Закариё БОБИ 1 1Дар моҳи ҳаштум, дар соли дуюми Доро, каломи Худованд ба Закарё ибни Баракиё ибни Иддои набӣ нозил шуда, гуфт: 2Худованд аз падарони шумо сахт хашмгин шуд. 3 Пас, ба онҳо бигӯ: «Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд; Ба ман рӯ оваред, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва Ман ба шумо рӯ хоҳам овард, мегӯяд Худованди лашкарҳо. 4 Мисли падарони худ набошед, ки анбиёи пешин ба онҳо нидо карда, гуфтаанд: "Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд; Акнун аз роҳҳои бади худ ва аз аъмоли бади худ рӯй гардонед, вале онҳо маро нашуниданд ва гӯш надоданд, мегӯяд Худованд. 5 Падарони шумо куҷоянд? ва анбиё, оё онҳо то абад зиндаанд? 6 Аммо суханон ва фароизи Ман, ки ба бандагони худ, ба анбиё амр фармудаам, оё падарони шуморо нагирифтанд? Ва баргашта, гуфтанд: «Чунон ки Худованди лашкарҳо мехост, ки бо мо бикунад, мувофиқи роҳҳои мо ва аъмоли мо, бо мо низ ҳамон тавр рафтор кард». 7Дар рӯзи чору бистуми моҳи ёздаҳум, ки моҳи Себат аст, дар соли дуюми Доро, каломи Худованд ба Закарё ибни Баракиё ибни Иддои набӣ нозил шуда, гуфт: 8 Шабона дидам, ва инак марде савори аспи сурх, ва дар миёни дарахтони мирт, ки дар поён буд, меистод; ва дар паси ӯ аспҳои сурхи холӣ ва сафед буданд. 9 Он гоҳ ман гуфтам: «Эй оғоям, инҳо чист? Ва фариштае, ки бо ман гуфтугӯ мекард, ба ман гуфт: «Ман ба ту хоҳам дод, ки инҳо чист». 10 Ва марде ки дар миёни дарахтони мирт меистод, ҷавоб дода, гуфт: «Инҳоянд, ки Худованд онҳоро фиристодааст, то дар рӯи замин гардиш кунанд». 11 Ва онҳо ба фариштаи Худованд, ки дар миёни дарахтони мирт меистод, ҷавоб дода, гуфтанд: «Мо дар рӯи замин гаштаву баргашта гаштем, ва инак, тамоми замин нишастааст ва ором аст». 12Ва фариштаи Худованд дар ҷавоб гуфт: «Эй Худованди лашкарҳо, то ба кай бар Ерусалим ва шаҳрҳои Яҳудо марҳамат нахоҳӣ кард, ки ин шасту даҳ сол ба онҳо хашмгин шудаӣ? 13Ва Худованд ба фариштае ки бо ман гуфтугӯ мекард, бо суханони нек ва суханҳои нек ҷавоб дод. 14 Ва фариштае ки бо ман гуфтугӯ мекард, ба ман гуфт: «Гирьё зада, бигӯ: Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд; Ман ба Ерусалим ва ба Сион ҳасад мебарам. 15 Ва ман аз халқҳои осуда сахт ғазаб кардам, зеро ки ман каме нороҳат будам, ва онҳо ба пеш рафтани мусибат кӯмак карданд. 16 Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: Ман бо марҳамат ба Ерусалим баргардонида мешавам: хонаи ман дар он бино хоҳад шуд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва хати бар Ерусалим кашида хоҳад шуд. 17 Боз фарьёд зада, бигӯ: «Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд; Шаҳрҳои ман ба воситаи ободӣ боз паҳн хоҳанд шуд; ва Худованд боз Сионро тасаллӣ хоҳад дод, ва Ерусалимро интихоб хоҳад кард.
18 Он гоҳ ман чашмонамро боло карда, дидам, ва инак чор шохро дидам. 19 Ва ман ба фариштае ки бо ман сӯҳбат мекард, гуфтам: «Инҳо чист? Ва ӯ ба ман ҷавоб дод: «Инҳо шохҳоянд, ки Яҳудо, Исроил ва Ерусалимро пароканда кардаанд». 20Ва Худованд ба ман чор дуредгарро нишон дод. 21 Он гоҳ ман гуфтам: «Инҳо чӣ кор мекунанд? Ва ӯ сухан ронда, гуфт: «Инҳо шохҳое ҳастанд, ки Яҳудоро пароканда кардаанд, ба тавре ки ҳеҷ кас сари худро боло набардоштааст; БОБИ 2 1 Боз чашмонамро боло карда, нигоҳ кардам, ва инак, марде дар даст хати ченак дорад. 2 Гуфтам: «Куҷо меравӣ? Ва ӯ ба ман гуфт: «То Ерусалимро чен кунам, то бубинам, ки фарохӣ ва дарозии он чӣ гуна аст». 3 Ва инак, фариштае ки бо ман гуфтугӯ мекард, берун рафт, ва фариштаи дигаре ба истиқболи ӯ баромад; 4 Ва ба ӯ гуфт: «Дав, ба ин ҷавон сухан гӯй ва бигӯ: «Ерусалим мисли шаҳрҳои бе деворе, ки дар он мардум ва чорпоёни бисёре сокин хоҳанд шуд; 5 Зеро ки Ман, мегӯяд Худованд, барои вай девори оташ гирдогирд хоҳам буд, ва ҷалол дар миёни вай хоҳам буд. 6 Ҳо, хо, берун биё ва аз замини шимол гурез, мегӯяд Худованд, зеро ки Ман туро мисли чор бодҳои осмон паҳн кардам, мегӯяд Худованд. 7 Худатро наҷот деҳ, эй Сион, ки бо духтари Бобил сукунат дорад. 8 Зеро ки Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: Пас аз ҷалол Ӯ Маро назди халқҳое фиристод, ки шуморо ғорат карданд, зеро ҳар кӣ ба шумо ламс кунад, гавҳараки чашми худро ламс мекунад. 9Зеро ки инак, Ман дасти Худро бар онҳо хоҳам дод, ва онҳо ғанимати бандагони худ хоҳанд шуд; ва хоҳед донист, ки Худованди лашкарҳо маро фиристодааст. 10 Суруд хон ва шодӣ кун, эй духтари Сион, зеро ки инак, Ман меоям, ва дар миёни ту сокин хоҳам шуд, мегӯяд Худованд. 11Ва дар он рӯз халқҳои зиёде ба Худованд пайваста, қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман дар миёни ту сокин хоҳам шуд, ва ту хоҳӣ дошт, ки Худованди лашкарҳо маро назди ту фиристодааст. 12Ва Худованд насиби Яҳудоро дар замини муқаддас хоҳад гирифт, ва Ерусалимро аз нав интихоб хоҳад кард. 13 Эй тамоми башарият, ба ҳузури Худованд хомӯш бошед, зеро ки Ӯ аз макони муқаддаси Худ эҳьё шудааст. БОБИ 3 1Ва ӯ ба ман Еҳушаъ саркоҳинро нишон дод, ки дар ҳузури фариштаи Худованд истодааст, ва шайтон дар тарафи рости ӯ истода, ба ӯ муқобилат кунад. 2 Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Худованд туро мазаммат кунад, эй шайтон! Ҳатто Худованде ки Ерусалимро баргузида бошад, туро мазаммат мекунад: магар ин ганҷе нест, ки аз оташ канда шудааст?