Ҷоэл БОБИ 1 1 Каломи Худованд, ки ба Юил ибни Фатуил нозил шудааст. 2 Гӯш кунед, эй пирон, гӯш кунед, эй аҳли замин. Оё ин дар айёми шумо ё ҳатто дар айёми падарони шумо буд? 3 Дар ин бора ба фарзандони худ бигӯед, ва бигзор фарзандони шумо ба фарзандони худ ва фарзандони онҳо ба насли дигар нақл кунанд. 4 Он чиро, ки кирми хурмо гузоштааст, малах хӯрдааст; ва он чиро, ки малах монда буд, кирми саратон хӯрд; ва он чи ки кирми саратон мондааст, кирмак хӯрдааст. 5 Эй майзадагон, бедор шавед ва гиря кунед; ва эй ҳамаи май нӯшандагон, аз шароби нав фарьёд занед; зеро он аз даҳони ту бурида шудааст. 6 «Зеро ки бар замини ман халқи қавӣ ва бешуморе пайдо шуд, ки дандонҳояш дандонҳои шер аст, ва вай дандонҳои рухсораи шери бузург аст. 7 Вай токи маро хароб кард, ва дарахти анҷири маро аккос кард; шохаҳои он сафед карда шудаанд. 8 Мисли бокирае, ки барои шавҳари ҷавониаш палос пӯшидааст, нола кунед. 9Қурбонии ордӣ ва ҳадияи нӯшокӣ аз хонаи Худованд бурида мешавад; коҳинон, ходимони Худованд мотам мегиранд. 10 Майдон хароб аст, замин мотам мегирад; зеро ки ҷуворимакка талаф мешавад: майи нав хушк мешавад, равган мерезад. 11 Шарм кунед, эй токдорон; Нола кунед, эй токдорон, барои гандум ва ҷав; зеро хосили киштзор нобуд мешавад. 12 Ток хушк шудааст, ва дарахти анҷир пажмурда мешавад; дарахти анор, нахл ва дарахти себ, ҳатто тамоми дарахтони саҳро пажмурда шудаанд, зеро ки шодӣ аз писарони одам пажмурда шудааст. 13 Камари худро бандед ва нола кунед, эй коҳинон; нола кунед, эй хизматгузорони қурбонгоҳ; биёед, эй ходимони Худои ман, тамоми шаб дар палос хобед, зеро ки ҳадияи ордӣ ва ҳадияи нӯшокӣ аз хонаи Худои шумо маҳфуз аст. 14Рӯзаро тақдис кунед, анҷумани ботантана даъват кунед, пирон ва тамоми сокинони ин заминро дар хонаи Худованд Худои худ ҷамъ кунед, ва ба Худованд нидо кунед, 15 Вой бар он рӯз! зеро ки рӯзи Худованд наздик аст, ва он ҳамчун ҳалокати Худои Қодири Мутлақ фаро хоҳад расид. 16 Оё гӯшт дар пеши назари мо, ҳа, шодӣ ва шодӣ аз хонаи Худои мо бурида нашудааст? 17 Тухмҳо дар зери пораҳои онҳо пӯсида, анборҳо хароб ва анборҳо вайрон шудаанд; зеро чуворимакка пажмурда шудааст. 18 Даррандагон чӣ гуна нола мекунанд! рамаи чорво парешон шудааст, зеро чарогоҳ надоранд; оре, рамахои гусфандон харобу логар шудаанд. 19 Эй Худованд, Туро нидо хоҳам кард, зеро ки оташ чарогоҳҳои биёбонро фурӯ бурдааст, ва шӯъла тамоми дарахтони саҳроро сӯзондааст.
20 Ҳайвоноти саҳро низ сӯи ту фарьёд мехонанд, зеро ки дарёҳои об хушк шудаанд, ва оташ чарогоҳҳои биёбонро фурӯ бурдааст. БОБИ 2 1Дар Сион карнай навохед, ва дар кӯҳи муқаддаси ман бонги изтироб занед; бигзор тамоми сокинони ин замин биларзанд; зеро ки рӯзи Худованд меояд, зеро ки наздик аст; 2 Рӯзи торикӣ ва тира, рӯзи абрҳо ва торикии ғафс, чунон ки субҳ бар кӯҳҳо паҳн мешуд: мардуми бузург ва қавӣ; ҳеҷ гоҳ чунин набудааст ва баъд аз он дигар нахоҳад буд, ҳатто дар тӯли солҳои зиёд наслҳо. 3 Дар пеши назари онҳо оташе фурӯ мебарад; ва аз паси онҳо шӯълае фурӯзон аст: замин мисли боғи Адан дар пеш аст, ва дар паси онҳо биёбони харобазор аст. бале, ва ҳеҷ чиз аз онҳо гурехта наметавонад. 4 Намуди онҳо мисли намуди аспон аст; ва чун саворон, онҳо низ давида хоҳанд шуд. 5 Монанди садои аробаҳо бар қуллаҳои кӯҳҳо ҷаҳанд, мисли шуълаи оташе, ки косаҳоро мехӯрад, чун қавми пурқуввате, ки дар сафҳои ҷанг ҷамъ шудаанд. 6 Дар пеши назари онҳо мардум сахт дард хоҳанд дошт, Ҳама рӯйҳо сиёҳ хоҳанд шуд. 7 Онҳо мисли мардони тавоно давида хоҳанд шуд; онҳо мисли мардони ҷангӣ ба девор хоҳанд баромад; ва ҳар яке бо роҳҳои худ хоҳанд рафт, ва сафҳои худро нахоҳанд шикаст. 8 Ҳеҷ кас дигареро наафтонад; ҳар яке бо роҳи худ хоҳанд рафт, ва ҳангоме ки ба шамшер меафтанд, маҷрӯҳ нахоҳанд шуд. 9 Онҳо дар шаҳр ба он сӯ давида хоҳанд рафт; бар девор давида, ба хонаҳо мебароянд; мисли дузд аз тирезаҳо дароянд. 10 Дар пеши назари онҳо замин ба ларза хоҳад афтод; осмон ба ларза хоҳад афтод: офтобу моҳ торик ҳоҳад буд, ва ситорагон дурахши худро аз худ дур хоҳанд кард. 11Ва Худованд овози Худро пеши лашкари худ хоҳад гуфт, зеро ки ӯрдуи ӯ бағоят бузург аст, зеро ки Ӯ қавӣ аст, ки каломи Ӯро ба ҷо меоварад, зеро ки рӯзи Худованд бузург ва хеле даҳшатовар аст; ва кӣ метавонад ба он тоб оварад? 12Бинобар ин алҳол низ, мегӯяд Худованд, бо тамоми дили худ, ва бо рӯза, ва бо гирья ва мотам сӯи Ман рӯ оваред: 13Ва дили худро пора, на ҷомаи худро, ва ба Худованд Худои худ рӯй овар, зеро ки Ӯ меҳрубон ва меҳрубон аст, дар хашм ва меҳрубонии бузург аст, ва аз бадӣ тавба мекунад. 14 Он ки медонад, ки оё бозгардад ва тавба кунад ва баракате бар ҷой гузорад? ҳатто ҳадияи ордӣ ва ҳадияи нӯшокӣ барои Худованд Худои ту? 15Дар Сион карнай навохед, рӯза гиред, ҷамъомади тантанавиро даъват кунед: 16 Мардумро ҷамъ кунед, ҷамоатро тақдис кунед, пиронро ҷамъ кунед, кӯдакон ва ширхӯронро ҷамъ кунед: бигзор домод аз хонаи худ берун равад, ва арӯс аз ҷевони худ. 17Бигзор коҳинон, ходимони Худованд, дар байни айвон ва қурбонгоҳ гиря кунанд, ва бигӯянд: «Эй Худованд, қавми Худро раҳо кун, ва мероси Худро