Юнус БОБИ 1 1Ва каломи Худованд ба Юнус ибни Амитой нозил шуда, гуфт: 2 Бархез, ба Нинве, он шаҳри бузург бирав ва бар зидди он нидо кун; зеро ки шарорати онҳо пеши Ман омад. 3Ва Юнус бархост, то ки аз ҳузури Худованд ба Таршиш гурезад, ва ба Ёфо фуруд омад; ва ӯ киштӣ ёфт, ки сӯи Таршиш мерафт, ва пули онро дода, ба он савор шуд, то ки бо онҳо аз ҳузури Худованд ба Таршиш биравад. 4Вале Худованд боди сахтеро ба баҳр фиристод, ва дар баҳр тӯфони сахте ба амал омад, ба тавре ки киштӣ мисли шикаста шуд. 5 Он гоҳ баҳрнавардон тарсиданд ва ҳар кас сӯи худои худ фарёд заданд ва зарфҳои дар киштӣ бударо ба баҳр партофтанд, то ки онро сабук кунанд. Аммо Юнус ба канораҳои қаиқ фурӯд омад; ва хобида, сахт хуфта буд. 6 Сардори киштӣ назди ӯ омада, гуфт: «Эй хуфта, ту чӣ маъно дорӣ? Бархез ва Худои худро бихон, агар ин тавр бошад, ки Худо дар бораи мо фикр кунад, ки мо ҳалок нашавем. 7 Ва ҳар яке ба рафиқи худ гуфтанд: «Биёед, қуръа андозем, то бидонем, ки ин бадбахтӣ ба сари мо аз барои кӣ расидааст». Пас қуръа партофтанд ва қуръа бар Юнус афтод. 8 Он гоҳ ба Ӯ гуфтанд: «Ба мо бигӯ, ки ин бадбахтӣ бар сари мост; Шуғли шумо чист? ва аз куҷо омадӣ? кишвари шумо чист? ва ту аз кадом мардум ҳастӣ? 9 Ба онҳо гуфт: «Ман ибрӣ ҳастам; ва аз Худованд Худои осмон метарсам, ки баҳр ва хушкиро офарид. 10 Он гоҳ одамон бағоят ҳаросон шуда, ба Ӯ гуфтанд: «Чаро ин корро кардӣ? Зеро ки мардум медонистанд, ки ӯ аз ҳузури Худованд гурехтааст, зеро ки Ӯ ба онҳо гуфта буд. 11 Он гоҳ ба Ӯ гуфтанд: «Бо ту чӣ кор кунем, то баҳр барои мо ором гардад? зеро ки баҳр пурталотум ва тӯфон буд. 12 Ва ба онҳо гуфт: «Маро бардошта, ба баҳр партоед; Ҳамин тавр баҳр барои шумо ором хоҳад шуд, зеро ман медонам, ки ин тӯфони азим ба хотири Ман бар шумо аст. 13 Бо вуҷуди ин, одамон барои ба замин овардани он сахт қаиқронӣ мекарданд; вале натавонистанд, зеро баҳр ба амал омада, бар зидди онҳо тӯфон меовард. 14Бинобар ин онҳо сӯи Худованд нидо карда, гуфтанд: «Туро, эй Худованд, илтимос мекунем, ки барои ҷони ин одам нобуд нашавем ва хуни бегуноҳро бар мо наборем, зеро ки Ту, эй Худованд, он чи мехостӣ, кардӣ. ту. 15 Ва Юнусро бардошта, ба баҳр партофтанд, ва баҳр аз шӯриши вай қатъ шуд. 16Ва он одамон аз Худованд бағоят тарсиданд, ва барои Худованд қурбонӣ оварда, назр карданд. 17Ва Худованд моҳии бузурге тайёр карда буд, то Юнусро фурӯ барад. Ва Юнус се рӯзу се шаб дар шиками моҳӣ буд.
БОБИ 2 1Ва Юнус аз шиками моҳӣ ба Худованд Худои худ дуо гуфт, 2Ва гуфт: «Ман аз андӯҳи худ сӯи Худованд нидо кардам, ва ӯ маро шунид; аз шиками дӯзах гиря кардам, ва овози маро шунидӣ. 3 Зеро ки маро ба қаъри дар миёни баҳрҳо андохтӣ; ва обхезиҳо маро иҳота карданд: тамоми мавҷҳои ту ва мавҷҳои ту бар ман гузашт. 4 Пас гуфтам: «Аз назари ту дур шудаам; боз ба маъбади муқаддасат назар хоҳам кард. 5 Обҳо маро иҳота карданд, ҳатто то ҷонам; умқи маро маҳкам кард, алафҳои бегона дар сарам печида буданд. 6 Ба қаъри кӯҳҳо фуруд омадам; замин бо панҷараҳояш то абад дар гирди ман буд, вале Ту ҷони маро аз фасод раҳо кардӣ, эй Худованд Худои ман. 7 Ҳангоме ки ҷонам дар дарунам беҳуш шуд, Худовандро ба ёд овардам, ва дуои ман ба сӯи ту, ба маъбади муқаддаси Ту омад. 8 Касоне ки ботилро мебинанд, марҳамати худро тарк мекунанд. 9 Аммо барои ту бо овози шукргузорӣ қурбонӣ хоҳам овард; Он чиро, ки назр кардаам, адо хоҳам кард. Наҷот аз ҷониби Худованд аст. 10Ва Худованд ба моҳӣ сухан гуфт, ва он Юнусро бар хушкӣ қай кард. БОБИ 3 1Ва каломи Худованд бори дуюм ба Юнус нозил шуда, гуфт: 2 Бархез, ба Нинве, он шаҳри бузург бирав ва дар он мавъизаеро, ки ба ту амр мефармоям, мавъиза кун. 3Ва Юнус бархоста, мувофиқи каломи Худованд ба Нинве рафт. Нинве шаҳри бениҳоят бузурге буд, ки масофаи серӯза дошт. 4 Ва Юнус ба роҳи якрӯза вориди шаҳр шурӯъ кард, ва фарьёд зада, гуфт: «Боз чил рӯз, ва Нинве хароб хоҳад шуд». 5 Ва мардуми Нинве ба Худо имон оварданд ва рӯза эълон карданд ва аз калонӣ то хурдтаринашон палос пӯшиданд. 6Зеро ки ба подшоҳи Нинве хабар расид, ва ӯ аз тахти худ бархост, ва ҷомаи худро аз ӯ бардошт, ва палоси ӯро бардошт, ва дар хокистар нишаст. 7 Ва ӯ бар тибқи фармони подшоҳ ва аъёнаш дар Нинве мавъиза ва интишор карда, гуфт: «На одамизод, на ҳайвони ваҳшӣ, на рама ва на гӯсфанд чизеро бичашад; бигзор онҳо нахӯранд, ва на об бинӯшанд; 8 Аммо бигзор одамизод ва ҳайвоноти ваҳшӣ палоси худро дар бар кунанд, ва бо ҷидду ҷаҳд сӯи Худо фарьёд зананд: Оре, бигзор ҳар яке аз роҳи бади худ ва аз зӯроварӣ, ки дар дасти онҳост, бозгардонанд. 9 Кӣ метавонад бигӯяд, ки оё Худо тавба карда, аз ғазаби шадиди худ бармегардад, то ки мо ҳалок нашавем? 10 Ва Худо аъмоли онҳоро дид, ки онҳо аз роҳи бади худ баргаштанд; ва Худо аз бадӣ тавба кард, ки гуфта буд, ки бо онҳо хоҳад кард; ва ӯ ин корро накард.