Наҳемё БОБИ 1 1 Суханони Наҳемё ибни Ҳокальё. Ва воқеъ шуд, ки дар моҳи Кислев, дар соли бистум, вақте ки ман дар Шушан қаср будам, 2 Ва Ҳанонӣ, ки яке аз бародарони ман буд, бо баъзе одамони Яҳудо омад; ва аз онҳо дар бораи яҳудиёне, ки аз асирӣ наҷот ёфта буданд, ва дар бораи Ерусалим пурсидам. 3 Ва онҳо ба ман гуфтанд: «Бақияи асирӣ дар он вилоят дар андӯҳ ва маломати азиме ҳастанд; девори Ерусалим низ хароб шудааст, ва дарвозаҳои он дар оташ месӯхт. 4 Ва ҳангоме ки ин суханонро шунидам, нишастам ва гиристам, ва чанд рӯз мотам гирифтам, ва рӯза гирифтам ва ба ҳузури Худои осмон дуо гуфтам, 5Ва гуфт: «Аз Ту илтимос мекунам, эй Худованд Худои осмон, Худои бузург ва даҳшатовар, ки аҳд ва марҳаматро барои дӯстдорони Ӯ ва риояи аҳкоми Ӯст; 6 Бигзор гӯшат алҳол бодиққат бошад, ва чашмонат кушода бошад, то ки дуои бандаи худро, ки ман дар ҳаққи бандагонат, шабу рӯз дар пеши ту дуо мекунам, бишнав ва гуноҳҳои банӣ-Исроилро, ки мо бар зидди ту гуноҳ кардаем, эътироф намо: ҳам ман ва ҳам хонадони падарам гуноҳ кардаем. 7 Мо дар ҳаққи ту бағоят фасод кардем, ва аҳком, фароиз ва ҳукмеро, ки ба бандаи худ Мусо амр фармудаӣ, риоя накардем. 8 Аз ту хоҳишмандам, ки суханеро, ки ба бандаи худ Мусо фармудаӣ, ба ёд овар, ки гуфтаӣ: "Агар таҷовуз кунед, шуморо дар миёни халқҳо пароканда хоҳам кард". 9 Аммо агар ба Ман рӯй оваред ва аҳкоми Маро риоя кунед ва онҳоро ба ҷо оваред; гарчанде ки аз миёни шумо то канори осмон бадар ронда шуда буданд, лекин Ман онҳоро аз он ҷо ҷамъ карда, ба ҷое хоҳам овард, ки баргузидаам, то ки исми Худро дар он ҷо бигузорам. 10Ва инҳо бандагони Ту ва қавми туст, ки онҳоро бо қудрати бузурги худ ва бо дасти пурқуввати худ фидия додаӣ. 11 Эй Худованд, аз Ту илтимос мекунам, ки акнун гӯши ту ба дуои бандаи Худ ва ба дуои бандагони Худ, ки мехоҳанд аз исми Ту битарсанд, бодиққат бош; Зеро ки ман соқии подшоҳ будам. БОБИ 2 1Ва воқеъ шуд, ки дар моҳи нисон, дар соли бистуми ҳукмронии Артаҳшасто подшоҳ, шароб пеши ӯ буд, ва ман шаробро гирифта, ба подшоҳ додам. Акнун ман пештар дар ҳузури ӯ ғамгин набудам. 2 Пас подшоҳ ба ман гуфт: «Чаро рӯйи ту ғамгин аст, ки бемор нестӣ? ин ҷуз ғами дил чизи дигаре нест. Он гоҳ ман сахт тарсидам, 3 Ба подшоҳ гуфт: «Подшоҳ то абад зинда бод: Чаро рӯйи ман ғамгин набошад, вакте ки шаҳр, макони қабри падаронам, валангор аст, ва дарҳои он оташ аст? 4 Подшоҳ ба ман гуфт: «Барои чӣ талаб мекунӣ? Пас, ман ба Худои осмон дуо кардам.
5 Ва ман ба подшоҳ гуфтам: «Агар ба подшоҳ писанд ояд, ва агар бандаат дар назари ту илтифот пайдо карда бошад, маро ба Яҳудо, ба шаҳри қабри падаронам мефиристӣ, то ки онро бино кунам». 6 Подшоҳ ба ман гуфт: «Малика низ дар паҳлӯяш нишаста буд: «Сафари ту то чанд вақт хоҳад буд? ва кай бармегардед? Бинобар ин подшоҳ писанд омад, ки маро бифиристад; ва ман ба ӯ вақт муқаррар кардам. 7 Ва ман ба подшоҳ гуфтам: «Агар подшоҳ писанд ояд, бигзор маро ба ҳокимони он тарафи дарё мактубҳо диҳанд, то ки маро то даме ки ба Яҳудо биёям, бирасонанд; 8Ва мактубе ба Ософ, ки посбони ҷангали подшоҳ буд, то ки ба ман чӯб бидиҳад, то ки барои дарвозаҳои қасри назди хона, ва девори шаҳр ва барои хонае, ки ба он дохил шавам, чӯбдаст созам. Ва подшоҳ маро ба ҳасби дасти неки Худои худ бар ман дод. 9 Назди ҳокимони он тарафи дарё омадам, Номаҳои подшоҳро ба онҳо додам. Подшоҳ бо ман сардорони лашкар ва саворон фиристод. 10 Вақте ки Санбаллоти ҳӯрӯнӣ ва Тӯбиёи ғуломи аммӯнӣ аз ин хабар шуниданд, онҳоро бағоят ғамгин кард, ки марде омад, то ки барои банӣ-Исроил беҳбудӣ ёбад. 11 Ва ман ба Ерусалим омадам ва се рӯз дар он ҷо будам. 12 Ва шаб бархоста, ман ва чанд нафар бо худам; ва ба ҳеҷ кас нагуфтам, ки Худои ман дар Ерусалим дар дили ман чӣ кор карда буд, то ки дар Ерусалим кунад; 13Ва ман шабона назди дарвозаи водӣ, пеш аз чоҳи аждаҳо ва ба бандари пору баромада, деворҳои Ерусалимро дидам, ки хароб шуда буданд, ва дарвозаҳои он дар оташ сӯхта буданд. 14 Пас аз он ман ба назди дарвозаи чашма ва ба ҳавзи подшоҳ рафтам, аммо барои ҳайвони ваҳшӣ, ки дар зери ман буд, ҷое набуд, ки гузарад. 15 Он гоҳ ман шабона ба соҳили дарё баромада, деворро дидам, ва баргаштам, ва аз дарвозаи водӣ даромада, баргаштам. 16 Ва сардорон намедонистанд, ки ман ба куҷо рафтам ва чӣ кор кардам; Ман то ҳол инро на ба яҳудиён, на ба коҳинон, на ба ашрофон, на ба ҳокимон, на ба дигарон, ки кор мекарданд, хабар надодаам. 17 Он гоҳ ман ба онҳо гуфтам: «Шумо мебинед, ки мо дар изтироб ҳастем, ки чӣ тавр Ерусалим хароб шудааст, ва дарвозаҳои он дар оташ месӯзонанд; биёед ва девори Ерусалимро бино кунем, то ки дигар маломат нашавем». 18 Он гоҳ ба онҳо дар бораи дасти Худои худ гуфтам, ки бар ман нек буд; инчунин суханони подшоҳ, ки ба ман гуфта буд. Ва гуфтанд: «Бархезем ва бино кунем». Бинобар ин онхо ба ин кори хайр дастони худро мустахкам карданд. 19 Аммо чун Санбаллоти ҳӯрӯнӣ ва Тӯбиёи ғулом, аммӯнӣ ва Ҷашеми арабӣ инро шуниданд, ба мо хандиданд, то ки моро тамасхур карда, нафрат карданд ва гуфтанд: «Ин чӣ кор аст? Оё бар зидди подшоҳ исён хоҳед кард? 20 Ман ба онҳо ҷавоб дода, гуфтам: «Худои осмон, Ӯ моро наҷот хоҳад дод; «Бинобар ин мо, бандагони Ӯ, бархоста, бино хоҳем кард, лекин шумо дар Ерусалим на ҳиссае доред, на ҳақ ва на ёдгорие.