Ирмиё БОБИ 1 1Суханони Ирмиё ибни Ҳилқиё, дар бораи коҳинон, ки дар Анотӯти замини Биньёмин буданд: 2Ва каломи Худованд ба онҳо дар айёми Йӯшиёҳу ибни Омӯн, подшоҳи Яҳудо, дар соли сенздаҳуми подшоҳии ӯ нозил шуд. 3Ва дар айёми Еҳӯёқим ибни Йӯшиёҳу подшоҳи Яҳудо, то охири соли ёздаҳум, ки Сидқиё ибни Йӯшиёҳу подшоҳи Яҳудо буд, то ба асорати Ерусалим дар моҳи панҷум расид. 4Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: 5 Пеш аз он ки туро дар шикам ба вуҷуд оварам, ман туро медонистам; ва пеш аз он ки ту аз шикам берун оядӣ, туро тақдис кардам, ва туро пайғамбаре барои халқҳо таъин кардам. 6 Он гоҳ ман гуфтам: «Эй Худовандо! инак, ман сухан гуфта наметавонам, зеро ки ман кӯдак ҳастам. 7 Аммо Худованд ба ман гуфт: "Нагӯ, ки ман кӯдак ҳастам; зеро ба ҳар он чизе ки ба ту мефиристам, меравӣ, ва ҳар он чи ба ту амр фармоям, ту бигӯй". 8 Аз рӯи онҳо натарс, зеро ки Ман бо ту ҳастам, то ки туро наҷот диҳам, мегӯяд Худованд. 9Ва Худованд дасти Худро дароз карда, даҳони маро ламс кард. Ва Худованд ба ман гуфт: «Инак, Ман суханони Худро дар даҳони ту гузоштаам». 10 «Инак, ман имрӯз туро бар халқҳо ва салтанатҳо таъин намудаам, то ки решакан кунӣ, ва вайрон кунӣ, ва хароб намоӣ, ва хароб кунӣ, бино кунӣ ва шинонӣ. 11 Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй Ирмиё, чӣ мебинӣ? Ва гуфтам: асои дарахти бодомро мебинам. 12 Ва Худованд ба ман гуфт: «Ту хуб дидӣ, зеро ки ман ваъдаи Худро мешитобам, то ки онро иҷро кунам». 13 Ва каломи Худованд бори дуюм ба ман нозил шуда, гуфт: "Чӣ мебинӣ?" Ва ман гуфтам: «Ман деги ҷӯшон мебинам; ва чеҳраи он ба тарафи шимол аст. 14Ва Худованд ба ман гуфт: «Аз шимол бар ҳамаи сокинони ин замин бадӣ ба амал ояд». 15Зеро ки инак, Ман ҳамаи қабилаҳои салтанатҳои шимолиро даъват хоҳам кард, мегӯяд Худованд; ва онҳо хоҳанд омад, ва ҳар яке тахти худро дар даромадгоҳи дарвозаҳои Ерусалим ва бар зидди тамоми деворҳои он гирду атроф ва бар зидди тамоми шаҳрҳои Яҳудо хоҳанд гузошт. 16 Ва ман ҳукмҳои Худро бар зидди онҳо хоҳам гуфт, ки ба тамоми бадии онҳо, ки Маро тарк кардаанд, ва барои худоёни дигар бухур сӯзондаанд, ва аъмоли дастҳои худро парастиш кардаанд. 17 Пас, камари худро баста, бархез ва ҳар он чи ба ту амр мефармоям, ба онҳо бигӯ; 18Зеро, инак, имрӯз Ман туро як шаҳри муҳофизатшуда ва сутуни оҳанин ва деворҳои мисин бар зидди тамоми замин, бар зидди подшоҳони Яҳудо, бар зидди мирони он, бар зидди коҳинони он ва бар зидди қавми он замин сохтаам. 19 Ва бо ту ҷанг хоҳанд кард; вале бар ту ғолиб нахоҳанд шуд; зеро ки Ман бо ту ҳастам, мегӯяд Худованд, то ки туро наҷот диҳам.
БОБИ 2 1Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: 2 Бирав ва ба гӯши Ерусалим нидо карда, бигӯ: «Худованд чунин мегӯяд; Ёд дорам туро, эй лутфи ҷавонии ту, ишқи ҳамсарат, Чун аз паи ман дар биёбон, дар замине, ки накошта будӣ. 3 Исроил қудсият барои Худованд буд, ва ҳосили аввалини Ӯ буд: ҳар кӣ ӯро мехӯрад, васваса хоҳад кард; бадӣ бар онҳо хоҳад омад, мегӯяд Худованд. 4Ва каломи Худовандро бишнавед, эй хонадони Яъқуб, ва тамоми қабилаҳои хонадони Исроил! 5 Чунин мегӯяд Худованд: «Падарони шумо дар ман чӣ гуноҳе кардаанд, ки аз Ман дур рафта, аз паи ботил рафтор карда, беҳуда гаштанд? 6Ва онҳо ҳам нагуфтанд: «Куҷост Худованде, ки моро аз замини Миср берун овард, ва моро аз биёбон, аз замини биёбонҳо ва чоҳҳо, аз замини хушксолӣ ва сояи марг, аз замине, ки ҳеҷ кас аз он нагузаштааст, ва дар он ҷо ҳеҷ кас сокин набуд, бурд? 7 Ва ман шуморо ба кишвари фаровоне овардам, то аз мева ва неъмати он бихӯред; лекин ҳангоме ки даромадед, замини маро палид кардед ва мероси маро зишт кардед. 8 Коҳинон нагуфтанд: "Худованд куҷост?" ва шариатдонон Маро намешинохтанд: чӯпонон низ бар зидди ман таҷовуз мекарданд, ва анбиё ба воситаи Баал нубувват карда, аз паи чизҳои фоиданок мерафтанд. 9Бинобар ин Ман боз бо ту даъво хоҳам кард, мегӯяд Худованд, ва бо фарзандони ту даъво хоҳам кард. 10 Зеро ки аз ҷазираҳои Хиттим убур кунед ва бубинед; ва ба Қадор бифирист, ва бодиққат мулоҳиза рон ва бубин, ки оё чунин чизе ҳаст? 11 Оё қавме худоёни худро иваз кардаанд, ки ҳанӯз худое нестанд? Аммо қавми ман ҷалоли худро ба он чизе, ки фоидае надорад, иваз кардаанд. 12 Аз ин, эй осмон, дар ҳайрат бошед, ва сахт ҳаросон шавед, — мегӯяд Худованд. 13 Зеро ки қавми Ман ду бадӣ кардааст; чашмаи обҳои ҳаётро тарк карда, маро тарк кардаанд, ва барои онҳо обанборҳо, кӯзаҳои шикаста, ки обро нигоҳ дошта наметавонанд, кофтаанд. 14 Оё Исроил хизматгор аст? оё вай ғуломи хонадон аст? чаро вай вайрон шудааст? 15Шерони ҷавон ба ӯ наъра зада, дод заданд, ва замини ӯро хароб карданд; шаҳрҳои ӯ сӯхтаанд, бе сокинон. 16Ва фарзандони Нӯф ва Тахопан тоҷи сари туро шикастанд. 17 Оё ин барои худ надидаӣ, ки Худованд Худои худро тарк кардаӣ, вақте ки Ӯ туро бо роҳ бурд? 18Ва алҳол ту дар роҳи Миср чӣ кор дорӣ, то аз оби Сиҳор бинӯшӣ? ё дар роҳи Ашшур чӣ кор дорӣ, то аз оби дарё бинӯшӣ? 19Бадиҳои ту туро ислоҳ хоҳад кард, ва ақибнишинии ту туро фош хоҳад кард: Пас бидон ва бидон, ки ин кори бад ва талх аст, ки ту Худованд Худои худро тарк кардаӣ, ва тарси ман дар ту нест, мегӯяд Худованд Худои лашкарҳо. 20 «Зеро ки аз замонҳои қадим юғи туро шикастам, ва бандҳои туро шикастам; ва ту гуфтӣ: "Ман аз ҳад нагузаронам"; вақте ки бар ҳар теппаи баланд ва зери ҳар дарахти сабз саргардон шуда, фоҳиша мекунӣ.