Ҷашнвораҳо БОБИ 1 1 Ва дар соли аввали хуруҷи банӣ-Исроил аз Миср, дар моҳи сеюм, дар рӯзи шонздаҳуми моҳ, [2450 Anno Mundi], Худо ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ба назди Ман бар кӯҳ баро, ва Ман ба ту ду лавҳаи сангини шариат ва амрро медиҳам, ки ман онҳоро навиштаам, то ки ба онҳо таълим диҳӣ». 2 Ва Мусо ба кӯҳи Худо баромад, ва ҷалоли Худованд бар кӯҳи Сино маскан гирифт, ва абр шаш рӯз онро пӯшонд. 3 Ва Ӯ дар рӯзи ҳафтум Мусоро аз миёни абр хонд, ва намуди ҷалоли Худованд мисли оташи фурӯзон дар қуллаи кӯҳ буд. 4 Ва Мусо чил рӯз ва чил шаб дар кӯҳ буд, ва Худо ба ӯ таърихи қаблӣ ва баъдии тақсимоти ҳамаи рӯзҳои шариат ва шаҳодатро омӯзонд. 5 Ва Ӯ гуфт: «Дили худро ба ҳар сухане, ки Ман дар ин кӯҳ ба ту мегӯям, моил гардон ва онҳоро дар китобе навис, то наслҳои онҳо бубинанд, ки чӣ гуна Ман онҳоро барои тамоми бадие, ки онҳо бо вайрон кардани аҳде, ки Ман имрӯз дар кӯҳи Сино барои наслҳои онҳо дар миёни Худ ва ту бастаам, кардаанд, тарк накардаам». 6 Ва ҳангоме ки ҳамаи ин чизҳо ба сари онҳо меоянд, онҳо хоҳанд донист, ки Ман дар тамоми доварӣ ва дар тамоми амалҳояшон аз онҳо одилтарам ва хоҳанд донист, ки Ман бо онҳо ростқавл будам. 7 Ва ҳамаи ин суханонеро, ки ман имрӯз ба ту эълон мекунам, барои худат бинавис, зеро Ман исён ва гардани сахти онҳоро медонам, пеш аз он ки онҳоро ба замине биёрам, ки дар бораи он ба падаронашон, ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб, қасам хӯрда, гуфтаам: "Ба насли ту замине хоҳам дод, ки шир ва асал пур аз он ҷорист". 8 Ва онҳо мехӯранд ва сер мешаванд ва ба худоёни бегона, ба худоёне, ки наметавонанд онҳоро аз ҳеҷ яке аз ранҷу азобашон раҳо кунанд, рӯй меоранд; ва ин шаҳодат ҳамчун шаҳодат бар зидди онҳо шунида мешавад. Зеро онҳо ҳамаи аҳкоми Маро, (ҳатто) ҳар он чиро, ки Ман ба онҳо амр медиҳам, фаромӯш мекунанд ва аз паи ғайрияҳудиён, аз паи нопокии онҳо ва аз паи шармандагии онҳо мераванд ва худоёни худро ибодат мекунанд, ва инҳо барои онҳо ҷиноят, мусибат ва ранҷу азоб ва дом хоҳанд буд. 9 Ва бисёриҳо нобуд хоҳанд шуд ва асир хоҳанд шуд ва ба дасти душман хоҳанд афтод, зеро онҳо аз дастурҳо ва аҳкоми Маро ва идҳои аҳди Маро ва рӯзҳои шанбеи Маро ва макони муқаддаси Маро, ки Ман онро дар миёни онҳо барои Худ тақдис кардаам, ва хаймаи Худ ва макони муқаддаси Маро, ки Ман онро дар миёни замин барои Худ тақдис кардаам, то ки номи Худро бар он гузорам ва он (дар он ҷо) сокин шавад, тарк кардаанд. 10 Ва онҳо барои худ баландиҳо ва бутхонаҳо ва бутҳои кандакорӣ хоҳанд сохт, ва ҳар кас бутҳои худро ибодат хоҳад кард, то ки гумроҳ шаванд, ва
фарзандони худро ба девҳо ва ба ҳама аъмоли хатои дилҳои худ қурбонӣ хоҳанд кард. 11 Ва Ман шоҳидонеро назди онҳо хоҳам фиристод, то ки бар зидди онҳо шаҳодат диҳам, вале онҳо нахоҳанд шунид, ва шоҳидон низ хоҳанд хӯрд, ва онҳоеро, ки шариатро меҷӯянд, таъқиб хоҳанд кард, ва ҳама чизро бекор ва тағйир хоҳанд дод, то ки дар пеши назари Ман бадӣ кунанд. 12Ва Ман рӯи Худро аз онҳо хоҳам пӯшонд, ва онҳоро барои асирӣ, барои ғорат ва барои хӯрдан ба дасти халқҳо хоҳам супурд, ва онҳоро аз миёни замин дур хоҳам кард, ва онҳоро дар миёни халқҳо пароканда хоҳам кард. 13Ва онҳо тамоми шариати Маро ва ҳамаи аҳкоми Маро ва ҳамаи довариҳои Маро фаромӯш хоҳанд кард, ва ба моҳҳои нав, шанбеҳо, идҳо, ҷашнҳо ва дастурҳо гумроҳ хоҳанд шуд. 14 Ва баъд аз ин онҳо аз миёни халқҳо бо тамоми дил ва бо тамоми ҷон ва бо тамоми қуввати худ ба Ман рӯй хоҳанд овард ва Ман онҳоро аз миёни ҳамаи халқҳо ҷамъ хоҳам кард ва онҳо Маро ҷустуҷӯ хоҳанд кард, то ки Маро онҳо пайдо кунанд, вақте ки Маро бо тамоми дил ва бо тамоми ҷонашон ҷустуҷӯ мекунанд. 15 Ва Ман ба онҳо осоиштагии фаровон ва адолатро ошкор хоҳам кард, ва бо тамоми дилу ҷонам ниҳоли росткориро аз онҳо хоҳам бурид, ва онҳо баракат хоҳанд буд, на лаънат, ва онҳо сар хоҳанд буд, на дум. 16 Ва Ман маъбади Худро дар миёни онҳо бино хоҳам кард, ва бо онҳо сокин хоҳам шуд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо бо ростӣ ва адолат қавми Ман хоҳанд буд. 17 Ва Ман онҳоро тарк нахоҳам кард ва онҳоро тарк нахоҳам кард, зеро ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам». 18 Ва Мусо бар рӯи худ афтод ва дуо гуфт: «Эй Худованд Худои ман, қавми Худ ва мероси Худро тарк накун, то ки онҳо дар гумроҳии дилҳои худ саргардон нашаванд ва онҳоро ба дасти душманони худ, халқҳо, насупор, то ки бар онҳо ҳукмронӣ накунанд ва онҳоро ба гуноҳ дар назди Ту водор накунанд». 19 Бигзор раҳмати Ту, эй Худованд, бар қавми Худ боло равад ва дар онҳо рӯҳи росткорӣ биофарӣ, ва бигзор рӯҳи беадаб бар онҳо ҳукмронӣ накунад, то онҳоро дар пеши Ту айбдор кунад ва онҳоро аз ҳамаи роҳҳои адолат банд кунад, то ки онҳо аз ҳузури Ту нобуд шаванд. 20 Аммо онҳо қавми Ту ва мероси Ту ҳастанд, ки Ту онҳоро бо қуввати бузурги Худ аз дасти мисриён раҳо кардаӣ; дар онҳо дили пок ва рӯҳи муқаддас биофар, ва нагузор, ки онҳо аз ин ба баъд то абад дар гуноҳҳои худ банд бошанд». 21 Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ман мухолифат ва андеша ва гарданкашии онҳоро медонам, ва онҳо то он даме ки гуноҳи худ ва гуноҳи падаронашонро эътироф накунанд, итоат нахоҳанд кард». 22 Ва баъд аз ин онҳо бо тамоми росткорӣ ва бо тамоми дил ва бо тамоми ҷони худ ба Ман рӯй хоҳанд