале роҳи осиён нобуд хоҳад шуд. БОБИ 2 1 Чаро халқҳо ба ғазаб меоянд, ва мардум чизҳои беҳуда мепиндоранд? 2Подшоҳони замин ҷамъ шуданд, ва ҳокимон бар зидди Худованд ва бар зидди тадҳини Ӯ машварат карда, мегӯянд: 3 Бигзорем бандҳои онҳоро бишканем ва риштаи онҳоро аз мо дур кунем. 4 Нишаста дар осмон хандон хоҳад кард, Худованд онҳоро масхара хоҳад кард. 5 Он гоҳ бо хашми худ ба онҳо сухан гӯяд, ва онҳоро дар хашми сахти худ ба хашм хоҳад овард. 6Вале ман подшоҳи худро бар теппаи муқаддаси Сион гузоштаам. 7 Фармонро эълон хоҳам кард: Худованд ба ман гуфт: "Ту Писари Ман ҳастӣ; Ман имрӯз туро ба дунё овардаам. 8 Аз ман бихоҳ, ва ман халқҳоро ба мероси ту хоҳам дод, ва қитъаҳои заминро ба моликияти ту хоҳам дод. 9 Ту онҳоро бо асои оҳанӣ мешиканад; онҳоро мисли зарфи кулолгар пора-пора хоҳӣ кард. 10 Пас, акнун, эй подшоҳон, хирадманд бошед, эй доварони замин, таълим гиред. 11 Бо тарс ба Худованд хизмат кунед, ва бо ларзон шодӣ кунед. 12 Писарро бибӯсед, то ки ӯ хашмгин нашавад, ва шумо аз роҳ нобуд шавед, вақте ки ғазаби Ӯ андаке аланга зад. Хушо ҳамаи онҳое ки ба Ӯ таваккал мекунанд. БОБИ 3 1 (Забур аз Довуд, вақте ки ӯ аз писараш Абшолӯм гурехт.) Худовандо, чӣ гуна онҳо маро зиёд карданд! бисьёранд, ки бар зидди ман қиём мекунанд. 2 Бисёранд, ки дар бораи ҷонам мегӯянд: «Дар Худо ёриаш нест». Села. 3 Аммо Ту, эй Худованд, сипари ман ҳастӣ; ҷалоли ман ва бардорандаи сари ман.
4Бо овози худ сӯи Худованд нидо кардам, ва Ӯ маро аз теппаи муқаддаси худ шунид. Села. 5 Худамро дароз карда, хобидам; ман бедор шудам; зеро ки Худованд маро дастгирӣ кард. 6 Аз даҳ ҳазор нафар, ки дар гирду атроф ба ман муқобилат кардаанд, наметарсам. 7 Бархез, эй Худованд! Маро наҷот деҳ, эй Худои ман, зеро ки ҳамаи душманони маро бар устухони рухсора задаӣ; дандонҳои беимононро шикастӣ. 8 Наҷот аз они Худованд аст, баракати ту бар қавми туст. Села. БОБИ 4 1 (Ба сармусиқин дар Негинӯт, як таронаи Довуд.) Маро бишнав, вақте ки ман нидо мекунам, эй Худои адолати ман, вақте ки дар тангӣ будам, маро васеъ кардаӣ; бар ман раҳм кун ва дуои маро бишнав. 2 Эй фарзандони одамон, то ба кай ҷалоли Маро ба хиҷолат табдил хоҳед дод? То ба кай шумо ботилро дӯст медоред ва ба иҷора меҷӯед? Села. 3 Аммо бидонед, ки Худованд касеро, ки худотарсро барои худаш ҷудо кардааст: вақте ки ман ӯро даъват мекунам, Худованд мешунавад. 4 Дар тарс биист ва гуноҳ накун: дар бистари худ бо дили худ муошират кун ва ором бош. Села. 5 Қурбониҳои адолат тақдим кунед, ва ба Худованд таваккал кунед. 6 Бисёриҳо мегӯянд: «Кӣ ба мо некӣ хоҳад кард? Худовандо, нури рӯи худ бар мо боло кун. 7 Дар дили ман шодӣ ниҳодӣ, бештар аз он ки ғалла ва майи онҳо зиёд шуд. 8 Ман ҳам маро дар осоиштагӣ хобонам ва хоҳам рафт, зеро ки Ту, эй Худованд, маро дар амн сокин мегардонӣ. БОБИ 5 1 (Ба сарнавози навозанда дар Неҳилӯт, як таронаи Довуд.) Ба суханони ман гӯш деҳ, эй Худованд, мулоҳиза кун. 2 Ба овози фарьёди ман, эй Подшоҳи ман ва Худои ман, бишнав, зеро ки ман ба Ту дуо хоҳам кард. 3 Овози маро саҳар хоҳӣ шунид, эй Худованд; саҳар ман дуои худро ба Ту равона хоҳам кард ва ба боло нигаристам. 4 Зеро ки Ту Худое нестӣ, ки ба шарорат писанд аст; ва бадӣ бо ту сокин нахоҳад шуд. 5 Нодон дар пеши ту нахоҳанд монд: Ту аз ҳама ситамкорон нафрат дорӣ. 6Онҳоеро, ки ба кироя мегӯянд, несту нобуд хоҳӣ кард, Худованд аз одами хунхор ва маккор нафрат хоҳад кард. 7 Аммо ман бошам, бо марҳамати фаровони Ту ба хонаи ту хоҳам омад, ва аз тарси Ту сӯи маъбади муқаддаси Ту саҷда хоҳам кард. 8 Маро, эй Худованд, ба адолати Худ роҳнамоӣ кун, ба сабаби душманонам; роҳи худро пеши рӯи ман рост кун. 9 Зеро ки дар даҳони онҳо вафодорӣ нест; ботини онҳо бисёр шарир аст; гулӯяшон қабри кушода аст; бо забони худ хушомад мезананд.