Марсияҳо БОБИ 1 1 Чӣ гуна шаҳр танҳо нишастааст, Ки пур аз мардум буд! чӣ тавр вай бевазан шуд! вай, ки дар байни халқҳо бузург буд, ва шоҳзода дар миёни вилоятҳо, чӣ гуна вай шохоб шуд! 2 Шабҳо гиря мекунад, ва ашк дар рухсораҳояш аст, Дар миёни ҳама дӯстдоронаш касе нест, ки ӯро тасаллӣ диҳад, Ҳама дӯстонаш ба ӯ хиёнат карданд, душмани ӯ шуданд. 3 Яҳудо аз андӯҳ ва ғуломии азиме ба асирӣ афтода, дар миёни халқҳо сокин аст, оромӣ наёфт; тамоми таъқибкунандагонаш дар байни тангиҳо ӯро гирифтанд. 4 Роҳҳои Сион мотам доранд, зеро ҳеҷ кас ба идҳои тантанавӣ намеояд: тамоми дарвозаҳои вай хароб аст; коҳинон оҳ мекашанд, бокираҳояш азоб мекашанд, ва вай алам аст. 5 Рақибони вай сарваранд, душманонаш пирӯз мешаванд; зеро ки Худованд ӯро ба сабаби ҷиноятҳои зиёдаш ба уқубат кашидааст: фарзандонаш пеши душман ба асирӣ рафтаанд. 6Ва аз духтари Сион тамоми зебоии вай дур шуд: миронаш мисли харбобон шудаанд, ки чарогоҳ намеёбанд, ва онҳо дар пеши таъқибкунанда беқувват шудаанд. 7 Ерусалим дар айёми андӯҳ ва мусибатҳои худ тамоми неъматҳои худро, ки дар айёми қадим дошт, ба ёд овард, вақте ки қавмаш ба дасти душман афтоданд, ва ҳеҷ кас ба вай мадад нарасонд; душманон вайро дида, дар шанбеҳои вай масхара кунед. 8 Ерусалим гуноҳи сахт кардааст; бинобар ин вай дур мешавад; ҳамаи онҳое ки ӯро эҳтиром мекарданд, аз вай беэътиноӣ мекунанд, зеро ки аврати ӯро дидаанд; 9 Нопокии вай дар доманаш аст; вай охири худро дар хотир надорад; бинобар ин вай аҷоиб фуруд омад: тасаллӣдиҳандае надошт. Эй Худованд, андӯҳи маро бубин, зеро ки душман худро бузург кардааст. 10 Душман дасти Худро бар ҳама чизҳои некӯи вай дароз кардааст, зеро ки вай дид, ки халқҳо ба маъбади вай даромаданд, ва Ту фармудаӣ, ки ба ҷамоати ту дохил нашаванд. 11 Тамоми қавмаш оҳ мекашанд, нон меҷӯянд; чизҳои хушбӯйи худро ба гӯшт доданд, то ҷон таскин диҳад: бубин, эй Худованд, ва андеша кун; зеро ки ман зишт шудаам. 12 Оё барои шумо, эй ҳамаи роҳгузарон, чизе нест? Инак, ва бубинед, ки оё ғаму андӯҳе мисли андӯҳи ман аст, ки ба ман дода шудааст, ки Худованд дар рӯзи хашми шадиди Худ маро ба он гирифтор кардааст? 13 Аз боло оташ ба устухонҳои ман фиристод, ва он бар онҳо ғолиб омад; Ӯ барои пойҳои ман тӯр гузошт, маро баргардонд, ва маро тамоми рӯз хароб ва бемадор гардонд. 14 Юғи гуноҳҳои ман бо дасти Ӯ баста аст; онҳо гулчанбар гузошта, бар гардани ман мебароянд; Ӯ қуввати маро афтондааст, Худованд маро ба дасти онҳо таслим кардааст, ки аз онҳо бархеста наметавонам.
15Худованд тамоми мардони маро дар миёни ман поймол кардааст; Ӯ бар зидди ман ҷамоат даъват кардааст, то ки ҷавонони маро торумор кунанд; 16 Барои ин гиря мекунам; Чашми ман, чашмам аз об равон аст, зеро ки тасаллобахше, ки рӯҳи маро таскин медиҳад, аз ман дур аст: фарзандони ман хароб шудаанд, зеро ки душман ғолиб омад. 17 Сион дастҳои худро дароз мекунад, ва касе нест, ки ӯро тасаллӣ диҳад; Худованд дар бораи Яъқуб амр фармудааст, ки душманонаш дар гирди ӯ қарор гиранд: Ерусалим мисли зани ҳайз дар миёни онҳост. 18Худованд одил аст; зеро ки ман бар зидди амри Ӯ исён кардаам: эй тамоми мардум, бишнавед, ва андӯҳи маро бубинед: бокираҳо ва ҷавонони ман ба асирӣ рафтаанд. 19 Ман ошиқонамро даъват кардам, вале онҳо маро фиреб доданд: коҳинон ва пирони ман рӯҳи худро дар шаҳр таслим карданд, дар ҳоле ки онҳо барои таскини ҷонҳои худ гӯшти худро меҷустанд. 20 Инак, эй Худованд! зеро ки ман дар изтироб ҳастам; дили ман даруни ман аст; зеро ки ман сахт исьён кардам: шамшер дар берун аст, дар хона мисли марг аст. 21 Онҳо шуниданд, ки оҳ мекашам; касе маро тасаллӣ медиҳад; ҳама душманонам аз мусибати ман шунидаанд; Онҳо шоданд, ки Ту ин корро кардаӣ: рӯзеро, ки даъват кардаӣ, хоҳӣ овард, ва онҳо мисли ман хоҳанд буд. 22 Бигзор тамоми шарорати онҳо пеши ту биёяд; ва ба онҳо рафтор кун, чунон ки ту барои тамоми гуноҳҳои ман ба ман кардаӣ, зеро ки оҳҳои ман зиёд ва дилам суст аст. БОБИ 2 1 Чӣ гуна Худованд духтари Сионро дар ғазаби Худ абре пӯшонид, ва зебоии Исроилро аз осмон ба замин партофт, ва дар рӯзи ғазаби худ зери пои ӯро ба ёд наовард! 2 Худованд тамоми масканҳои Яъқубро фурӯ бурд, ва раҳм накард; дар ғазаби худ қалъаҳои духтари Яҳудоро хароб кард; онҳоро ба замин фуровард, подшоҳӣ ва мирони онро палид кард. 3 Ӯ дар хашми шадиди худ тамоми шохи Исроилро буридааст, ва дасти рости худро аз пеши душман кашид, ва бар зидди Яъқуб мисли оташе сӯзонд, ки гирду атрофро фурӯ мебарад. 4 Камони худро мисли душман хам карда, бо дасти рости худ ҳамчун душман истода, ҳар он чиро, ки ба чашм писанд буд, дар хаймаи духтари Сион куштааст, ва хашми худро мисли оташ рехт. 5Худованд чун душман буд: Исроилро фурӯ бурд, тамоми қасрҳои вайро фурӯ бурд; қалъаҳои ӯро хароб кард, ва дар духтари Яҳудо мотам ва навҳаро афзун кард. 6Ва хаймаи худро, ки гӯё аз боғ аст, бо зӯрӣ бардошт; ҷойҳои калисои худро хароб кард; Худованд идҳо ва шанбеҳоро дар Сион фаромӯш кард, ва дар ғазаби Худ нафрат кард. подшоҳ ва коҳинро ба хашм овард. 7Худованд қурбонгоҳи худро партофта, аз маъбад нафрат кардааст, деворҳои қасрҳои онро ба дасти душман таслим кардааст; дар хонаи Худованд садо баланд карданд, чунон ки дар рӯзи ид.